Categorie archief: Politics

De Franse verkiezingen _ krijgt Frankrijk een first granny?

Frankrijk is vandaag gesloten. De dag van de arbeid wordt  gevierd door arbeid zo veel mogelijk te mijden.  Tijd voor bezinning op de tweede ronde van de presidentsverkiezingen op zondag.

Wikipedia zegt over Emanuel Macron: “Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (Amiens, 21 december 1977) is een Frans politicus van liberale signatuur en voormalig ambtenaar en zakenbankier. Van 26 augustus 2014 tot 30 augustus 2016 was hij minister van Economie, Industrie en Digitale Economie.”

Klopt, maar in welk kabinet was hij minister van Economie?

In de socialistische regering van president François Hollande!

Maar hoe kan ie dan liberaal zijn volgens Wiki?

Dit is slechts één van de talrijke voorbeelden van de wijze waarop de mainstream media de tegenstrijdigheden in de carrière van Macron proberen weg te poetsen. Het is ook een voorbeeld van de afwezigheid van principes, opvattingen en ideeën bij deze sympathieke presidentskandidaat. Dat geeft niet, want je hebt dat soort mensen, maar is hij dan wel geschikt om Frankrijk aan de afgrond voorbij te leiden?

Macron is vriendelijk en ontwapenend. Maar hij is niet onafhankelijk. Hij is in zijn gehele carrière door een onzichtbare hand geholpen.

Het team van Macron heeft voor de campagne een zeer grootschalig – en duur – marketingonderzoek laten uitvoeren, waarin nauwgezet opgetekend werd welke zaken de kiezers belangrijk vonden, wat ze wilden, wat niet, etc. Dat heeft het team in staat gesteld om hem als een soort blanke Obama neer te zetten die ‘hoop’ en ‘verandering’ wil brengen.

Hij moet niet te veel zeggen, niet te weinig, en voor één moment de hoop van de Fransen zien vast te houden, net genoeg om hem aan de macht te brengen. Daarna heeft hij het recht om voortreffelijke maatregelen voor Frankrijk door te voeren, maar de vraag mag gesteld worden of de banken die hem steunen hem daarin volledig de vrije hand zullen geven.

We zullen zien wat de uitslag wordt, – alles is mogelijk – en Frankrijk is gelukkig veel meer dan alleen politieke entiteit. Maar daar zit juist het probleem

Frankrijk is het land van stijl en elegantie, van gevoel voor verhoudingen en van de goede smaak. Als we de huwelijkse schijn tussen Emanuel Macron en echtgenote Brigitte Trogneux echter serieus nemen, dus niet als een schijnhuwelijk om een mogelijk afwijkend seksleven te verhullen, bestaat er dus een theoretische mogelijkheid dat er een gerontofiel in presidentieel paleis terecht komt.

Geen wonder dat Wiki in zowel het Franse, als het Duitse en het Engelse lemma van Brigitte Trogneux / Brigitte Macron, haar foto weglaat. Macron en Trogneux ‘willen geen kinderen’. Tja, Trogneux heeft al kleinkinderen uit een vorig huwelijk. Macron heeft stiefkinderen die ouder zijn dan hijzelf.

‘President’ Macron met de first granny

Als de Fransen Macron tot staatshoofd zouden kiezen, krijgt Frankrijk geen first lady, maar een first granny.

Het Élysée een bejaardentehuis?

Het Elysée wordt dan een bejaardenhuis.

Een land dat zich in het buitenland laat vertegenwoordigen door een jonge vent die getrouwd is met het besje, waar hij als 14-jarige op school Franse les van kreeg, maakt geen beste beurt. Frankrijk houdt de wereld middels zijn eerste burger het voorbeeld van een gerontofiele relatie voor.

Je vraagt je af hoe de buitenlandse staatshoofden hun gezicht in de plooi gaan houden. Het gaat voor allerlei diplomatieke incidenten zorgen, omdat de uitzendkracht bij het evenement in het gastland denkt dat Trogneux zijn moeder is.

Als ze hand in hand door de binnenstad van Tokyo lopen, riskeren ze bovendien dat een politie-agent hen van straat haalt, omdat hij denkt dat Trogneux de Franse president heeft ingehuurd als gigolo.

En dat voor het land van de goede smaak en het gevoel voor verhoudingen.

Frankrijk, doe jezelf dit niet aan.

De Franse verkiezingen _ coup d’état?

Vandaag is het 28 april 2017. Het is 5 dagen na de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in Frankrijk en 9 dagen voor de tweede ronde. We zitten midden in een staatsgreep die met digitale middelen wordt uitgevoerd.

Het doel is om te voorkomen dat mevrouw Le Pen de verkiezingen wint, president wordt, een regering vormt, de grenzen herstelt, massa-immigratie beëindigt, Frankrijk uit de Europese Unie haalt en de noodlottige voorbereiding op een militair conflict met Rusland onderbreekt door Frankrijk uit de NAVO te halen.

In werkelijkheid heeft mevrouw Le Pen de eerste ronde gewonnen met 25,6%. Jean-Luc Mélenchon is waarschijnlijk tweede geworden met 19% en Emanuel Macron derde met 18,1%.

Volgens onze informatie zijn de resultaten van twee van de elf kandidaten digitaal gewijzigd.

Wij hebben geen juridisch sluitend bewijs, maar we ook zijn niet verplicht de officiële uitslagen voetstoots aan te nemen. Wij mogen zeggen wat wij vinden.

Het is een onacceptabele nalatigheid dat er geen onafhankelijke waarnemers bij de verkiezingen zijn benoemd, met name bij het digitale totaliseren van de resultaten.

Bij verkiezingen van historisch belang, en dat zijn dit, moet elke mogelijkheid tot fraude worden uitgesloten.

Reden is dat mevrouw Le Pen in de ogen van talrijke ambtenaren, techneuten, politici en bestuurders, onterecht als een gevaarlijke fascist wordt afgeschilderd. Zij wordt door links gezien als een soort Mussolini, zo niet mini-Hitler.

Als ik dat zo geloven en bij een stembureau zou werken, zou ik zelf de resultaten vervalsen om te voorkomen dat zo’n gevaarlijk iemand aan de macht kwam.

Mijn grootouders zaten in het verzet, de ene opa rommelde met papieren voor de pilotenlijn, de andere had joodse onderduikers, mijn oom deed dingen bij het gewapende verzet en mijn vader bracht als jochie van 14 berichtjes over naar het verzet.

Mijn tante vertelde mij na  de dood van mijn vader dat hij  eens de locatie moest doorbriefen van een huis waar Seys-Inquart op dat moment verbleef. Hij gaf het bericht door aan het verzet en daags erna werden beide huizen door de Britten gebombardeerd. Seys-Inquart was echter net weer weg, maar beide gezinnen kwamen om.

Ik denk dat dit mogelijk een reden is geweest dat mijn vader zijn studie bouwkunde heeft afgebroken en medicijnen is gaan studeren.

Als mevrouw Le Pen écht de  fascist zou zijn die zij volgens links is, zou ik het als mijn plicht zien om haar zelf om te leggen.

Maar dat is zij niet.

Zij is hoogstens een klassieke nationalistische politica. Haar programma is op dit moment verreweg het meest gematigde en meest redelijke, want het programma van Macron wil doorgaan met het afstaan van soevereiniteit aan Brussel, hetgeen op zich al een radicaal en ongrondwettelijk beleid is, en op advies van de mensen die zijn campagne gefinancierd hebben, meewerken aan de Kriegsaufbau tegen Rusland.

Mevrouw Le Pen is wél een gevaar voor gevestigde belangen binnen ‘het systeem’, dat zich logischerwijs zal verdedigen. En de eerste verdediging is het vervalsen van de verkiezingsuitslagen.

Er zijn nu twee mogelijkheden. Of men past de resultaten van de tweede ronde ook aan. Of men durft het niet aan om de resultaten van de tweede ronde ook te vervalsen. Dan zal er geprobeerd worden om met behulp van de suggestieve  werking die uitgaat van de gemanipuleerde peilingen, de kiezer ertoe bewegen om toch maar op Macron te stemmen of anders thuis te blijven. Echter is het tegendeel ook mogelijk, dat mevrouw Le Pen vanachter de rookwolk van de gemanipuleerde peilingen als nog aan kop over de finishlijn gaat.

 

 

De Franse verkiezingen _ de eerste ronde

De Franse presidentsverkiezingen van 2017 zijn nu reeds historisch.

Voor het eerst in de naoorlogse parlementaire geschiedenis hebben beide traditionele politieke partijen de tweede ronde niet gehaald. De partijen die 60 jaar lang afwisselend geregeerd hebben, zullen dit keer moeten toekijken.

Dat kan niet anders worden uitgelegd dan als een afwijzing van de gevestigde politieke orde.

Bovendien is, net als bij de Nederlandse parlementsverkiezingen, de traditionele sociaal-democratische partij compleet vernietigd. De kandidaat van de Parti Socialiste, Benoît Hamon, haalde 6,2% van de stemmen (!), minder nog dan de Partij van de Arbeid in maart met haar 9% van de stemmen.

Waar in Nederland vooral de links-liberalen van D66 en de milieupartij GroenLinks de linkse stemmen overnamen, is het in Frankrijk de extreem-linkse kandidaat Jean-Luc Mélenchon die het meest heeft geprofiteerd van de ineenstorting van de PS. Hij behaalde 19% van de stemmen, bijna 4 x meer dan de PS.

Resultaten 1e ronde

Deze twee resultaten staan buiten kijf.

Waar wij moeite mee hebben, is de uitslag. Volgens onze informatie zou Marine le Pen de eerste rond met 25,6% van de stemmen gewonnen moeten hebben. Macron zou tweede zijn geworden met 18,1%.

De officiële uitslag wijst anders uit, maar wij achten het onwaarschijnlijk dat er, gezien de belangen die op het spel staan en de hysterische overdrijving van het gevaar van extreem-rechts, niet op grote schaal ten minste geprobeerd zou zijn om Le Pen de eerste ronde koste wat kost niet te laten winnen, omdat ze daardoor de wind in de zeilen zou krijgen.

Het is wel een keer voorgekomen dat een van beide partijen de eindronde niet haalde. In 2002 verloor de PS de eerste ronde nipt van het Front National dat toen onder leiding stond van oprichter Jean-Marie Le Pen.

Jean-Marie Le Pen

Maar die ronde werd met 20% tegenover 17% gewonnen door de Jacques Chirac van de traditionele rechtse partij die toen RPF heette. Chirac won vervolgens de tweede ronde met 83% tegen 17%.

Jacques Chirac

Dit keer zijn de prognoses achter anders. Zij geven aan dat Emanuel Macron de tweede ronde met circa 60% zou winnen tegen 40% voor Marine Le Pen. Als dat zo zou zijn, zou Frankrijk in tweeën gesplitst worden, want dan zullen 20 miljoen Fransen op Le Pen gestemd hebben, op een beleid dat haaks staat op dat wat Macron wil. Daarna kan Macron niet meer zeggen dat hij de president van álle Fransen is.

Bovendien werkt het instabiliteit in de hand bij de kiezers die op Macron gestemd zullen hebben, als een groot deel dat doet om te voorkomen dat het Front National aan de macht kwam. Dus niet omdat ze het eens waren met zijn programma, maar om uitvoering van een ander programma te voorkomen . De geruststelling dat het presidentschap voor mevrouw Le Pen is voorkomen, zal bij deze groep kiezers snel plaatsmaken voor dezelfde ontevredenheid als vóór de verkiezingen.

Je zou kunnen zeggen dat Macron extra ruimte heeft gekregen om zijn programma naar eigen smaak in te richten, want omdat links verdeeld was en rechts besmet, kon hij als buitenstaander praktisch elk programma presenteren dat hij wilde, ongeacht wat de kiezer wilde. Daardoor mist een deel van zijn programma draagkracht.

Ook de 19% stemmen voor Mélenchon zijn wat dat betreft veelzeggend, dat hoe sympathiek Mélenchon als persoon ook is, zijn programma zou de Franse economie tot stilstand hebben gebracht: een vermeerdering van de staatsuitgaven met 170 miljard, een 32-urige werkweek, ontslagverbod, financiële transacties belasten, kapitaalverkeer controleren, een vaste salarisschaal voor alle bedrijven, verhoging van het minimumloon, veto-recht voor de ondernemingsraad, 100% inkomstenbelasting voor inkomens vanaf 400.000,- per jaar, álle gevangenisstraffen vervangen door taakstraffen, pensioengerechtigde leeftijd omlaag van 66 naar 60, woningen bouwen voor 1 miljoen Fransen die niet op zichzelf wonen, etc. Geen wonder dat dagblad Le Figaro hem “de Hugo Chavez” van Frankrijk noemde.

Als je op zo’n programma stemt, ben je behoorlijk wanhopig.

Maar de prognoses zijn de aflopen maanden al net zo vals gebleken, als de peilingen.

Laten we even kijken naar de situatie zelf, los van de cijfers: Marine Le Pen heeft volgens de formele uitslag 4% méér stemmen gehaald dan haar vader destijds en het verschil met de formele winnaar Macron bedraagt slechts 2%, in plaats van 4% destijds voor haar vader. Ten tweede is het Front National veranderd. De partij heeft het economische programma van links overgenomen en Jean-Marie is de partij uitgezet (!).

Ten derde was het in 2002 een strijd van rechts tegen extreem-rechts, en is het in 2017 een strijd tussen een midden-partij en een partij die niet meer serieus extreem-rechts genoemd kan worden. Marine Le Pen is zelfs geen voorstander van het sluiten van de grenzen. Zij is zelf vóór immigratie, maar tegen massa-immigratie. Zij heeft geen enkel probleem met Franse burgers van islamitische huize, mits zij het seculiere karakter van de republiek erkennen. Ze doet geen antisemitische uitspraken en heeft een speciaal comité opgericht binnen de partij, om de band met het joodse electoraat te verzorgen. In 2002 stemden 13% van de Franse joden op Marine Le Pen, en dat aandeel is alleen maar toegenomen.

Macron is van joodse afkomst, maar zijn onwil om de grenscontroles te herstellen en de influx van terugkerende IS-strijders aan te pakken, wekt weinig vertrouwen bij het joodse electoraat, waarvan er de laatste jaren steeds meer hun biezen pakken naar Israël.

Als Macron voor de Franse joden gaat doen, wat Barack Obama voor de Afro-Amerikanen gedaan heeft, kunnen de Franse joden inderdaad beter op mevrouw Le Pen stemmen.

Ook bij de Franse allochtonen doet Marine Le Pen het goed. Zij lijden onder hoge werkloosheidscijfers, gebrek aan orde in de allochtone wijken, waardoor bendes de dienst gaan uitmaken, ze worden aangekeken op radicale geloofsgenoten, kortom, ze hebben begrijpelijke redenen om op het Front National te stemmen.

En heel belangrijk – Marine le Pen is haar vader niet. Ze is advocaat van beroep, doet geen extreme uitspraken en heeft steun gekregen van haar nichtje Marion Le Pen, die net zo welbespraakt is als zijzelf en in het Franse parlement zit.

Marion Maréchal Le Pen

De partij wordt dus niet geleid door een straatvechter met een glazen oog, maar door twee welbespraakte blonde dames.

De campagne voor de tweede ronde is al begonnen en behalve Mélenchon hebben de belangrijke kandidaten hun steun al uitgesproken voor Macron.

Dat is een extreem riskante strategie, want in een Frankrijk, waar het overgrote deel van het volk genoeg heeft van het establishment, kan deze overweldigende steun onder banken, media en politici voor één bepaalde kandidaat wel eens het tegenovergestelde effect hebben.

De Franse verkiezingen _ het verloop

Morgen 23 april is de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen. De uitkomst is moeilijk te voorspellen, omdat de peilingen niet meer volledig betrouwbaar zijn.

Bij de vorige twee belangrijke koersveranderingen in de Westerse wereld, de beslissing van het Britse volk om uit de Europese Unie te treden en de verkiezing van zakenman Donald Trump als president van de Verenigde Staten, hadden de peilingen zich ‘vergist’.

In werkelijkheid was er geen sprake van een onopzettelijke dwaling, maar van een bewuste of onbewuste beïnvloeding van de kiezers door relatief meer tegenstanders van Brexit en Trump te ondervragen, dan voorstanders. Daardoor werd de indruk gewekt dat het geen zin had om vóór Brexit of vóór Trump te stemmen en de kiezers, althans de twijfelende kiezers, beter thuis konden blijven. De bedoeling was natuurlijk om links te laten winnen.

Het bedrog was bij Brexit zo overtuigend, dat zelfs campagneleider van het ‘leave’-kamp Nigel Farage op de ochtend van het referendum dacht dat het ‘remain’-kamp zou winnen.

Nigel Farage

Wij hadden de verkiezing van Trump correct voorspeld en een opinie-artikel met die strekking aangeboden aan Reformatorisch Dagblad en NRC Handelsblad, dat werd geweigerd. De reden dat wij de uitkomst goed voorspeld hadden was dat wij geen vooringenomen, maar onafhankelijke peilers hadden geraadpleegd die de voorsprong van Trump correct in kaart hadden gebracht.

Donald Trump

In het geval van de Franse presidentsverkiezingen is alles in principe mogelijk. De extreem-linkse kandidaat Jean-Luc Mélenchon heeft in de laatste weken een opmars gemaakt, waardoor hij bij de vier kansrijke kandidaten is terechtgekomen. De aanslag in Parijs deze week zou echter weer gunstig kunnen uitpakken voor het Front National van mevrouw Le Pen.

Als men zich de verkiezingsstrijd – puur for the sake of argument – even voorstelt als een toneelstuk, dan valt een aantal dingen op.

Ten eerste had rechts de verkiezingen gemakkelijk kunnen winnen als Alain Juppé, zoals een jaar geleden de verwachting was, de kandidaat zou worden. Om dat mogelijk te maken had François Fillon zich moeten terugtrekken. Dat heeft hij echter niet gedaan.

Alain Juppé

Fillon deed dus toch mee en won tot ieders verrassing de rechtse voorverkiezingen. Hij is een typische gentleman, maar was chantabel, omdat hij te veel kadootjes had aangenomen. De Westerse democratieën zijn helaas dermate corrupt geworden, dat politici nog voordat zij kandidaat kunnen worden, lijken in de kast moeten verzamelen, zodat ze chantabel en dus ‘betrouwbaar’ worden. Betrouwbaar, that is, in de ogen van de banken, bedrijven en netwerken die hen financieel of via de media steunen.

François Fillon

Doordat Fillon zich noodgedwongen in de watten heeft laten leggen met maatpakken, horloges en schenkingen dan wel renteloze leningen, en met fictieve aanstellingen voor zijn familieleden, is het mogelijk geworden om hem op het juiste moment af te schieten, zodat iemand anders gelanceerd kon worden. Dat is een van de subtiele manieren, waarop de representatieve democratie gemanipuleerd kan worden.

Daardoor kon Macron – die zich waarschijnlijk geheel niet bewust is van dergelijke achtergrondmanoeuvres – à la Obama uit het niets gelanceerd worden.

De captains of industry die Macron steunen rekenen erop dat hij door zijn onervarenheid afhankelijk zal blijven van de adviseurs die hij in ruil voor hun financiële steun zal moeten benoemen. Zij menen daarmee een kandidaat uit hun zak te hebben getoverd, die onafhankelijk lijkt, maar indirect toch van hen afhankelijk is.

Als een kandidaat geen steun heeft vanuit de fianciële wereld, de politiek en de media, is het moeilijk voor hem om zonder eigen media-platform ook maar als kandidaat gekozen te worden. Voorbeelden daarvan zijn Jacques Monasch in Nederland, die zonder mediasteun niet eens in de kamer kwam, terwijl een onzinpartij als ‘Denk’, die wel media-aandacht kreeg, nota bene drie zetels haalde.

Een ander voorbeeld is Dominique de Villepen, die door zijn onafhankelijke opstelling tijdens de laatste Golfoorlog en zijn historische toespraak in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties in februari 2003 een ongekend prestige bij het Franse electoraat had opgebouwd.

Dominique de Villepin

De gematigd conservatieve De Villepin stelde zich kandidaat voor de presidentsverkiezinge van 2012, maar kwam tussen twee vuren te zitten: een politiek gemotiveerde rechtzaak aan de ene kant, waardoor twijfel werd gezaaid omtrent zijn integriteit, en een subtiele discrediteringscampagne door het centrum-rechtse dagblad Le Figaro, het blad van industrieel en wapenhandelaar Serge Dassaut.

Serge Dassaut

Hij werd later netjes gerehabiliteerd, maar het was op het moment van de verkiezingen net genoeg om Nicolas Sarkozy te laten winnen.

Prikt men door de uiterlijkheden heen en neemt men de moeite om de verkiezingsprogramma’s van de twee leidende kanidaten Macron en Le Pen door te lezen, dan valt op dat deze verkiezingen eigenlijk over de onafhankelijkheid van Frankrijk gaan, over de positie van Frankrijk in Europa en in de wereld.

Mevrouw Le Pen heeft haar partij in de tussentijd naar links opgeschoven en haar vader uit de partij gezet, waardoor het Front National weliswaar haar naam behouden heeft, maar inhoudelijk haar extreem-rechtse karakter verloren heeft en in tegenstelling tot De Villepin een serieuze kans maakt.

De kandidaat van de media, de sympathieke Emanuel Macron, heeft het politiek midden bezet, dat was opengevallen doordat Bernard Hamon op de linkervleugel van de Partie Socialiste zat en Fillon op de rechter vleugen van Les Républicains.

Maar dat is een groot risico. Indien de rechtse campagne niet was gesaboteerd door de onthullingen van de Canard Enchaîné, zou Fillon de verkiezingsrace met de wind in de rug, een glaasje Vouvray in de ene hand en met de andere hand los op het roer uitgezeild hebben.

Het Franse electoraat was immers door het economisch rampzalige beleid van Hollande (extreme belastingverhogingen, hoge werkloosheid, homo-adoptie) uitgekeken op zowel ‘links’, als het ‘midden’. Hollande heeft het voor elkaar gekregen om het zogeheten ‘slingereffect’, dat inhoudt dat het electoraat in tweepartijenstaten na twee ambtstermijnen van de ene partij, doorgaans de andere partij een kans geeft, reeds na één ambtstermijn op te laten treden.

Een gematigd rechtse kandidaat van het type Juppé had de verkiezingen op zijn sloffen gewonnen.

Doordat Fillon echter bleef zitten, en Juppé hem niet wilde afvallen, is de hoop van diegenen die Marine Le Pen van een verkiezingsoverwinning wilden afhouden, op de schouders van de sympathieke, maar onervaren Macron terechtgekomen.

Emanuel Macron

Macron zou op zijn beurt mevrouw Le Pen kunnen verslaan, indien hij een gematigd rechts programma zou presenteren, waarin hij een deel van de standpunten van mevrouw Le Pen zou opnemen. Daarmee zou hij haar de wind uit de zeilen nemen en, met een glaasje cider in de ene hand en zijn andere hand in die van zijn 64-jarige echtgenote, op zijn slippers de verkiezingen in de tweede ronde winnen.

Maar dat deed hij niet.

Hij heeft het midden gekozen precies op het moment dat de Fransen kiezers naar rechts willen.

Linkse corifeeën als voormalig premier Manuel Valls en voormalig burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë hebben de partijdiscipline doorbroken door niet hun eigen kandidaat Hamon te steunen, maar Macron.

De leider van de nep-onafhankelijken, François Bayrou van Modem, had hem al eerder gesteund.

De uitgaande president Hollande steunt hem niet, omdat die hem daarmee volgens de media de “kus des doods’ zou geven.

Macron heeft een nogal vaag programma, dat u zelf kunt nalezen als u daar meer over wilt weten, waarvan de kernpunten zijn dat hij lid wil blijven van de EU en van de NAVO, niet uit de euro wil stappen, wil doorgaan met het sluiten van internationale handelsverdragen, geen grenscontroles wil en geen beperking van de immigratie, geen afschaffing van de sancties tegen Rusland, etc.

Daaardoor is een tegenstelling ontstaan van ‘globalisme’ (Macron) tegenover ‘soevereinisme’ (Le Pen), die de verkiezingen spannend maakt.

Want daardoor is de mogelijkheid ontstaan dat het establishment zijn eigen hand overspeelt. Door volledig te vertrouwen op de sympathieke Macron en hem zijn gang te laten gaan op het politieke midden, ontstaat een perspectief voor mevrouw Le Pen om alsnog te winnen.

De reken-gnoom van het Centre National de Recherches Scientifiques, Serge Galam, heeft uitgerekend dat het ‘glazen plafond’ voor mevrouw Le Pen scheurtjes begint te vertonen.

Serge Galam

Normaliter wint geen van beide kandidaten meer dan 50% van de stemmen in de eerste ronde, waardoor een tweede ronde noodzakelijk wordt.

Tussen die rondes in, gaan de kandidaten ‘shoppen’ om steun bij de verliezers van de eerste ronde. Die steunen dan de ene of de andere kandidaat, die daarmee de tweede rond kan winnen.

De verwachting is dat mevrouw Le Pen misschien de eerste ronde zal winnen, maar dat zij daarna nauwelijks steun zal krijgen van partijen, wier kandidaat niet naar de tweede ronde doorgegaan is. Dat wordt ‘het glazen plafond’ genoemd. Daardoor – en doordat hun kiezers dan massaal met tegenzin op Macron zouden gaan stemmen om te voorkomen dat extreem-rechts aan de macht raakt – zou Macron dan de tweede ronde alsnog winnen en president van Frankrijk worden. Varkentje gewassen.

Reken-kobolt Galam, die met wiskundige formules menselijke sentimenten probeert te vangen, heeft echter uitgerekend dat er onder de huidige omstandigheden, – de kiezers van Marine le Pen zijn vastberaden, die van Macron weifelachtig, de Fransen hebben het helemaal gehad met de politiek -, een statistische mogelijkheid bestaat dat mevrouw Le Pen de tweede ronde tóch zal winnen, namelijk indien er een extreem lage opkomst is. Dan zou het shoppen voor het eerst in de naoorlogse parlementaire geschiedenis niet werken.

Maar er is nog een andere mogelijkheid. Die komt van de elfjes, die niet in de aardkrochten leven, maar op de bloemen en daarom meer weten van de wind die er waait. Van briesjes, vlagen en stormen.

Marine Le Pen

Die luidt dat Marine le Pen, door haar overwinning in de eerste ronde – mits zij die behaalt – de wind in de zeilen krijgt. Door die overwinning zou er een dynamiek kunnen ontstaan in de laatste weken voor de beslissende verkiezing, waardoor zij alsnog zou winnen, zoals dat bij Donald Trump gebeurd is.

De Franse verkiezingen _ het speelveld

Het speelveld lijkt wel een horoscoop die maar eens in de zo veel tijd voorkomt: Bernard Hamon, de socialistische kandidaat met de vriendelijke stem en duistere ogen, zit op de linkerflank van zijn partij. François Fillon zit op de rechtervleugel van zijn partij, waardoor er een gat in het midden valt.

Die ruimte wordt opgevuld door een onafhankelijke kandidaat, die min of meer uit het niets is verschenen, namelijk Emanuel Macron. Macron is onafhankelijk in de zin dat hij geen lid is van een van de twee mainstream-partijen die sinds de jaren zestig, zij het onder wisselende namen, steeds aan de macht zijn geweest.


Emanuel Macron met zijn echtgenote Brigitte Trogneux.

Hij is wel korte tijd minister geweest in de demissionaire regering Hollande, maar hij is er op tijd uit gestapt en heeft zijn eigen partij, En Marche!, opgericht.

Macron was dermate onbekend dat NRC Handelsblad per ongeluk de verkeerde foto van hem op haar website publiceerde, die de redactie overigens, nadat wij haar daar op gewezen hadden, terstond heeft verwijderd.

Het centrum-rechtse dagblad Le Figaro behandelde Macron met fluwelen handschoenen. De Franse media kozen al lang voor de verkiezingen, namelijk voor Macron. Zij werken mee aan het imago dat Macron van zichzelf uitdraagt, dat van een onafhankelijke, verantwoordelijke, maar gematigde kandidaat.

Zijn verleden als investeringsbankier bij Rothschild & Cie wordt niet ter tafel gebracht, terwijl toch onderzocht mag worden of hij een pion van de bankiers is, of dat hij oprecht Frankrijk op alle niveau’s wil vertegenwoordigen. Bij zijn bezoek aan de Verenigde Staten gingen als bij toverslag alle deuren voor hem open en in Duitsland werd hij ontvangen door mevrouw Merkel. Daarmee werd de indruk gewekt dat de belangrijkste Europese partner van Frankrijk, Duitsland, impliciet Macron zou steunen.

Fillon zag zich zelfs genoodzaakt om publiekelijk te beweren dat hij óók de steun van de bondskanselier genoot, waarmee hij Le Figaro niet wist te overtuigen.

Macron is een sympathiek persoon. Hij komt echter uit het niets en we weten niets van hem, net zoals Barak Obama in 2008. Obama was ook een charismatische persoon, maar hij is uiteindelijk een van de slechtste Amerikaanse presidenten ooit geworden. Oplopende staatsschuld, meer oorlogen dan welke andere president dan ook voor hem, verwoesting van Lybië, destabilisering van Syrië, vernietiging van de Amerikaanse rechtstaat, bijna-oorlog met Rusland, krankzinnige drone-aanvallen op civiele doelwitten, etc.

Macron is zeer sympathiek, maar het is bijna ‘too good to be true’. Het probleem is dat hij geen achterban heeft, dat niet duidelijk is – en niet onderzocht wordt – wat zijn achterban is, en dat hij zelf heeft geweigerd om bekend te maken wie zijn verkiezingscampagne heeft bekostigd.

Dat maakt hem een soort Obama. Geen zwarte, maar een joodse Obama. Obama had zijn opdracht, namelijk om de menselijkheid terug te brengen in de binnenlandse en buitenlandse politiek van de VS, maar hij heeft die opdracht verkwanseld vanaf het moment, dat hij weigerde om de gevangenis op Guantanamo Bay te sluiten. Hij was natuurlijk chantabel, omdat zijn biologische vader Frank Marshall Davis was, en niet Barak Obama uit Kenia, en hij was bang dat hij de volgende Kennedy zou worden, maar dat maakt niet uit. Hij had zijn opdracht kunnen uitvoeren.

Macron heeft waarschijnlijk ook zijn opdracht voor Frankrijk, maar tot nu toe lijkt hij die niet te aanvaarden, maar eerder aan de leiband te lopen van adviseurs die van hem een centrum-kanidaat willen maken die niets gaat doen tegen de (islamitische) immigratie en de dictaten uit Brussel.

Macron heeft waarschijnlijk geen skeletten in de kast, daar lijkt hij veel te netjes voor, hoewel er een ding opvallend is: hij is, zou Freud zeggen, getrouwd met zijn moeder, namelijk met een 24 jaar oudere vrouw, die op de middelbare school zijn lerares Frans was. Macron is 39 en zijn vrouw is bijna 65. Dat scheelt een hele generatie! Dat is vreemd. Daarmee lijkt hij op Mark Rutte, die ook niet in staat is tot een normale seksuele en amoureuze relatie met een leeftijdsgenoot.

Degene die al sinds het begin de peilingen leidt, is Marine le Pen. Zij heeft het meest vooruitstrevende programma.
Punt een (van de 144) is het herstel van de soevereiniteit van Frankrijk in politiek, wetgevend, economisch en fiscaal opzicht, en het herstellen van de controle over de grenzen van Frankrijk. Mevrouw Le Pen wijst voert voortreffelijk oppositie. Ze wijst erop dat mevrouw Merkel 500.000 migranten ‘kwijt’ is, waarvan een aanzienlijk deel de grens met Frankrijk overgestoken is, dat er jaarlijks 250.000 migranten Frankrijk binnenkomen, – dat is 1 miljoen elke vier jaar, 2,5 miljoen per decennium (!) – de illegalen niet meegerekend. Ze wijst erop dat de vermeende plegers van de aanslagen in Frankrijk onder haar beleid het land niet eens ingekomen zouden zijn en hoeft niet eens te wijzen op de oververtegenwoordiging van immigranten in de criminaliteit, want dat is een publiek geheim.

Ze stelt dat een land, waarvan de wetten in het buitenland (Brussel) gemaakt worden, in feite niet meer soeverein is, en stelt voor Franse wetten weer boven ‘Europese’ wetten te laten gaan. Ze belooft de Franse markten te beschermen tegen goedkope buitenlandse concurrentie door traditioneel protectionistische maatregelen, zoals importheffingen.

Ze wil de onafhankelijkheid van Frankrijk herstellen, binnen of buiten de EU, gaat Frankrijk uit de NAVO halen en de onafhankelijkheid van Frankrijk herstellen en overweegt uit de eurozone te stappen.

Ze wil geen oorlog met Rusland, maar normale betrekkingen, gebaseerd op wederzijds respect en handel. Ze voeling houden met het electoraat door referenda te houden en burgerinitiatieven aan te moedigen.

Ook in de details is ze sterk. Ze wil de tolwegen nationaliseren, zodat je gewoon kunt doorrijden, zonder twee-drie keer je creditcard te trekken, en de schandalige praktijk van het naaien van de weggebruikers voor 2-3 kilometer te hard voor 45 euro en een punt aftrek van het puntenrijbewijs afschaffen.

Haar partij krijgt inmiddels de steun van vrouwen en van homoseksuelen, doordat zij het seculiere karakter van Frankrijk wil beschermen en daarbij geen concessie wil doen aan de eisen van radicale moslims. Het fenomeen van moslims in grote steden die openbare wegen overnemen en daar ostentatief gaan bidden, is onder haar presidentschap direct afgelopen. Deze schandalige praktijk, die de linkse burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë ongestraft heeft laten opkomen, heeft geen plaats in een land, waar de openbare ruimte voor iedereen is, ongeacht afkomst of religie.

Ook afgestuurde studenten en ambtenaren beginnen haar in groeiende aantallen te steunen.

Marine le Pen is niet te vergelijken met Geert Wilders. Ze is advocate, doet geen opzettelijk provocerende uitspraken en kan voortreffelijk debatteren.

Te gast bij Hard Talk van de BBC droogt ze Stephen Sackur af, zeker geen lichtgewicht.

Ze draagt het idee uit van “l’Europe des nations”, waarmee ze hetzelfde bedoelt als Nigel Farage met “national democracies”, namelijk dat Europa bestaat uit landen die zelf hun wetten maken, hun eigen beleid maken en met elkaar handelsverdragen sluiten.

Te gast bij Alternative für Deutschland, in het kader van een congres van de ENL-factie in het Europese Parlement (Europe des Nations et des Libertés), waar zij een thuiswedstrijd speelt, weet ze, als Franse soevereiniste, de Duitsers tot vervoering te brengen.

Ze geeft blijk van een scherp observatievermogen en uitstekende analytische vaardigheden.

Bovendien is er inhoudelijk weinig in te brengen tegen haar boodschap, “la liberté et la sérénité” voor alle volkeren van Europa.

Als zij deze boodschap blijft uitdragen, kan zij, paradoxaal genoeg, de Jeanne d’Arc van Europa worden.

De Franse verkiezingen _ inleiding

De Franse democratie verschilt van de Nederlandse in twee belangrijke opzichten.
1 – In Frankrijk mag u uw burgemeester kiezen, alsmede de bestuurder van de provincie, waarin u woont en, stel je voor, het staatshoofd.
2 – Frankrijk kent een politiek stelsel dat de gekozen president veel macht verleent, ook wel de ‘monarchie présidentielle” genoemd.

U mag in Frankrijk niet direct de regeringsleider kiezen, maar wel de persoon die de regering benoemt en ministers kan ontslaan of overplaatsen.

De Franse verkiezingen houden Nederland een spiegel voor. In Nederland mag u weder het staatshoofd, noch de regeringsleider kiezen. U mag ook de bestuurder van uw provincie niet kiezen. Dat zijn door het ongekozen staatshoofd benoemde satrapen. Het soort dat in deel drie van de Divina Comedia van bij Dante in de eerste laag van de Hel zit: zij die nooit iets fouts, maar ook nooit iets goeds gedaan hebben.

U mag in Nederland het parlement samenstellen. U stemt niet op een persoon, maar op een partij. De grootste partij levert traditioneel de premier, maar dat staat nergens in een wet.

Kleine partijen kunnen in Nederland, anders dan in Frankrijk, in de Kamer komen en soms zelfs invloed uitoefenen. Daardoor wint geen enkele partij meer dan 50% van de stemmen en ontstaan, tot voor kort met bemoeienis van het ongekozen staatshoofd dat de informateur en formateur benoemde, coalitieregeringen van twee of meer partijen.

In Frankrijk kiest u eerst uw staatshoofd. Dat benoemt een premier en stelt een regering samen. Zes weken later kiest u vervolgens een parlement, dat het beleid van de door de president gekozen bewindslieden moet controleren. Die moeten natuurlijk samen kunnen werken en als dat in een extreem geval niet lukt, kan de president het parlement ontbinden en nieuwe verkiezingen uitschrijven. Dat leidt meestal tot een nieuwe samenstelling van het parlement, waar hij dan beter kan samenwerken. Het is gelijk aan een plebisciet, want als het volk voor een oppositioneel parlement kiest, zal de president de eer aan zichzelf houden.

Het Franse politieke systeem toont het gebrek aan democratie in Nederland aan, alleen al doordat het bestaat en functioneert. U mag in Nederland namelijk uw staatshoofd niet kiezen. U mag de persoon die de regering samenstelt evenmin kiezen. U mag ook uw burgemeester niet kiezen. U krijgt hem ook heel moeilijk weg, als u ontevreden bent over zijn functioneren. In Frankrijk wacht u een paar jaar tot de volgende verkiezingen en kiest dan een ander. In Nederland kunt u wachten tot u een ons weegt.

De Franse presidentsverkiezingen zijn op zondag 23 april. Elf kandidaten doen mee. Als een van die kandidaten meer dan 50% van de stemmen haalt, wordt hij of zij president. Maar door het grote aantal deelnemende kandidaten, wordt de 50% meestal niet gehaald. Dan is een tweede ronde noodzakelijk, die dit keer voor 7 mei gepland staat. Daarbij mogen de twee kandidaten die in de eerste ronde de meeste stemmen hebben gehaald, onderling uitvechten wie de volgende president of presidente van Frankrijk wordt.

De huidige verkiezingen verschillen in een aantal essentiële opzichten van die van de voorafgaande decennia. Ten eerste heeft de zittende president François Hollande zich niet beschikbaar gesteld voor een tweede ambtstermijn, omdat hij door zijn rampzalige economische beleid zo impopulair is dat hij daarmee zijn partij elke kans op een verkiezingsoverwinning zou benemen. De verwachting was dat zijn premier, de altijd correcte Manuel Valls, het stokje zou overnemen, maar Valls sneuvelde al in de linkse voorverkiezingen.

‘Voorverkiezingen’ is weer een woord dat in Nederland weinig herkenning roept.

In Frankrijk mag het volk ter linker en rechter zijde kiezen, wie zich namens de partij kandidaat zal stellen. Als wij dat in Nederland ook zouden hebben gehad, zou Jacques Monasch, zoon van een cardioloog, de establishment boy Lodewijk Asscher – telg uit een diamanthandeldynastie die stenen sleep voor het Britse koninklijke huis en tijdens de Tweede Wereldoorlog collaboreerde met de nazi’s – hebben kunnen uitdagen en zichzelf hebben kunnen presenteren als de kandidaat van het volk, om maar wat te noemen.

Op rechts werden de voorverkiezing gewonnen door François Fillon, die van 2007 tot 2012 in de regering van Sarkozy premier was. Fillon werd eind januari aangeschoten wild door een zeer goed getimede onthulling van het weekblad Canard Enchainé dat hij via de ogenschijnlijk fictieve aanstelling van zijn vrouw als parlementair assistent en van zijn niet afgestudeerde kinderen als juridisch medewerker, meer dan een miljoen aan belastinggeld voor zijn gezin had binnen geharkt.

Dat bleek slechts het begin. De Canard had nog meer pijlen op de boog en schoot er elke week eentje op Fillon. Fillon had 50.000,- euro gekregen van een superrijke zakenman, die hij haastig tot renteloze lening verklaarde. Fillon bleek een horloge van 40.000,- euro kado gehad te hebben, alsmede en een stelletje maatpakken ter waarde van enkele tienduizenden euro’s.

Er sneuvelden dus, nog voor de verkiezingsstrijd begon, drie staatsmannen, te weten François Hollande, voormalig president Nicolas Sarkozy en de voormalige premier en minister van Buitenlandse zaken Alain Juppé.

Als Fillon was opgestapt, zou Juppé de campagne op rechts alsnog hebben kunnen overnemen, met goede vooruitzichten om de verkiezingen te winnen. Maar Fillon bleef zitten, waardoor hij de kansen van traditioneel rechts in Frankrijk om zeep hielp.

Het gevolg daarvan is, dat de twee traditionele partijen op links en op rechts in feite uitgeschakeld zijn voor het presidentschap.

Dat maakt de situatie in Frankrijk uniek in heel Europa.