Categorie archief: Politics

Toelichting op de karma-reeks 1

Op verzoek van een aantal lezers  biedt de redactie u een toelichting op de serie ‘What is the essence of man?’

De serie richt zich, zoals de titel zegt, op de vraag wat het wezen van de mens is. Meer concreet van een bepaald persoon. Zij doet dat op basis van het naast elkaar plaatsen van concrete historische figuren en tijdgenoten, die een sprekende gelijkenis vertonen.

De historische personen zijn niet willekeurig geselecteerd.  Het zijn merendeels nazi’s, dat wil zeggen zielen  die tussen 1933 en 1945 een rol hebben gespeeld in de politiek of de strijdkrachten van het nationaal-socialistische regime van het ‘Derde Rijk’. De tijdgenoten, waarmee zij iets hebben, zijn uitgewaaierd over verschillende landen (Nederland, België, Frankrijk, Groot-Brittannië, Verenigde Staten, Hongarije) en over verschillende sectoren van de maatschappij (politiek, diplomatie, justitie, lokaal bestuur, inlichtingendiensten, strijdkrachten, de financiële wereld, media, kunst en entertainment).

De overeenkomsten zijn, hoewel het misschien anders overkomt, niet gebaseerd op uiterlijk, maar op wat er in de uiterlijke verschijningsvorm tot uitdrukking komt. Ook al is de uiterlijke gelijkenis vaak frappant, het gaat om de wijze waarop de innerlijke gelijkenis doorklinkt.

De serie stelt de lezer in de gelegenheid om zichzelf de vraag te stellen naar wie iemand nou werkelijk is. Wat uiterlijk is en wat wezenlijk. Het is zowel ‘kijken’, als ‘luisteren’.

Het gaat in een aantal gevallen om reïncarnaties van dezelfde individualiteit, zoals bij onze geliefde premier. Dat wil zeggen dat wij menen dat de individualiteit van Herbert Albrecht is wedergekomen in de persoon van Mark Rutte.

Albrecht was Gauleiter –  ‘commissaris van de koningin’ zeg maar – van Mecklenburg-Lübeck in Hitler-Duitsland. Hij was weder oorlogsmisdadiger, noch verzetsheld en van hem is verder nauwelijks iets bekend.

In andere gevallen gaat het om een gedeeltelijke incarnatie, bijvoorbeeld van een van de meer fijnstoffige lichamen die zich tussen  lichaam en geest in bevinden, zoals het energielichaam (etherlichaam) of het zielelichaam (astraallichaam).

Dat is het geval bij Abraham Lincoln, een tweeslachtig figuur die enerzijds de slavernij heeft afgeschaft, maar anderzijds een sterk verdierlijkt zieleleven had dat zelfs in zijn fysionomie tot uitdrukking komt.

Lincoln heeft zijn duistere kant overgedragen aan Joran van der Sloot die daaraan bezweken lijkt te zijn.

Joran was niet slecht – in tegenstelling tot zijn vader – maar droeg iets slechts bij zich. Dat was het verschil met zijn vader, voor wie hij die meisjes moest meelokken. Hij had zich moeten spiegelen aan zijn vader en moeten beseffen dat hij anders was. Hij had zijn eigen weg moeten gaan. Dat zou hem gered hebben.

In weer andere gevallen betreft de serie uitsluitend een uiterlijke gelijkenis.

Maar het is volstrekt niet noodzakelijk dat het begrip van karma en reïncarnatie deel uitmaakt van uw wereldbeeld om deze serie succesvol op te kunnen nemen, want het gaat erom dat u de tijd neemt om het verschil te leren zien tussen de uiterlijke verschijningsvorm van de mens en zijn innerlijke wezen.  De serie bereikt zijn doel, als u als lezer dat doet. Als u naar de voorgehouden  personen kijkt, een gevoel krijgt van wie zij zijn, beseft wie de ander is en in hoeverre beiden met elkaar verbonden zijn.

De lezer kan daarbij zelf vragen stellen, als hij dat wil: is dit dezelfde individualiteit? Of is het slechts een gelijkenis? Is het karma of DNA? Of is het een verband dat we wellicht pas in toekomstige generaties kunnen begrijpen?

Het zich laten inspireren door goede mensen, die als voorbeeld kunnen dienen, is natuurlijk het belangrijkst, maar het is ook nodig om naar ‘gewone’ of ‘slechte’ mensen te kijken, anders wordt het kwaad te sterk.

In een enkel geval krijgt men de indruk dat de individualiteit in een vorig leven gespleten of versplinterd is, en dat de hemelse hiërarchieën in hun wijsheid besloten hebben om beide zijden van de individualiteit in twee verschillende persoonlijkheden te laten incarneren.

Of er is sprake van een ‘kosmische dubbelganger’, een verschijnsel dat door verschillende helderzienden wordt waargenomen, maar dat wij niet kunnen plaatsen in de leer van karma en reïncarnatie, zoals die aan ons overgeleverd is.

Bij Heinrich Himmler bijvoorbeeld is de zijde van de persoonlijkheid die in zijn rechter gelaatshelft tot uitdrukking komt, in Frankrijk gereïncarneerd in een ‘heel naar mannetje’. De andere kant hebben wij niet kunnen vinden. Die is mogelijk definitief ‘in de afgrond van het Beest’ gevallen.

Komt u bij dit alles tot een verwerping van het gepresenteerde materiaal, dan heeft u ook iets helder gekregen en heeft de serie ook haar doel bereikt.

Er zit ook een geval bij dat niet klopt. Dat is bewust gedaan, want de bedoeling is dat u als lezer zelf een oordeel vormt. Daardoor wordt u er dus van behoed om als het ware ‘automatisch’ het voorgespiegelde verband over te nemen, zonder het aan uw eigen gevoelswaarneming te toetsen.

De nationaal-socialistische beweging was een valluik voor veel zielen. Zij zijn dieper gevallen, dan in een ander systeem denkbaar was geweest, met uitzondering van het communisme. Maar omdat zij toch hun sporen hebben nagelaten in die periode – en die periode in hen – maken zij deel uit van het lot van Europa.

De twintigste eeuw is met afstand de meest bloedige eeuw in de Europese geschiedenis geweest, zo niet in de geschiedenis van de mensheid.

Het is ook de eeuw, waarin de mensheid zich uiteen heeft moeten zetten met bepaalde uitingen van het kwaad die zo eminent zijn, dat men er eigenlijk niet omheen kan.

We zullen ons ook uiteen moeten zetten met de rol en betekenis van  het kwaad in de moderne geschiedenis, zonder te vervallen tot moralisme of relativisme.

Er zitten dan ook enkele gevallen bij, waarbij niet sprake is van zo maar een gevallen ziel, maar waarbij geen ziel meer is en u rechtstreeks ‘in de ogen van het kwaad’ kijkt. Lichtloze en zielloze ogen, waarin geen licht schijnt en waar geen goedheid uit straalt,  waar slechts duisternis is.

Dat mogen wij nu zien, want het licht in de wereld wordt sterker, het bewustzijn van steeds meer mensen groeit. Er wordt wel gesproken van de ‘global awakening’, het wereldwijde ontwaken van een nieuw bewustzijn van de mensheid.

De mensheid schrijdt over de drempel van een een materialistisch naar een spiritueel wereldbeeld. Van een zintuigelijk naar een bovenzinnelijke waarneming van de wereld die hem omringt. Naar het zelfstandig leren waarnemen van de ‘etherwereld’ en de ‘astrale wereld’. Daarom mogen wij nu een stukje van het kwaad (laten) zien. Doordat  wij het zien, schijnen wij ons licht erop.

Esoterisch gezien wil de serie een heel klein stukje duisternis omvormen, omdat wij het licht van ons bewustzijn erop laten schijnen. ` Als het licht schijnt in de duisternis, wordt de duisternis immers overwonnen.

Er is echter nog een reden, waarom juist nu het karma van de nazi’s onthuld mag worden. Er is sinds 2001  zeer veel ‘Kriegsaufbau’ gedaan in Europa en als er niet voldoende Europese burgers wakker worden, worden wij met subtiele middelen langzaam  in een militair conflict met Rusland geleid.

Auschwitz en de Holodomor laten zien dat het niet op het laatste moment toch nog wel goed komt, zoals de ingeslapen Nederlandse bevolking zichzelf voorhoudt. Op het laatste moment is de  kans juist veel groter dat het fout gaat.

Als we deze catastrofe hadden willen voorkomen, hadden wij op tijd moeten handelen.

Wij bevinden ons met tweederde zekerheid aan de vooravond van de ‘Derde Wereldoorlog’. Rusland zal er alles aan doen om een nieuw Europees bloedbad te voorkomen, omdat het uit ervaring weet hoeveel leed dat voor de bevolking met zich meebrengt. Maar als het tot de conclusie komt dat zo’n conflict onvermijdelijk is, – omdat dit in Washington, Londen en Den Haag gewild wordt en de bevolkingen van die landen dit toestaan -, zal het zelf het moment van aanvang van de vijandelijkheden kiezen.

Dat is ook weer een noodzakelijkheid, want Rusland heeft niet de economische draagkracht om een langgerekte oorlog vol te houden. Er worden dus, net als in 1914, allerlei voldongen feiten geschapen die oorlog steeds onvermijdelijker maken.

In de schaduw die deze nieuwe mensheidscatastrofe vooruit werpt, mogen wij meer van het kwaad zien.

Wij mogen meer van de krachten achter de oorlogsvoorbereidingen zien, zodat wij begrip krijgen van waar zij naar streven en welke methoden zij gebruiken. Als wij dat inzien, begrijpen we dat het wellicht het tegendeel is van iets zeer goeds dat graag wil incarneren.

Gebruiken de kringen van de ‘war party’ geheimhouding? Dat is omdat geheimhouding macht schept. Maar dat betekent dat kennis vrij maakt!

Kennis van uzelf en van uw medemens. Van uzelf en van de wereld.

Wat doet u dus, als u ziet dat de vrijheid van het internet aan banden wordt gelegd? Niets.

U doet niets. En daarom hobbelen wij rustig verder naar de afgrond.

Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen de verschillende nazi’s. Niet alle nazi’s waren slecht. De meesten van hen hebben nog karma.

Adolf Hitler, bijvoorbeeld, draagt de grootste  verantwoordelijkheid voor de misdaden van de nationaal-socialisten. Maar hij was bij lange na niet de slechtste. Hitler was, hoe vreemd het ook moge klinken, bij geboorte in principe een goed mens.

Hitler staat juist symbool voor die personen die tijdens hun leven bezeten worden door het kwaad.

Het karma van Hitler is door een bijzondere interventie van de kosmos (in de zin van de krachten in de spirituele wereld) na de oorlog verdeeld over een groot aantal mensen. Dat is omdat het te veel was voor één enkel mens om te dragen.

Bij ons is één persoon bekend die een heel klein stukje van het karma van Hitler draagt, en die doet dat heel goed. Dat is een bekende Amerikaanse onderzoeksjournalist die 18 uur per dag strijd voor vrijheid en transparantie en tegen de afbraak van de Amerikaanse rechtstaat.

Hij gelooft heilig in de Amerikaanse vrijheden, zoals die in de Constitutie zijn vastgelegd, en heeft ontdekt dat de Federal Emergency Management Agency een stelsel van opvangkampen heeft opgezet, compleet met voorraden doodskisten, dat bij de afkondiging van de noodtoestand gemakkelijk kan worden omgezet in concentratiekampen.

Hij heeft er aan bijgedragen dat een eerste poging om in de VS de ‘binnenhuisarchitectuur’ van een militaire dictatuur op te zetten, voorlopig is afgeblazen.

Het onderzoek naar de karmische achtergronden van hedendaagse publieke personen kan – tenminste voor een essentieel aantal lezers – een waardevolle verdieping zijn voor het begrip van het tijdperk waarin wij leven.

De Franse verkiezingen _ krijgt Frankrijk een first granny?

Frankrijk is vandaag gesloten. De dag van de arbeid wordt  gevierd door arbeid zo veel mogelijk te mijden.  Tijd voor bezinning op de tweede ronde van de presidentsverkiezingen op zondag.

Wikipedia zegt over Emanuel Macron: “Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (Amiens, 21 december 1977) is een Frans politicus van liberale signatuur en voormalig ambtenaar en zakenbankier. Van 26 augustus 2014 tot 30 augustus 2016 was hij minister van Economie, Industrie en Digitale Economie.”

Klopt, maar in welk kabinet was hij minister van Economie?

In de socialistische regering van president François Hollande!

Maar hoe kan ie dan liberaal zijn volgens Wiki?

Dit is slechts één van de talrijke voorbeelden van de wijze waarop de mainstream media de tegenstrijdigheden in de carrière van Macron proberen weg te poetsen. Het is ook een voorbeeld van de afwezigheid van principes, opvattingen en ideeën bij deze sympathieke presidentskandidaat. Dat geeft niet, want je hebt dat soort mensen, maar is hij dan wel geschikt om Frankrijk aan de afgrond voorbij te leiden?

Macron is vriendelijk en ontwapenend. Maar hij is niet onafhankelijk. Hij is in zijn gehele carrière door een onzichtbare hand geholpen.

Het team van Macron heeft voor de campagne een zeer grootschalig – en duur – marketingonderzoek laten uitvoeren, waarin nauwgezet opgetekend werd welke zaken de kiezers belangrijk vonden, wat ze wilden, wat niet, etc. Dat heeft het team in staat gesteld om hem als een soort blanke Obama neer te zetten die ‘hoop’ en ‘verandering’ wil brengen.

Hij moet niet te veel zeggen, niet te weinig, en voor één moment de hoop van de Fransen zien vast te houden, net genoeg om hem aan de macht te brengen. Daarna heeft hij het recht om voortreffelijke maatregelen voor Frankrijk door te voeren, maar de vraag mag gesteld worden of de banken die hem steunen hem daarin volledig de vrije hand zullen geven.

We zullen zien wat de uitslag wordt, – alles is mogelijk – en Frankrijk is gelukkig veel meer dan alleen politieke entiteit. Maar daar zit juist het probleem

Frankrijk is het land van stijl en elegantie, van gevoel voor verhoudingen en van de goede smaak. Als we de huwelijkse schijn tussen Emanuel Macron en echtgenote Brigitte Trogneux echter serieus nemen, dus niet als een schijnhuwelijk om een mogelijk afwijkend seksleven te verhullen, bestaat er dus een theoretische mogelijkheid dat er een gerontofiel in presidentieel paleis terecht komt.

Geen wonder dat Wiki in zowel het Franse, als het Duitse en het Engelse lemma van Brigitte Trogneux / Brigitte Macron, haar foto weglaat. Macron en Trogneux ‘willen geen kinderen’. Tja, Trogneux heeft al kleinkinderen uit een vorig huwelijk. Macron heeft stiefkinderen die ouder zijn dan hijzelf.

‘President’ Macron met de first granny

Als de Fransen Macron tot staatshoofd zouden kiezen, krijgt Frankrijk geen first lady, maar een first granny.

Het Élysée een bejaardentehuis?

Het Elysée wordt dan een bejaardenhuis.

Een land dat zich in het buitenland laat vertegenwoordigen door een jonge vent die getrouwd is met het besje, waar hij als 14-jarige op school Franse les van kreeg, maakt geen beste beurt. Frankrijk houdt de wereld middels zijn eerste burger het voorbeeld van een gerontofiele relatie voor.

Je vraagt je af hoe de buitenlandse staatshoofden hun gezicht in de plooi gaan houden. Het gaat voor allerlei diplomatieke incidenten zorgen, omdat de uitzendkracht bij het evenement in het gastland denkt dat Trogneux zijn moeder is.

Als ze hand in hand door de binnenstad van Tokyo lopen, riskeren ze bovendien dat een politie-agent hen van straat haalt, omdat hij denkt dat Trogneux de Franse president heeft ingehuurd als gigolo.

En dat voor het land van de goede smaak en het gevoel voor verhoudingen.

Frankrijk, doe jezelf dit niet aan.

De Franse verkiezingen _ coup d’état?

Vandaag is het 28 april 2017. Het is 5 dagen na de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in Frankrijk en 9 dagen voor de tweede ronde. We zitten midden in een staatsgreep die met digitale middelen wordt uitgevoerd.

Het doel is om te voorkomen dat mevrouw Le Pen de verkiezingen wint, president wordt, een regering vormt, de grenzen herstelt, massa-immigratie beëindigt, Frankrijk uit de Europese Unie haalt en de noodlottige voorbereiding op een militair conflict met Rusland onderbreekt door Frankrijk uit de NAVO te halen.

In werkelijkheid heeft mevrouw Le Pen de eerste ronde gewonnen met 25,6%. Jean-Luc Mélenchon is waarschijnlijk tweede geworden met 19% en Emanuel Macron derde met 18,1%.

Volgens onze informatie zijn de resultaten van twee van de elf kandidaten digitaal gewijzigd.

Wij hebben geen juridisch sluitend bewijs, maar we ook zijn niet verplicht de officiële uitslagen voetstoots aan te nemen. Wij mogen zeggen wat wij vinden.

Het is een onacceptabele nalatigheid dat er geen onafhankelijke waarnemers bij de verkiezingen zijn benoemd, met name bij het digitale totaliseren van de resultaten.

Bij verkiezingen van historisch belang, en dat zijn dit, moet elke mogelijkheid tot fraude worden uitgesloten.

Reden is dat mevrouw Le Pen in de ogen van talrijke ambtenaren, techneuten, politici en bestuurders, onterecht als een gevaarlijke fascist wordt afgeschilderd. Zij wordt door links gezien als een soort Mussolini, zo niet mini-Hitler.

Als ik dat zo geloven en bij een stembureau zou werken, zou ik zelf de resultaten vervalsen om te voorkomen dat zo’n gevaarlijk iemand aan de macht kwam.

Mijn grootouders zaten in het verzet, de ene opa rommelde met papieren voor de pilotenlijn, de andere had joodse onderduikers, mijn oom deed dingen bij het gewapende verzet en mijn vader bracht als jochie van 14 berichtjes over naar het verzet.

Mijn tante vertelde mij na  de dood van mijn vader dat hij  eens de locatie moest doorbriefen van een huis waar Seys-Inquart op dat moment verbleef. Hij gaf het bericht door aan het verzet en daags erna werden beide huizen door de Britten gebombardeerd. Seys-Inquart was echter net weer weg, maar beide gezinnen kwamen om.

Ik denk dat dit mogelijk een reden is geweest dat mijn vader zijn studie bouwkunde heeft afgebroken en medicijnen is gaan studeren.

Als mevrouw Le Pen écht de  fascist zou zijn die zij volgens links is, zou ik het als mijn plicht zien om haar zelf om te leggen.

Maar dat is zij niet.

Zij is hoogstens een klassieke nationalistische politica. Haar programma is op dit moment verreweg het meest gematigde en meest redelijke, want het programma van Macron wil doorgaan met het afstaan van soevereiniteit aan Brussel, hetgeen op zich al een radicaal en ongrondwettelijk beleid is, en op advies van de mensen die zijn campagne gefinancierd hebben, meewerken aan de Kriegsaufbau tegen Rusland.

Mevrouw Le Pen is wél een gevaar voor gevestigde belangen binnen ‘het systeem’, dat zich logischerwijs zal verdedigen. En de eerste verdediging is het vervalsen van de verkiezingsuitslagen.

Er zijn nu twee mogelijkheden. Of men past de resultaten van de tweede ronde ook aan. Of men durft het niet aan om de resultaten van de tweede ronde ook te vervalsen. Dan zal er geprobeerd worden om met behulp van de suggestieve  werking die uitgaat van de gemanipuleerde peilingen, de kiezer ertoe bewegen om toch maar op Macron te stemmen of anders thuis te blijven. Echter is het tegendeel ook mogelijk, dat mevrouw Le Pen vanachter de rookwolk van de gemanipuleerde peilingen als nog aan kop over de finishlijn gaat.

 

 

De Franse verkiezingen _ de eerste ronde

De Franse presidentsverkiezingen van 2017 zijn nu reeds historisch.

Voor het eerst in de naoorlogse parlementaire geschiedenis hebben beide traditionele politieke partijen de tweede ronde niet gehaald. De partijen die 60 jaar lang afwisselend geregeerd hebben, zullen dit keer moeten toekijken.

Dat kan niet anders worden uitgelegd dan als een afwijzing van de gevestigde politieke orde.

Bovendien is, net als bij de Nederlandse parlementsverkiezingen, de traditionele sociaal-democratische partij compleet vernietigd. De kandidaat van de Parti Socialiste, Benoît Hamon, haalde 6,2% van de stemmen (!), minder nog dan de Partij van de Arbeid in maart met haar 9% van de stemmen.

Waar in Nederland vooral de links-liberalen van D66 en de milieupartij GroenLinks de linkse stemmen overnamen, is het in Frankrijk de extreem-linkse kandidaat Jean-Luc Mélenchon die het meest heeft geprofiteerd van de ineenstorting van de PS. Hij behaalde 19% van de stemmen, bijna 4 x meer dan de PS.

Resultaten 1e ronde

Deze twee resultaten staan buiten kijf.

Waar wij moeite mee hebben, is de uitslag. Volgens onze informatie zou Marine le Pen de eerste rond met 25,6% van de stemmen gewonnen moeten hebben. Macron zou tweede zijn geworden met 18,1%.

De officiële uitslag wijst anders uit, maar wij achten het onwaarschijnlijk dat er, gezien de belangen die op het spel staan en de hysterische overdrijving van het gevaar van extreem-rechts, niet op grote schaal ten minste geprobeerd zou zijn om Le Pen de eerste ronde koste wat kost niet te laten winnen, omdat ze daardoor de wind in de zeilen zou krijgen.

Het is wel een keer voorgekomen dat een van beide partijen de eindronde niet haalde. In 2002 verloor de PS de eerste ronde nipt van het Front National dat toen onder leiding stond van oprichter Jean-Marie Le Pen.

Jean-Marie Le Pen

Maar die ronde werd met 20% tegenover 17% gewonnen door de Jacques Chirac van de traditionele rechtse partij die toen RPF heette. Chirac won vervolgens de tweede ronde met 83% tegen 17%.

Jacques Chirac

Dit keer zijn de prognoses achter anders. Zij geven aan dat Emanuel Macron de tweede ronde met circa 60% zou winnen tegen 40% voor Marine Le Pen. Als dat zo zou zijn, zou Frankrijk in tweeën gesplitst worden, want dan zullen 20 miljoen Fransen op Le Pen gestemd hebben, op een beleid dat haaks staat op dat wat Macron wil. Daarna kan Macron niet meer zeggen dat hij de president van álle Fransen is.

Bovendien werkt het instabiliteit in de hand bij de kiezers die op Macron gestemd zullen hebben, als een groot deel dat doet om te voorkomen dat het Front National aan de macht kwam. Dus niet omdat ze het eens waren met zijn programma, maar om uitvoering van een ander programma te voorkomen . De geruststelling dat het presidentschap voor mevrouw Le Pen is voorkomen, zal bij deze groep kiezers snel plaatsmaken voor dezelfde ontevredenheid als vóór de verkiezingen.

Je zou kunnen zeggen dat Macron extra ruimte heeft gekregen om zijn programma naar eigen smaak in te richten, want omdat links verdeeld was en rechts besmet, kon hij als buitenstaander praktisch elk programma presenteren dat hij wilde, ongeacht wat de kiezer wilde. Daardoor mist een deel van zijn programma draagkracht.

Ook de 19% stemmen voor Mélenchon zijn wat dat betreft veelzeggend, dat hoe sympathiek Mélenchon als persoon ook is, zijn programma zou de Franse economie tot stilstand hebben gebracht: een vermeerdering van de staatsuitgaven met 170 miljard, een 32-urige werkweek, ontslagverbod, financiële transacties belasten, kapitaalverkeer controleren, een vaste salarisschaal voor alle bedrijven, verhoging van het minimumloon, veto-recht voor de ondernemingsraad, 100% inkomstenbelasting voor inkomens vanaf 400.000,- per jaar, álle gevangenisstraffen vervangen door taakstraffen, pensioengerechtigde leeftijd omlaag van 66 naar 60, woningen bouwen voor 1 miljoen Fransen die niet op zichzelf wonen, etc. Geen wonder dat dagblad Le Figaro hem “de Hugo Chavez” van Frankrijk noemde.

Als je op zo’n programma stemt, ben je behoorlijk wanhopig.

Maar de prognoses zijn de aflopen maanden al net zo vals gebleken, als de peilingen.

Laten we even kijken naar de situatie zelf, los van de cijfers: Marine Le Pen heeft volgens de formele uitslag 4% méér stemmen gehaald dan haar vader destijds en het verschil met de formele winnaar Macron bedraagt slechts 2%, in plaats van 4% destijds voor haar vader. Ten tweede is het Front National veranderd. De partij heeft het economische programma van links overgenomen en Jean-Marie is de partij uitgezet (!).

Ten derde was het in 2002 een strijd van rechts tegen extreem-rechts, en is het in 2017 een strijd tussen een midden-partij en een partij die niet meer serieus extreem-rechts genoemd kan worden. Marine Le Pen is zelfs geen voorstander van het sluiten van de grenzen. Zij is zelf vóór immigratie, maar tegen massa-immigratie. Zij heeft geen enkel probleem met Franse burgers van islamitische huize, mits zij het seculiere karakter van de republiek erkennen. Ze doet geen antisemitische uitspraken en heeft een speciaal comité opgericht binnen de partij, om de band met het joodse electoraat te verzorgen. In 2002 stemden 13% van de Franse joden op Marine Le Pen, en dat aandeel is alleen maar toegenomen.

Macron is van joodse afkomst, maar zijn onwil om de grenscontroles te herstellen en de influx van terugkerende IS-strijders aan te pakken, wekt weinig vertrouwen bij het joodse electoraat, waarvan er de laatste jaren steeds meer hun biezen pakken naar Israël.

Als Macron voor de Franse joden gaat doen, wat Barack Obama voor de Afro-Amerikanen gedaan heeft, kunnen de Franse joden inderdaad beter op mevrouw Le Pen stemmen.

Ook bij de Franse allochtonen doet Marine Le Pen het goed. Zij lijden onder hoge werkloosheidscijfers, gebrek aan orde in de allochtone wijken, waardoor bendes de dienst gaan uitmaken, ze worden aangekeken op radicale geloofsgenoten, kortom, ze hebben begrijpelijke redenen om op het Front National te stemmen.

En heel belangrijk – Marine le Pen is haar vader niet. Ze is advocaat van beroep, doet geen extreme uitspraken en heeft steun gekregen van haar nichtje Marion Le Pen, die net zo welbespraakt is als zijzelf en in het Franse parlement zit.

Marion Maréchal Le Pen

De partij wordt dus niet geleid door een straatvechter met een glazen oog, maar door twee welbespraakte blonde dames.

De campagne voor de tweede ronde is al begonnen en behalve Mélenchon hebben de belangrijke kandidaten hun steun al uitgesproken voor Macron.

Dat is een extreem riskante strategie, want in een Frankrijk, waar het overgrote deel van het volk genoeg heeft van het establishment, kan deze overweldigende steun onder banken, media en politici voor één bepaalde kandidaat wel eens het tegenovergestelde effect hebben.

De Franse verkiezingen _ het verloop

Morgen 23 april is de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen. De uitkomst is moeilijk te voorspellen, omdat de peilingen niet meer volledig betrouwbaar zijn.

Bij de vorige twee belangrijke koersveranderingen in de Westerse wereld, de beslissing van het Britse volk om uit de Europese Unie te treden en de verkiezing van zakenman Donald Trump als president van de Verenigde Staten, hadden de peilingen zich ‘vergist’.

In werkelijkheid was er geen sprake van een onopzettelijke dwaling, maar van een bewuste of onbewuste beïnvloeding van de kiezers door relatief meer tegenstanders van Brexit en Trump te ondervragen, dan voorstanders. Daardoor werd de indruk gewekt dat het geen zin had om vóór Brexit of vóór Trump te stemmen en de kiezers, althans de twijfelende kiezers, beter thuis konden blijven. De bedoeling was natuurlijk om links te laten winnen.

Het bedrog was bij Brexit zo overtuigend, dat zelfs campagneleider van het ‘leave’-kamp Nigel Farage op de ochtend van het referendum dacht dat het ‘remain’-kamp zou winnen.

Nigel Farage

Wij hadden de verkiezing van Trump correct voorspeld en een opinie-artikel met die strekking aangeboden aan Reformatorisch Dagblad en NRC Handelsblad, dat werd geweigerd. De reden dat wij de uitkomst goed voorspeld hadden was dat wij geen vooringenomen, maar onafhankelijke peilers hadden geraadpleegd die de voorsprong van Trump correct in kaart hadden gebracht.

Donald Trump

In het geval van de Franse presidentsverkiezingen is alles in principe mogelijk. De extreem-linkse kandidaat Jean-Luc Mélenchon heeft in de laatste weken een opmars gemaakt, waardoor hij bij de vier kansrijke kandidaten is terechtgekomen. De aanslag in Parijs deze week zou echter weer gunstig kunnen uitpakken voor het Front National van mevrouw Le Pen.

Als men zich de verkiezingsstrijd – puur for the sake of argument – even voorstelt als een toneelstuk, dan valt een aantal dingen op.

Ten eerste had rechts de verkiezingen gemakkelijk kunnen winnen als Alain Juppé, zoals een jaar geleden de verwachting was, de kandidaat zou worden. Om dat mogelijk te maken had François Fillon zich moeten terugtrekken. Dat heeft hij echter niet gedaan.

Alain Juppé

Fillon deed dus toch mee en won tot ieders verrassing de rechtse voorverkiezingen. Hij is een typische gentleman, maar was chantabel, omdat hij te veel kadootjes had aangenomen. De Westerse democratieën zijn helaas dermate corrupt geworden, dat politici nog voordat zij kandidaat kunnen worden, lijken in de kast moeten verzamelen, zodat ze chantabel en dus ‘betrouwbaar’ worden. Betrouwbaar, that is, in de ogen van de banken, bedrijven en netwerken die hen financieel of via de media steunen.

François Fillon

Doordat Fillon zich noodgedwongen in de watten heeft laten leggen met maatpakken, horloges en schenkingen dan wel renteloze leningen, en met fictieve aanstellingen voor zijn familieleden, is het mogelijk geworden om hem op het juiste moment af te schieten, zodat iemand anders gelanceerd kon worden. Dat is een van de subtiele manieren, waarop de representatieve democratie gemanipuleerd kan worden.

Daardoor kon Macron – die zich waarschijnlijk geheel niet bewust is van dergelijke achtergrondmanoeuvres – à la Obama uit het niets gelanceerd worden.

De captains of industry die Macron steunen rekenen erop dat hij door zijn onervarenheid afhankelijk zal blijven van de adviseurs die hij in ruil voor hun financiële steun zal moeten benoemen. Zij menen daarmee een kandidaat uit hun zak te hebben getoverd, die onafhankelijk lijkt, maar indirect toch van hen afhankelijk is.

Als een kandidaat geen steun heeft vanuit de fianciële wereld, de politiek en de media, is het moeilijk voor hem om zonder eigen media-platform ook maar als kandidaat gekozen te worden. Voorbeelden daarvan zijn Jacques Monasch in Nederland, die zonder mediasteun niet eens in de kamer kwam, terwijl een onzinpartij als ‘Denk’, die wel media-aandacht kreeg, nota bene drie zetels haalde.

Een ander voorbeeld is Dominique de Villepen, die door zijn onafhankelijke opstelling tijdens de laatste Golfoorlog en zijn historische toespraak in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties in februari 2003 een ongekend prestige bij het Franse electoraat had opgebouwd.

Dominique de Villepin

De gematigd conservatieve De Villepin stelde zich kandidaat voor de presidentsverkiezinge van 2012, maar kwam tussen twee vuren te zitten: een politiek gemotiveerde rechtzaak aan de ene kant, waardoor twijfel werd gezaaid omtrent zijn integriteit, en een subtiele discrediteringscampagne door het centrum-rechtse dagblad Le Figaro, het blad van industrieel en wapenhandelaar Serge Dassaut.

Serge Dassaut

Hij werd later netjes gerehabiliteerd, maar het was op het moment van de verkiezingen net genoeg om Nicolas Sarkozy te laten winnen.

Prikt men door de uiterlijkheden heen en neemt men de moeite om de verkiezingsprogramma’s van de twee leidende kanidaten Macron en Le Pen door te lezen, dan valt op dat deze verkiezingen eigenlijk over de onafhankelijkheid van Frankrijk gaan, over de positie van Frankrijk in Europa en in de wereld.

Mevrouw Le Pen heeft haar partij in de tussentijd naar links opgeschoven en haar vader uit de partij gezet, waardoor het Front National weliswaar haar naam behouden heeft, maar inhoudelijk haar extreem-rechtse karakter verloren heeft en in tegenstelling tot De Villepin een serieuze kans maakt.

De kandidaat van de media, de sympathieke Emanuel Macron, heeft het politiek midden bezet, dat was opengevallen doordat Bernard Hamon op de linkervleugel van de Partie Socialiste zat en Fillon op de rechter vleugen van Les Républicains.

Maar dat is een groot risico. Indien de rechtse campagne niet was gesaboteerd door de onthullingen van de Canard Enchaîné, zou Fillon de verkiezingsrace met de wind in de rug, een glaasje Vouvray in de ene hand en met de andere hand los op het roer uitgezeild hebben.

Het Franse electoraat was immers door het economisch rampzalige beleid van Hollande (extreme belastingverhogingen, hoge werkloosheid, homo-adoptie) uitgekeken op zowel ‘links’, als het ‘midden’. Hollande heeft het voor elkaar gekregen om het zogeheten ‘slingereffect’, dat inhoudt dat het electoraat in tweepartijenstaten na twee ambtstermijnen van de ene partij, doorgaans de andere partij een kans geeft, reeds na één ambtstermijn op te laten treden.

Een gematigd rechtse kandidaat van het type Juppé had de verkiezingen op zijn sloffen gewonnen.

Doordat Fillon echter bleef zitten, en Juppé hem niet wilde afvallen, is de hoop van diegenen die Marine Le Pen van een verkiezingsoverwinning wilden afhouden, op de schouders van de sympathieke, maar onervaren Macron terechtgekomen.

Emanuel Macron

Macron zou op zijn beurt mevrouw Le Pen kunnen verslaan, indien hij een gematigd rechts programma zou presenteren, waarin hij een deel van de standpunten van mevrouw Le Pen zou opnemen. Daarmee zou hij haar de wind uit de zeilen nemen en, met een glaasje cider in de ene hand en zijn andere hand in die van zijn 64-jarige echtgenote, op zijn slippers de verkiezingen in de tweede ronde winnen.

Maar dat deed hij niet.

Hij heeft het midden gekozen precies op het moment dat de Fransen kiezers naar rechts willen.

Linkse corifeeën als voormalig premier Manuel Valls en voormalig burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë hebben de partijdiscipline doorbroken door niet hun eigen kandidaat Hamon te steunen, maar Macron.

De leider van de nep-onafhankelijken, François Bayrou van Modem, had hem al eerder gesteund.

De uitgaande president Hollande steunt hem niet, omdat die hem daarmee volgens de media de “kus des doods’ zou geven.

Macron heeft een nogal vaag programma, dat u zelf kunt nalezen als u daar meer over wilt weten, waarvan de kernpunten zijn dat hij lid wil blijven van de EU en van de NAVO, niet uit de euro wil stappen, wil doorgaan met het sluiten van internationale handelsverdragen, geen grenscontroles wil en geen beperking van de immigratie, geen afschaffing van de sancties tegen Rusland, etc.

Daaardoor is een tegenstelling ontstaan van ‘globalisme’ (Macron) tegenover ‘soevereinisme’ (Le Pen), die de verkiezingen spannend maakt.

Want daardoor is de mogelijkheid ontstaan dat het establishment zijn eigen hand overspeelt. Door volledig te vertrouwen op de sympathieke Macron en hem zijn gang te laten gaan op het politieke midden, ontstaat een perspectief voor mevrouw Le Pen om alsnog te winnen.

De reken-gnoom van het Centre National de Recherches Scientifiques, Serge Galam, heeft uitgerekend dat het ‘glazen plafond’ voor mevrouw Le Pen scheurtjes begint te vertonen.

Serge Galam

Normaliter wint geen van beide kandidaten meer dan 50% van de stemmen in de eerste ronde, waardoor een tweede ronde noodzakelijk wordt.

Tussen die rondes in, gaan de kandidaten ‘shoppen’ om steun bij de verliezers van de eerste ronde. Die steunen dan de ene of de andere kandidaat, die daarmee de tweede rond kan winnen.

De verwachting is dat mevrouw Le Pen misschien de eerste ronde zal winnen, maar dat zij daarna nauwelijks steun zal krijgen van partijen, wier kandidaat niet naar de tweede ronde doorgegaan is. Dat wordt ‘het glazen plafond’ genoemd. Daardoor – en doordat hun kiezers dan massaal met tegenzin op Macron zouden gaan stemmen om te voorkomen dat extreem-rechts aan de macht raakt – zou Macron dan de tweede ronde alsnog winnen en president van Frankrijk worden. Varkentje gewassen.

Reken-kobolt Galam, die met wiskundige formules menselijke sentimenten probeert te vangen, heeft echter uitgerekend dat er onder de huidige omstandigheden, – de kiezers van Marine le Pen zijn vastberaden, die van Macron weifelachtig, de Fransen hebben het helemaal gehad met de politiek -, een statistische mogelijkheid bestaat dat mevrouw Le Pen de tweede ronde tóch zal winnen, namelijk indien er een extreem lage opkomst is. Dan zou het shoppen voor het eerst in de naoorlogse parlementaire geschiedenis niet werken.

Maar er is nog een andere mogelijkheid. Die komt van de elfjes, die niet in de aardkrochten leven, maar op de bloemen en daarom meer weten van de wind die er waait. Van briesjes, vlagen en stormen.

Marine Le Pen

Die luidt dat Marine le Pen, door haar overwinning in de eerste ronde – mits zij die behaalt – de wind in de zeilen krijgt. Door die overwinning zou er een dynamiek kunnen ontstaan in de laatste weken voor de beslissende verkiezing, waardoor zij alsnog zou winnen, zoals dat bij Donald Trump gebeurd is.

De Franse verkiezingen _ het speelveld

Het speelveld lijkt wel een horoscoop die maar eens in de zo veel tijd voorkomt: Bernard Hamon, de socialistische kandidaat met de vriendelijke stem en duistere ogen, zit op de linkerflank van zijn partij. François Fillon zit op de rechtervleugel van zijn partij, waardoor er een gat in het midden valt.

Die ruimte wordt opgevuld door een onafhankelijke kandidaat, die min of meer uit het niets is verschenen, namelijk Emanuel Macron. Macron is onafhankelijk in de zin dat hij geen lid is van een van de twee mainstream-partijen die sinds de jaren zestig, zij het onder wisselende namen, steeds aan de macht zijn geweest.


Emanuel Macron met zijn echtgenote Brigitte Trogneux.

Hij is wel korte tijd minister geweest in de demissionaire regering Hollande, maar hij is er op tijd uit gestapt en heeft zijn eigen partij, En Marche!, opgericht.

Macron was dermate onbekend dat NRC Handelsblad per ongeluk de verkeerde foto van hem op haar website publiceerde, die de redactie overigens, nadat wij haar daar op gewezen hadden, terstond heeft verwijderd.

Het centrum-rechtse dagblad Le Figaro behandelde Macron met fluwelen handschoenen. De Franse media kozen al lang voor de verkiezingen, namelijk voor Macron. Zij werken mee aan het imago dat Macron van zichzelf uitdraagt, dat van een onafhankelijke, verantwoordelijke, maar gematigde kandidaat.

Zijn verleden als investeringsbankier bij Rothschild & Cie wordt niet ter tafel gebracht, terwijl toch onderzocht mag worden of hij een pion van de bankiers is, of dat hij oprecht Frankrijk op alle niveau’s wil vertegenwoordigen. Bij zijn bezoek aan de Verenigde Staten gingen als bij toverslag alle deuren voor hem open en in Duitsland werd hij ontvangen door mevrouw Merkel. Daarmee werd de indruk gewekt dat de belangrijkste Europese partner van Frankrijk, Duitsland, impliciet Macron zou steunen.

Fillon zag zich zelfs genoodzaakt om publiekelijk te beweren dat hij óók de steun van de bondskanselier genoot, waarmee hij Le Figaro niet wist te overtuigen.

Macron is een sympathiek persoon. Hij komt echter uit het niets en we weten niets van hem, net zoals Barak Obama in 2008. Obama was ook een charismatische persoon, maar hij is uiteindelijk een van de slechtste Amerikaanse presidenten ooit geworden. Oplopende staatsschuld, meer oorlogen dan welke andere president dan ook voor hem, verwoesting van Lybië, destabilisering van Syrië, vernietiging van de Amerikaanse rechtstaat, bijna-oorlog met Rusland, krankzinnige drone-aanvallen op civiele doelwitten, etc.

Macron is zeer sympathiek, maar het is bijna ‘too good to be true’. Het probleem is dat hij geen achterban heeft, dat niet duidelijk is – en niet onderzocht wordt – wat zijn achterban is, en dat hij zelf heeft geweigerd om bekend te maken wie zijn verkiezingscampagne heeft bekostigd.

Dat maakt hem een soort Obama. Geen zwarte, maar een joodse Obama. Obama had zijn opdracht, namelijk om de menselijkheid terug te brengen in de binnenlandse en buitenlandse politiek van de VS, maar hij heeft die opdracht verkwanseld vanaf het moment, dat hij weigerde om de gevangenis op Guantanamo Bay te sluiten. Hij was natuurlijk chantabel, omdat zijn biologische vader Frank Marshall Davis was, en niet Barak Obama uit Kenia, en hij was bang dat hij de volgende Kennedy zou worden, maar dat maakt niet uit. Hij had zijn opdracht kunnen uitvoeren.

Macron heeft waarschijnlijk ook zijn opdracht voor Frankrijk, maar tot nu toe lijkt hij die niet te aanvaarden, maar eerder aan de leiband te lopen van adviseurs die van hem een centrum-kanidaat willen maken die niets gaat doen tegen de (islamitische) immigratie en de dictaten uit Brussel.

Macron heeft waarschijnlijk geen skeletten in de kast, daar lijkt hij veel te netjes voor, hoewel er een ding opvallend is: hij is, zou Freud zeggen, getrouwd met zijn moeder, namelijk met een 24 jaar oudere vrouw, die op de middelbare school zijn lerares Frans was. Macron is 39 en zijn vrouw is bijna 65. Dat scheelt een hele generatie! Dat is vreemd. Daarmee lijkt hij op Mark Rutte, die ook niet in staat is tot een normale seksuele en amoureuze relatie met een leeftijdsgenoot.

Degene die al sinds het begin de peilingen leidt, is Marine le Pen. Zij heeft het meest vooruitstrevende programma.
Punt een (van de 144) is het herstel van de soevereiniteit van Frankrijk in politiek, wetgevend, economisch en fiscaal opzicht, en het herstellen van de controle over de grenzen van Frankrijk. Mevrouw Le Pen wijst voert voortreffelijk oppositie. Ze wijst erop dat mevrouw Merkel 500.000 migranten ‘kwijt’ is, waarvan een aanzienlijk deel de grens met Frankrijk overgestoken is, dat er jaarlijks 250.000 migranten Frankrijk binnenkomen, – dat is 1 miljoen elke vier jaar, 2,5 miljoen per decennium (!) – de illegalen niet meegerekend. Ze wijst erop dat de vermeende plegers van de aanslagen in Frankrijk onder haar beleid het land niet eens ingekomen zouden zijn en hoeft niet eens te wijzen op de oververtegenwoordiging van immigranten in de criminaliteit, want dat is een publiek geheim.

Ze stelt dat een land, waarvan de wetten in het buitenland (Brussel) gemaakt worden, in feite niet meer soeverein is, en stelt voor Franse wetten weer boven ‘Europese’ wetten te laten gaan. Ze belooft de Franse markten te beschermen tegen goedkope buitenlandse concurrentie door traditioneel protectionistische maatregelen, zoals importheffingen.

Ze wil de onafhankelijkheid van Frankrijk herstellen, binnen of buiten de EU, gaat Frankrijk uit de NAVO halen en de onafhankelijkheid van Frankrijk herstellen en overweegt uit de eurozone te stappen.

Ze wil geen oorlog met Rusland, maar normale betrekkingen, gebaseerd op wederzijds respect en handel. Ze voeling houden met het electoraat door referenda te houden en burgerinitiatieven aan te moedigen.

Ook in de details is ze sterk. Ze wil de tolwegen nationaliseren, zodat je gewoon kunt doorrijden, zonder twee-drie keer je creditcard te trekken, en de schandalige praktijk van het naaien van de weggebruikers voor 2-3 kilometer te hard voor 45 euro en een punt aftrek van het puntenrijbewijs afschaffen.

Haar partij krijgt inmiddels de steun van vrouwen en van homoseksuelen, doordat zij het seculiere karakter van Frankrijk wil beschermen en daarbij geen concessie wil doen aan de eisen van radicale moslims. Het fenomeen van moslims in grote steden die openbare wegen overnemen en daar ostentatief gaan bidden, is onder haar presidentschap direct afgelopen. Deze schandalige praktijk, die de linkse burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë ongestraft heeft laten opkomen, heeft geen plaats in een land, waar de openbare ruimte voor iedereen is, ongeacht afkomst of religie.

Ook afgestuurde studenten en ambtenaren beginnen haar in groeiende aantallen te steunen.

Marine le Pen is niet te vergelijken met Geert Wilders. Ze is advocate, doet geen opzettelijk provocerende uitspraken en kan voortreffelijk debatteren.

Te gast bij Hard Talk van de BBC droogt ze Stephen Sackur af, zeker geen lichtgewicht.

Ze draagt het idee uit van “l’Europe des nations”, waarmee ze hetzelfde bedoelt als Nigel Farage met “national democracies”, namelijk dat Europa bestaat uit landen die zelf hun wetten maken, hun eigen beleid maken en met elkaar handelsverdragen sluiten.

Te gast bij Alternative für Deutschland, in het kader van een congres van de ENL-factie in het Europese Parlement (Europe des Nations et des Libertés), waar zij een thuiswedstrijd speelt, weet ze, als Franse soevereiniste, de Duitsers tot vervoering te brengen.

Ze geeft blijk van een scherp observatievermogen en uitstekende analytische vaardigheden.

Bovendien is er inhoudelijk weinig in te brengen tegen haar boodschap, “la liberté et la sérénité” voor alle volkeren van Europa.

Als zij deze boodschap blijft uitdragen, kan zij, paradoxaal genoeg, de Jeanne d’Arc van Europa worden.