Wapengekletter uit China

De Chinese legerleiding spreekt over ‘vredesziekte’ en ‘onvermijdelijke oorlog’.

De Amerikaanse president Donald Trump heeft uitstekende argumenten voor zijn heffingen op de Chinese export naar de VS, maar het was beter geweest om de oplossing te zoeken in een liberalisering van de markten en een vermindering van de militaire uitgaven.

China interpreteert de heffingen nu als het begin van een handelsoorlog en de geschiedenis van de 20e eeuw laat het patroon zien, dat handelsoorlogen dikwijls gevolgd worden door daadwerkelijke oorlogen.

De Chinese reactie is er dan ook een van wapengekletter.

De Chinezen lezen de Amerikaanse handelsstrategie veel beter dan Trump beseft.

Ze komen nu ineens aanzetten met de ‘Val van Thucydides‘, het verschijnsel dat belangenconflicten tussen een heersende macht en een opkomende macht onvermijdelijk tot oorlog leiden, ook als dat niet altijd de bedoeling is van de conflictpartijen.

Als de Chinezen echt een aanval zouden voorbereiden, zouden ze dat er waarschijnlijk niet zo dik boven op leggen, maar die scherpe verandering van toon van de Chinese legerleiding is een indicatie dat de bevolking van China wordt voorbereid op een expansieve strategie en wijst op het gevaar van een nieuwe, Chinees-Amerikaanse wapenwedloop.

China is immers niet meer het in zichzelf gekeerde Rijk van het Midden dat een muur bouwde om buitenlandse invallers buiten te houden. Het beschikt sinds de Tweede Wereldoorlog over een communistische ideologie, die in essentie expansionistisch is en de oprichter van de communistische Volksrepubliek China staat onverminderd afgebeeld op alle biljetten van de Yuan.

Met dank aan James Corbett, de voortreffelijke onafhankelijke commentator die sinds jaar en dag open source investigations publiceert vanuit het zonovergoten westelijke deel van Japan.

 

 

Interview met Assad bevestigt dat direct conflict VS-Rusland is voorkomen

De Syrische president Bashar Al-Assad heeft in een interview met Murad Gazdiev van RT op 31 mei 2018 verklaard dat een direct conflict tussen de Verenigde Staten en Rusland in april ternauwernood is voorkomen.

Nadat interviewer Gazdiev er eerst op gewezen heeft dat er 5 kernmachten betrokken zijn bij de oorlog in Syrië, stelt hij de vraag [vanaf 25 minuten en 35 seconden]: “With regards to a potential escalation – ok, there are proxy forces from all these five nuclear powers, as well as their own forces engaged in Syria – but you as a president must have information as to how close have we come during this war to an escalation between these nuclear powers? ”

President Assad antwoordt: “In reality we were close to have direct conflict between the Russian forces and the American forces. Fortunately, it has been avoided. Not by the wisdom of the American leadership, but by the wisdom of the Russian leadership, because it is not in the interest of anyone in this world, first of all the Syrians, to have this conflict. “

Het blog van István Lovas van 7 juni 2018

Over de Bilderberg-conferentie: hun macht neemt af, naarmate de Chinees-Russische invloed toeneemt, door István Lovas, 7 juni 2018

Vandaag begint in de Italiaanse stad Turijn de bijeenkomst van de machtigen van de Westerse wereld, de Bildergberg-conferentie van 2018.

De conferentie duurt tot zondag en heeft gespreksonderwerpen als  ‘Populisme in Europa’ (het eerste onderwerp), daarna ‘Rusland’, ‘De Amerikaanse leiding’, ‘Saudie-Arabië en Iran’ en ‘de post-truth wereld’. In het kader van het onderwerp ‘Populisme in Europa’ zal Hongarije zeker aan bod komen, omdat dit bij de kranten die in de geest van de Bilderbergers schrijven een verplichte term is, die in één enkel artikel wel 15 tot 20 keer herhaald kan worden.

Er worden honderddrieëndertig gasten verwacht. Onder hen huidige premiers (zoals de Nederlandse premier Mark Rutte) en voormalige premiers (zoals de Bernard Cazeneuve), maar ook stamgasten, zoals de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse zaken Henry Kissinger en zijn gezellen. De deelnemerslijst is ook te vinden op de officiële website van de in 1954 door David Rockefeller opgerichte club. Er staat dit jaar geen enkele Hongaarse naam op. Maar er staan ook geen Chinese of Russische genodigden op, hetgeen niet verbazingwekkend is.

Bij een dergelijke Bilderberger-conferentie laat de gezamenlijke Westerse en Hongaarse linkse pers haar masker vallen (dan wel boerka). Zijn eisen immers in andere gevallen altijd ‘transparantie’ en ‘democratie’, als ze ergens niet uitgenodigd zijn, dan wel niet in de winst delen, althans niet in de gewenste mate, maar zoeken nu hun toevlucht in algeheel zwijgen, of ze citeren een of ander overdreven samenzweringssprookje om erop te wijzen in wat voor gekke conspiracy-theories de rechts-liberalen geloven.

Maar laten we nu proberen te analyseren, hoe almachtig dit Bilderberg-gezelschap is, dat zowel de achtegrondmachten vertegenwoordigt, als de leiders op de voorgrond. Die elkaar in meerdere gevallen overlappen. Zoals de regering van president Donald Trump, die werd ‘verlamd’ door neo-conservatieve sleutelfiguren als minister van Buitenlandse zaken Mike Pompeo , als nationaal veiligheidsadviseur John Bolton en Nikki Haley, ambassadeur van de VS bij de VN.

Het is bekend dat degenen die stellen dat dit gezelschap almachtig is en het zinloos is om tegen hen in het geweer te komen, aanzienlijke populariteit genieten. Maar dat speelt de Bilderbergers juist in de kaart. Ze hebben geen bezwaar tegen een dergelijke analyse, omdat die verlammend uitwerkt op degenen die tegen hen in opstand willen komen.

Enkele basisvragen ter introductie. Denkt u dat dit Bilderberg-gezelschap blij is met de landslide-victory van Viktor Orbán bij de verkiezingen van 8 april 2018? Nee, geenszins, maar gelukkig heeft het Hongaarse volk op de stembureau niettemin zijn stem uitgebracht tegen de agenda van de Europese achtergrondmacht. Oftewel het kleine Hongaarse volk heeft de achtergrondmacht van de Westerse wereld verslagen.

Zoals bekend is, hebben diegenen die uitgaan van de absolute macht van dit soort krachten op de achtergrond, de gewoonte om na elke belangrijke gebeurtenis in de mondiale of regionele politiek – en hier heeft het woord ‘na’ de nadruk – te ‘analyseren’ dat dit zeker een gevolg is van de plannen en de pressie van de achtergrondmachten. Ze stellen bij elke gebeurtenis de vraag ‘cui bono’ of ‘cui prodest’, oftewel wie er voordeel of nut heeft bij een dergelijke gebeurtenis. En geven zelf het antwoord, dat het ook in dit geval op gebeurd is om de achtergrondmachten te plezieren.

Maar ook hier geldt de frase van de dichter Sándor Petőfi, ‘boven vaart de slavengallei, maar daaronder stroomt het water’  (‘Habár felül a gálya, alul a víznek árja”), en vaak wint niet de gallei, maar het water. Laten we een voorbeeld nemen dat toont dat diegenen die beweren dat de Westerse achtergrondmachten hun wil in elk afzonderlijkgeval kunnen doorzetten, nooit kunnen voorspellen, zelfs niet de dag ervoor, wat er dan op last van de achtergrondmachten staat te gebeuren.

Degenen die op 27 mei als voorbeeld aanhaalden dat de Italiaanse president had verhinderd dat de ‘populistisch-extreemrechtse’ Italiaanse coalitie een regering zou vormen en Caro Cottarelli opdracht had gegeven tot de vorming van een zakenkabinet, nadat de begrotingscommissaris van de EU Günther Oettinger had gezegd dat niet het volk beslist, maar de markt, moesten de volgende dag bakzeil halen, toen hetzelfde staatshoofd Giuseppe Conto opdracht gaf om conform de wil van de kiezer een coaltitieregering van de 5 sterrenbeweging en de Liga te vormen.

Deze change of heart was van groot voordeel niet alleen voor het Italiaanse volk, maar voor heel Europa. En het is geen toeval dat Viktor Orbán en de nieuwe Italiaanse minister van Binnenlandse zaken Matteo Salvini op 4 juni opgewekt aan de telefoon bespraken, hoe de Europese Unie hervormd moest worden.

Laten we nog een voorbeeld nemen. Denkt u dat de achtergrondmachten blij zijn met de Russische president Vladimir Poetin? Nee, natuurlijk niet. Maar als dat zo is, hoe kan het dan dat de voormalige Duitse minister van Buitenlandse zaken Sigmar Gabriel een voorbeeldige Ruslandfreundliche politiek volgde, terwijl het Duitse buitenlandse beleid na de aanstelling van Heiko Maas, de minister van Buitenlandse zaken van de nieuwe coalitie van Merkel, een anti-Russische wending nam? Welke van de twee is nu de ‘cui bono’ voor de achtergrondmachten?

Een derde voorbeeld. Is de vriendschappelijke houding van Sebastian Kurz [de Oostenrijkse kanselier, redactie] jegens Rusland en China, of zijn stellingname tegen de EU-sancties tegen Rusland tijdens het bezoek van Poetin aan Wenen op dinsdag nou gunstig voor de achtergrondmachten of niet? Het laatste, dat is duidelijk. Maar desondanks voert Kurz verder de wil van het volk uit, net zoals ook het Italiaanse volk zijn steun uitgesproken heeft vóór een vriendschappelijke verhouding met Rusland.

Het is duidelijk dat de macht van de zichtbare en onzichtbare Europese elite afhankelijk is van de mondiale economische en militaire krachtsverhoudingen. En die verandert zienderogen in het voordeel van China, Rusland en andere mogendheden.

Het is ook duidelijk dat een verdieping van de Hongaars-Chinese en de Hongaars-Russische betrekkingen van levensbelang is voor het afweren van de negatieve invloed van de Westerse achtergrondmachten.

Daarom is het zo belangrijk dat de Hongaarse premier vorig jaar in Peking met de Chinese president een strategische overeenkomst heeft gesloten tussen Hongarije en China en dat hij naar normale betrekkingen met Rusland streeft.

De Hongaarse liberaal-conservatieven moeten dat begrijpen en niet sputteren over het ‘Gele Gevaar’, maar bewust deelnemen aan het grootste project van de eenentwintigste eeuw, het Chinese project van de Nieuwe Zijderoute ter hoogte van 900 miljard dollar, want dat is een voor ons van wezenlijk belang, net zoals voor veel andere landen die daar aan deel willen nemen of reeds actief aan deelenemen.

Uit het Hongaars vertaald door Michiel Klinkhamer

 

Media Monitor Rusland – 5

Na een uur komt de internationale situatie aan bod met een vraag over de schijnbaar niet-aflatende sancties van het Westen tegen Rusland en hoe de Russen uit die situatie kunnen komen.

President Vladimir Poetin herhaalt dat de aantijgingen en de sancties tegen Rusland een instrument van containment (сдерживание) vormen. De aantijgingen creëren een basis van waaruit de ontwikkeling van Rusland kan worden ingeperkt, want dat is het doel van de exercitie.

De reden dat men de groei van Rusland wil inperken, is dat men het land als concurrent ziet.

Poetin ziet dit als een ‘onjuiste’ politiek, alleen al omdat je de ontwikkeling van geen enkel land moet inperken, zeker niet van Rusland. Hoe meer landen zich ontwikkelen, hoe beter dat is voor de wereldeconomie, redeneert Poetin.

Daarom moeten de VS en Rusland streven naar een beleid van ‘constructieve samenwerking’. Rusland zal daarbij zijn economische belangen behartigen en zijn veiligheid niet uit het oog verliezen, maar is bereid tot het sluiten van compromissen.

Op de vraag of er een Derde Wereldoorlog komt, antwoordt de president met een citaat van Albert Einstein: “Ik weet niet met wat voor wapens de derde wereldoorlog gevochten zal worden, maar de vierde wereldoorlog wordt met stokken en stenen gevochten”.

Zo’n oorlog zou het einde van de  beschaving betekenen, waarschuwt Poetin, en daar zouden meer acteurs in de internationale arena zich bewust van mogen zijn.

Poetin herhaalt opnieuw zijn standpunt dat er sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog weliswaar kleinschalige oorlogen zijn geweest, zoals die in Vietnam, Korea en recent het Midden-Oosten, maar geen mondiale conflicten en dat dit te danken was aan de strategische pariteit tussen de leidende militaire mogendheden in de wereld.

“En het is niet prettig wat ik nu ga zeggen”, vervolgt Poetin, “maar de vrees voor wederzijdse vernietiging zorgde ervoor dat de leiders van de supermachten zich inhielden en dwong de partijen om elkaar te respecteren.”

De eenzijdige opzegging door de VS in 2002 van het ABM-verdrag [over de beperking van anti-ballistische raketten die gebruikt werden om gebieden te verdedigen tegen atoomraketten], is een poging om die strategische pariteit af te breken, herhaalt de president.

De Russische strijdkrachten zijn daardoor genoopt om er alles aan te doen om dat evenwicht te behouden. Dat gezegd hebbende, vervolgt de president, wil ik opnieuw wijzen op de noodzaak van een stelsel, waarmee de Europese veiligheid kan worden gewaarborgd.

Na dit onderwerp volgt een vraag aan Poetin, waarom hij geen sancties tegen de Baltische staten treft wegens de aanhoudende discriminatie van de Russische minderheden aldaar. Poetin antwoordt dat sancties niet het antwoord vormen en de situatie alleen maar erger maken.

Vervolgens komen de recente Amerikaanse staalheffingen ter tafel, die volgens Poetin in feite ook als een vorm van sancties gezien kunnen worden en wordt de affaire Skripal herkauwd, waarbij Poetin herhaalt dat de uitgeruilde dubbelspion niet het slachtoffer geweest is van een militair zenuwgas, omdat hij dan binnen enkele minuten of zelfs seconden zou zijn overleden, hetgeen Godzijdank niet gebeurd is.

Op de volgende vraag over de problemen die Russische ondernemingen in het Westen ondervinden, antwoordt Poetin  dat ze  ‘margin-calls’ krijgen en legt geduldig uit wat dat zijn.

Na een korte vraag over de situatie in de Oekraïne, waar de regering volgens Poetin  de zaken niet onder controle heeft omdat zij geteisterd wordt door corruptie, wordt de draad weer opgevat bij de binnenlandse onderwerpen.

Poetin verzekert bloggers dat zijn regering Youtube en Instagram niet gaat verbieden en dat interventies van de regering op dit gebied alleen betrekking hebben op accounts van terroristische organisaties.

Daarna blijkt dat Rusland ondanks zijn uitgestrektheid ook een nijpend woningtekort kent. De kersverse minister van Bouw & Sociale woningbouw Vladimir Jakoesjev wordt op het matje geroepen, maar blijkt goed voorbereid. Hij komt met een uitgewerkt plan, waarbij de overheid een worst voor de neuzen van de bouwbedrijven bungelt – die in Rusland al even weinig  worden vertrouwd als in Nederland – maar het geld pas vrijgegeven wordt als de nieuwbouw is opgeleverd. Ondertussen liggen de projectontwikkelaars aan het kredietinfuus van de banken en pas als ze gepresteerd hebben worden de leningen opgeheven, komt het overheidsgeld vrij en wordt de winst uitgekeerd.

Op deze wijze wil Jakoesjev, die energiek op de vragen van Poetin antwoordt, de woningmarkt ‘opkuisen’ en de ‘piramidestructuur’ op de woningmarkt aanpakken.

Jakoesjev dekt zich slim in door tussen neus en lippen door de doelstelling van de regering om 120 miljoen m2 woonruimte per jaar te realiseren ‘zeer ambitieus’ te noemen en is zo op dreef dat de presentator opnieuw moet ingrijpen om naar het volgende thema te kunnen gaan, namelijk hypotheekfinanciering.

Daarna komen nog zaken aan bod als cryptocurrencies, elektrische auto’s, vuilnisophaaldiensten, recyclen van afval en is de Directe Lijn met Vladimir Poetin van 2018 eigenlijk voorbij voordat je het beseft.