Novichok bewijst juist dat de aanslag niet door Rusland gepleegd is

Als de Russische geheime diensten Sergej Skripal hadden willen vermoorden, zouden ze NOOIT een in Rusand geproduceerd zenuwgas als NOVICHOK hebben gebruikt.

Want dat verwijst direct naar Rusland.

De keuze van NOVICHOK voor een aanslag op een Russische dubbelspion is alleen begrijpelijk vanuit het perspectief van een  opdrachtgever die het wil DOEN VOORKOMEN alsof Rusland bij de aanslag betrokken is.

De vergiftiging van Skripal vormt een deceptie-operatie die als doel heeft om Rusland diplomatiek af te snijden van Europa. Het is een klassiek voorbeeld van Britse verdeel-en heerspolitiek ten aanzien van het continent.

Inmiddels heeft een Britse rechtbank de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OVCW) toestemming gegeven om een bloedmonster van Skripal te onderzoeken op sporen van het zenuwgas.

De monsters zijn volgens de uitspraak van de rechtbank verkregen van wetenschappers van Porton Down, oftewel van de onderzoeksfaciliteit van de Britse strijdkrachten die mogelijk het zenuwgas, waarmee de aanslag op Skripal gepleegd is, aan MI-6 verstrekt heeft.

Dat is dus geen onafhankelijk onderzoek. Het zou een onafhankelijk onderzoek zijn, indien artsen van de OVCW persoonlijk Skripal in het ziekenhuis zouden bezoeken en zelf bloed zouden afnemen, en als dat zou gebeuren in gezelschap van getuigen en op film zou worden vastgelegd.

De bevindingen van het onderzoek stellen – volgens de uitspraak van de rechtbank – dat het gaat om ‘zenuwgas van het type Novichok of van een soortgelijk type’.

De Britse regering weigert echter om deze bevindingen te delen met de Russische regering.

Als we er vanuit gaan dat het bloedmonster daadwerkelijk van Skripal afkomstig is, onderweg niet is gemanipuleerd of verwisseld en dat het niet om een verwant zenuwgas, maar om Novichok gaat, dan bevestigt dat dat de aanslag niet in opdracht van de Russische regering gepleegd kan zijn.

Theresa May is finished

Aangezien de Russen de aanslag op Sergej Skripal niet gepleegd kunnen hebben, werpt de vraag zich op wie dat dan wel gedaan heeft.

Laten we, voordat we dankbaar  gebruik maken van het nieuwe criterium ‘waarschijnlijkheid’ dat de Britse regering heeft ingevoerd bij het vaststellen van schuld, eerst de geopolitieke context in beschouwing nemen.

De aanslag past naadloos in het patroon van provocaties ten aanzien van de Russische Federatie dat de NAVO-landen op instigatie van de Verenigde Staten sinds 2014 laten zien. Dat patroon maakt deel uit van een bredere Anglo-Amerikaanse strategie om Rusland in een militair conflict met Europa te verwikkelen.

Over die strategie kunnen tientallen blogs gemaakt worden, maar het volstaat om enkele symptomen te noemen: de uitbreiding van de NAVO naar het oosten, de eenzijdige terugtrekking van de VS uit het Anti Ballistic Missile-verdrag, de plaatsing van raketschilden bij de Russische grens, het loslaten van NGO’s op de Oekraïne, de sancties op de Присоединение van de Krim met Rusland, de aanval op de Olympische winterspelen in Sotsji, het omverwerpen van regimes van voormalige bondgenoten van Rusland in het Midden-Oosten, het faciliteren van IS, waardoor Rusland met zijn 40 miljoen moslims gedestabiliseerd wordt, de hysterie om de wet die het uitdragen van homoseksualiteit verbiedt op plekken waar Russische kinderen dat kunnen zien, terwijl sommige Amerikaanse deelstaten soortgelijke wetgeving hebben,etc.

Deze en dergelijke provocaties bewerkstelligen ten eerste dat Rusland politiek, militair en diplomatiek wordt omsingeld en ten tweede dat de kern van de leninistische hardliners in Rusland, die nooit is weggezuiverd, wordt versterkt.

It takes two to tango, dus dat zijn wel twee voorwaarden om tot een succesvol conflict met Rusland te komen.

Groot-Brittannië en de Verenigde Staten zijn van meet af aan bij de oprichting van de Sovjet-Unie betrokken geweest. Van Rolls Royce dat motoren leverde voor schepen van de Russische vloot tot Standard Oil dat hielp de olie-industrie opzetten. Professor Antony Sutton heeft ons in zijn uit drie delen bestaande Western Technology and Soviet Military Development overweldigend feitenmateriaal voorgelegd, waaruit blijkt dat de industrialisering van de Sovjet-Unie door een selecte groep van Britse en Amerikaanse multinationals mogelijk is gemaakt.

Voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog hebben Westerse bedrijven en banken stelselmatig technologische en financiële steun verleend aan de Sovjet-Unie, waardoor het inefficiënte systeem overeind kon blijven.

Daarmee zijn afzetmarkten gecreëerd en is voorkomen dat het zwaartepunt van de wereldhandel zou verschuiven van de periferie van de angelsaksische landen naar het Euraziatische continent, hetgeen onvermijdelijk het geval zou zijn geweest, indien Duitsland en Rusland langere tijd in vrede zouden leven, handel zouden drijven en technologie zouden uitwisselen.

De Koude Oorlog was een continuering van de Britse politiek van Balance of Power. Daarmee konden Europa en de wereld worden opgedeeld, de touwtjes intern worden aangehaald en werd voorkomen dat de Duits-Russische handelsbetrekkingen floreerden.

De val van het communistische blok werd met enorme leningen van Westerse financiële instellingen 10 jaar uitgesteld en toen die begin jaren ’90 uiteindelijk plaatsvond, hadden de Centraal- en Oost-Europese landen schulden, waardoor Westerse bedrijven voor een habbekrats voormalige staatsbedrijven konden opkopen.

Rusland zonk na de val van de sovjet-staat weg in de bestuurlijke en economische chaos van de jaren ’90, waardoor enerzijds de economie leeggeplunderd kon worden en anderzijds het liberalisme in diskrediet gebracht werd, vergelijkbaar met de negatieve manier waarop de democratie in Duitsland tijdens de Weimar-republiek werd geïntroduceerd.

Toen Poetin in 2000 het roer overnam, kwam er weer orde in het land en vond er een mini-Wirtschaftswunder plaats. Dat is de reden dat de Russen hun president Poetin op handen dragen.

Vladimir Poetin

De wederopstanding van Rusland was onvermijdelijk. De wijze waaróp die plaatsvindt, echter niet. Het wederopgestane Rusland kan vreedzaam handel drijven met Duitsland, hetgeen het geval zal zijn als de ‘tsaristische’ stroming van Poetin tot heil van de mensheid zegeviert. Of  het zal, tot op het bot getergd, tot een aanval op Duitsland geprovoceerd worden op een moment dat niemand het verwacht.

Rusland kan niet anders, want het heeft niet het economische draagvlak om een langdurige oorlog vol te houden. Als het tot de overtuiging komt dat oorlog onvermijdelijk is, móet het wel het initiatief nemen om een kans op de overwinning te hebben.

Dat brengt Groot-Brittannië en de VS in dezelfde positie als bij de twee eerdere wereldoorlogen: ze zullen niet bezet worden, schakelen rustig over op oorlogseconomie en hebben de handen vrij om van buitenaf te interveniëren, de strijd te beslissen en de wederopbouw te bepalen.

Terug naar Theresa May en haar diplomatieke veldtocht tegen Rusland. Theresa May is in deze context de ideale pion. Ze is een van de slechtste naoorlogse Britse premiers, zit klem tussen Brexit en EU, heeft met haar partij sombere vooruitzichten bij de lokale verkiezingen in op 8 mei en onderhoudt nauwe banden met de Security Service (MI-5), waar ze als minister van Binnenlandse zaken tussen 2010 en 2016 verantwoordelijk voor was.

Theresa May

Sinds de benoeming van het ‘oorlogskabinet’ van Donald Trump, met  CIA-directeur Mike Pompeo op Buitenlandse zaken en John – ‘To stop Iran’s bomb, bomb Iran’ – Bolton als nationale veiligheidsadviseur, lijken de oorlogsvoorbereidingen in een versnelling gekomen te zijn.

De reden is dat de Brits-Amerikaanse legertop waarschijnlijk tot de conclusie is gekomen dat Rusland nú aangevallen moet worden, voordat het over 5 jaar even sterk zal zijn als de VS.

Daarom worden er door het netwerk van de ‘War Party’ in de NAVO-landen steeds meer risico’s genomen.

Vorige maand nog leidde de versnelde oorlogspropaganda tot het aftreden van de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Halbe Zijlstra, die had gelogen dat hij Poetin op zijn datsja had horen zeggen dat hij de voormalige sovjet-republieken wilde heroveren, waaronder de EU-lidstaten Estland, Letland en Litouwen. Toen bleek dat HZ er niet eens geweest was, jokte hij dat hij het verhaal ‘geleend’ had van Shell-topman Jeroen van der Veer en toen die dat ontkende, viel de constructie in elkaar.

Halbe Zijlstra

De bedoeling van de fabel was om aan Rusland een grotere dreiging voor EU, NAVO en NL toe te schrijven, dan daadwerkelijk het geval was en daarmee  extra pressie van NL op Rusland te  rechtvaardigen. De rechtvaardiging was verzonnen, maar de pressie was reëel en daarmee zou Halbe zijn steentje hebben bijgedragen aan de verwezenlijking van de Brits-Amerikaanse strategie van uitlokking van een Europees-Russisch conflict.

Je zou bijna denken dat Halbe voor Theresa May werkt.

Nu HZ door de mand is gevallen en Nederland even niks kan ten opzichte van Rusland, valt de affaire Skripal als een geschenk uit de hemel in de handen van de geplaagde Britse premier.

Als we toch het criterium van waarschijnlijkheid hanteren bij het speculeren over de daders van de vergiftiging van Skripal, dan ligt de optie veel meer voor de hand dat er sprake is van een deceptie-operatie van een van de Britse inlichtingendiensten  en dan waarschijnlijk Secret Intelligence Service (MI-6).

Kijk je naar de knulligheid van de uitvoering, dan kan MI-6 die uitbesteed hebben aan een bevriende dienst of aan contractors. De MI-6 werkt op dat gebied normaliter veel samen met Israëli’s. In elk geval aan een partij die weinig ervaring heeft met dit specifieke zenuwgas en een fout met betrekking tot de dosering gemaakt heeft. Of nog knulliger, een deel van het voor Sergej Skripal bedoelde zenuwgas op zijn dochter Julia Skripal heeft doen terechtkomen.

Dat verklaart dat Theresa May geen enkel bewijs heeft overlegd van enige Russische betrokkenheid bij  de aanslag, noch van het gebruik van Novichok, overigens. Ze kan moeilijk met een MI-6 dossier gaan wapperen of even Tel Aviv bellen.

Het verklaart tevens dat ze  geen internationaal onderzoek toestaat, zoals dat vereist is bij een aanval met een chemisch wapen, hoewel een dergelijk onderzoek de Britse positie alleen maar zou kunnen versterken, indien het bevestigt dat de Russen er achter zaten.

Theresa May speelt hoog spel met haar Skripal-bluf. Het is erop of eronder.

God zij Dank gaat het Russische ministerie van Buitenlandse zaken eindelijk tot de tegenaanval over. Het moet nu alle zeilen bijzetten om een oorlog, althans een situatie waarin een oorlog niet meer te vermijden is, te voorkomen.

Woordvoerder Maria Zacharova onthulde in het programma ’60 minuten’, waar zij maandag 26 maart live te gast was om de uitwijzing van Russische diplomaten toe te lichten, dat er vlakbij Salisbury, waar Skripal woonde en vergiftigd werd, een militaire onderzoeksfaciliteit gevestigd is die zich bezig houdt met chemische oorlogsvoering. En suggereerde dat het daar wel eens vandaan zou kunnen komen.

Het lijkt erop alsof Maria opnieuw gelijk heeft gekregen.

Theresa May heeft haar hand overspeeld. Net als Halbe Zijlstra zal zij binnenkort van het politieke toneel verdwijnen.

 

 

Waarom Skripal eerst vrijlaten en dan vermoorden?

Op maandag 26 maart reageerde woordvoerder van het Russische Ministerie van Buitenlandse zaken Maria Zacharova in het actualiteitenprogramma ’60 minuten’ op de zender Rossija 1 op de uitwijzing van 132 Russisch diplomaten uit 19 Westerse landen.

Zij stelde dat haar land slachtoffer is geworden van een ‘anti-Russische’ campagne van de atlantische partners VS en Groot-Brittannië.

Hoewel men uitspraken van politieke woordvoerders altijd met een korreltje zout moet nemen, zou zij dit keer wel eens gelijk kunnen hebben.

Aanleiding is een dubieus geval van vergiftiging van dubbelspion Sergej Skripal, waarvan de schuld zonder aarzeling aan de voeten van het Kremlin gelegd wordt. Maar wat op het eerst gezicht de zoveelste ‘KGB-liquidatie’ lijkt te zijn, blijkt bij nader inzien een wespennest voor onderzoekers.

De Russische inlichtingendiensten FSB en GROe zijn zeker in staat tot dergelijke klusjes en hebben die tijdens de Koude Oorlog ook rijkelijk uitgevoerd.

Maar als de Britse en Nederlandse regering al het criterium van ‘waarschijnlijkheid’ hanteren bij hun beslissing om diplomatieke sancties te treffen tegen Rusland, dan moet dit keer worden vastgesteld dat het uiterst onwaarschijnlijk is dat het Kremlin achter de aanslag zit.

Ten eerste had de FSB Skripal reeds in handen, want zij had hem in 2004 bij terugkeer uit Groot-Brittannië naar Rusland gearresteerd. Zij had hem kunnen ombrengen en in een bos kunnen begraven. Hij zou de eerste niet geweest zijn.

Skripal werd echter netjes voor een militaire rechtbank gebracht, aangeklaagd wegens hoogverraad en tot 13 jaar gevangenisstraf veroordeeld, totdat hij in 2010 door een spionnenruil vroegtijdig werd vrijgelaten.

Als het Kremlin hem dood had gewild, hadden ze daar toch alle gelegenheid toe gehad? Het is toch vreemd om een verrader eerst in leven te laten, dan ter veroordelen, vervolgens gratie te verlenen en uit te ruilen en uiteindelijk alsnog om te leggen?

Ten tweede is het nogal knullig gedaan, want het slachtoffer leeft nog. Hoewel inlichtingendiensten ook wel eens fouten maken, is het wel erg onwaarschijnlijk dat de FSB of de GROe op zo’n amateuristische wijze te werk zou gaan.

Als een van beide diensten hem had willen uitschakelen, dan hadden ze dat discreet kunnen doen, zoals gebeurd is met de oligarch Boris Berezovsky die in maart 2013 in zijn huis in Londen dood werd aangetroffen na een ‘zelfmoord’ of juist een voorbeeld kunnen stellen à la Alexander Litvinenko die in 2006 met een royale dosis radioactief Polonium-210 werd geliquideerd.

Maar de vergiftiging van Skripal scoort een zesje qua uitvoering en is vlees noch vis.

Ten derde is het ‘gefundeness Fressen’ voor de Britse premier Theresa May, die aan het thuisfront in een structureel onmogelijke positie verkeert tussen het Brexit-kamp dat het referendum gewonnen heeft en de Europese partners aan wie de Britse regering allerlei toezeggingen gedaan heeft.

Haar positie is enigszins vergelijkbaar met die van de Amerikaanse president Donald Trump, die sinds zijn aantreden voortdurend onder vuur ligt. Trump heeft deze maand voor de belangrijke posities van minister van Buitenlandse zaken en nationale veiligheidsadviseur een tweetal havikken genomineerd, te weten Mike Pompeo en John Bolton. Deze benoemingen komen neer op een rehabilitering van de voornamelijk tegen Rusland gerichte Wolfowitz-doctrine, die tijdens de verkiezingscampagne en de eerste maanden van het presidentschap van Trump even in de ijskast gezet was.

In dat licht valt op hoe snel er na het Skripal-incident met de beschuldigende vinger naar Rusland wordt gewezen en hoe lichtvaardig Verenigd Koninkrijk 23 en de VS zelfs 60 Russische diplomaten uitzetten, zonder dat er enig bewijs voor Russische betrokkenheid is overlegd en zonder dat de procedures voor onderzoek in geval van een chemische aanval zijn nagevolgd.

Er wordt een anti-Russische hysterie gecreëerd, waarin Labour-leider Jeremy Corbyn in het Lagerhuis wordt uitgejouwd, simpel weg omdat hij in goed Britse traditie een onderzoek eist voordat er maatregelen worden getroffen.

Ook de Europesel leiders profiteren van die hysterie door hun positie bij de Brexit- onderhandelingen te versterken. Nu de Europese partners uit solidariteit op hun beurt een reeks Russische diplomaten hebben uitgewezen, zijn de handen van de Britse regering bij de Brexit-onderhandelingen de komende tijd gebonden.

Daarmee nemen de Westerse landen – de Europeanen uit opportunisme, de Britten en Amerikanen uit strategische overwegingen – bewust het ‘risico’ dat Rusland het niet gedaan heeft. En Rusland ziet zich na uitbreiding van de NAVO naar haar Westgrenzen, de inmenging in de Oekraïne, de sancties en de raketschilden in Polen, Roemenië en Bulgarije, geplaatst voor de zoveelste provocatie.

Er is veel aan te merken op het Rusland van president Vladimir Poetin. Maar het is vele malen beter dan de Sovjet-Unie, met haar communistische dictatuur, haar bezetting van de helft van Europa en haar offensieve strategie.

Europa zou Rusland moeten omarmen, in plaats van zich door haar overzeese bondgenoten in een nodeloos conflict te laten drijven.

Drs. M.V. Klinkhamer is Ruslandkundige en auteur van ‘Messianisme zonder Mededogen. Het communisme, zijn aanhangers en zijn slachtoffers’ (Uitgeverij Aspekt)

CIA-gevangenis in Nederland

De president van de Verenigde Staten heeft Gina Haspel voorgedragen als nieuwe directeur van de CIA.

Haspel was in 2002 directeur van een geheime CIA-gevangenis in Thailand, waar gevangen werden gemarteld.

Nederland kent ook een geheime CIA-gevangenis, waar mensen gemarteld worden.

Als Haspel tot hoofd van de CIA benoemd wordt, onthul ik de locatie van die  gevangenis.

 

 

 

AIVD-aanslag op dochter redactie verijdeld

Een mobiel team van de Nederlandse AIVD-Gestapo achtervolgde vrijdag 16 maart 2018 de dochter van de redactie, toen zij vanuit school naar huis fietste.

Het team had als instructie om in Driebergen-Rijsenburg een aanrijding uit te voeren die tegen de dochter van de redactie gericht was.

Het terrein is daar gunstig, want de zijstraatjes en rotondes bieden voldoende mogelijkheden om door rood te rijden, te verzuimen om voor het afslaan over de schouder te kijken of desnoods onwel te worden achter het stuur.

De redactie had wetenschap van het tijdstip, de locatie en de vorm van de operatie en besloot om de operatie te laten doorgaan en haar dochter naar huis te laten fietsen.

In Driebergen-Rijsenburg namen de leden van het AIVD-team hun uitgangsposities in, zodat we er in een vloeiende beweging omheen konden stromen.

Toen de Hollandsche Gestapo onze dochter weer in het vizier kreeg, was ze Driebergen-Rijsenburg voorbij.

Het team reageerde zijn frustratie af door zo hard en intimiderend mogelijk vlak langs onze dochter te scheuren, maar de gelegenheid om een nieuwe choreografie op te zetten was verstreken.

 

Koninklijke Bibliotheek archiveert onze website

Vanaf januari 2018 gaat de Koninklijke Bibliotheek (KB) onze website archiveren en voor langere termijn bewaren. De KB heeft een afdeling ‘Webarchivering’ die delen van het digitaal erfgoed bewaart.

Zij heeft in het kader van haar taakstelling een selectie gemaakt van websites die als verzameling een representatief beeld geven van de Nederlandse cultuur, geschiedenis en samenleving op het internet.

Uw website michielklinkhamer.com valt binnen die selectie.

De gearchiveerde websites zijn in te zien bij de KB en in de toekomst ook via internet.

Wij juichen het initiatief van de KB toe en zijn haar erkentelijk voor haar keuze om michielklinkhamer.com in haar selectie op te nemen.

Met vriendelijke groet,

De redactie.

Website uitgedund

Beste lezers,

De redactie heeft in de laatste weken voor aanvang van het ‘Schicksalsjahr 2018’ uw website www.michielklinkhamer.com volledig opgeschoond.

Speerpunten voor 2018 zijn de geopolitieke actualiteit en het onderwijs in Nederland en de rest van Europa.

Aan andere onderwerpen, met name zaken waar geheime diensten aanstoot aan kunnen nemen, wordt met een stil gebed voorbij gegaan.

De omvang is teruggebracht van enkele tientallen tot 6 pagina’s.

Alle onderwerpen worden besproken vanuit een vanzelfsprekende liefde voor vrede en voor de vrijheid van het individu.

Met vriendelijke groet,

De redactie.

 

Sardonische Scrypto van NRC Handelsblad 11 mei 2002

Sinds 1987 publiceert NRC Handelsblad wekelijks een cryptogram van Jelmer Steenhuis met de naam ‘Scrypto’.

Steenhuis nam de cryptogram over van voormalig hoofdredacteur Henk Scheltes en voegde ‘als stil eerbetoon’ aan zijn illustere voorganger de letter S aan de naam van de puzzel toe. Zo ontstond  de benaming ‘Scrypto’.

Op zijn website zegt Steenhuis verder over de naamsverandering: “Ik heb geprobeerd die S symbool te maken van Speels, Spannend, Scherp, Smaakvol, Spits, Spraakmakend, Sterk en Scabreus”.

Steenhuis heeft in 30 jaar een indrukwekkende serie scrypto’s  neergezet. Nu hij – sensitief voor symboliek als hij blijkt te zijn – wellicht na 30 of 33 jaren  gaat stoppen, zullen wij als stille saluut aan de scrypto-meester ter aanvulling op bovengenoemde opsomming een achttal adjectieven bedenken, dat eveneens begint met de letter S en dat koppelen aan een summiere selectie van de meest sublieme scrypto’s van de afgelopen 30 jaar.

We beginnen met de Sardonische Scrypto  van 11 mei 2002. Dat was vijf dagen na de moord op politicus Pim Fortuyn en één dag na diens begrafenis.

Een greep uit de 26 omschrijvingen en oplossingen:

  • ‘Die tragische figuur is slecht nieuws in Scheveningen’ (antwoord:  ‘Pierrot’)
  • ‘Verbaasd dat je op dit moment geen energie hebt’ – (‘nou moe’)
  • ‘Serie rookwaren voor de naaste toekomst – (‘pijplijn’)
  • “Te ambitieus programma van de kok – (‘geen haalbare kaart’)
  • ‘Passend getatoeëerd – (‘op het lijf geschreven’)
  • ‘Werkman die steeds ongewenster is in openbare ruimten -(‘roker’)
  • ‘Zuur voor de verliezer (‘inmaakazijn’)
  • ‘Partijkader – (‘lijst’)
  • ‘Hé vogel, ga eens even ergens anders staan – (‘verhip’)
  • ‘Ruimtewandeling – (‘mars’)

Wat krijgen we nou? De zaterdagpuzzel staat vol met toespelingen op de zojuist overleden en door het NRC volop ‘geridiculiseerde’ politicus!

  • ‘slecht nieuws’ in ‘Scheveningen’ – waar de ambtswoning van de minister-president van Nederland zich bevindt – betekent dat het premierschap van  de heer Fortuyn ongewenst was
  • de ‘tragische figuur’ is natuurlijk de idealistische politicus, die zo onverwacht en vroegtijdig uit ons midden is verdwenen
  • een ‘serie rookwaren’ is een toespeling op de sigaren die Fortuyn regelmatig in zijn mond stak en de oplossing ‘pijplijn’ een toespeling op zijn openlijk beleden homoseksuele geaardheid
  • en de werkman die ‘steeds ongewenster’ was ‘in openbare ruimten’ – antwoord ‘roker’ – is natuurlijk dezelfde sigarenliefhebber.
  • in ‘verbaasd dat je op dit moment geen energie hebt’ lijkt Steenhuis zich direct tot de ziel van de vermoorde politicus te richten
  • Fortuyn had inderdaad een ‘te ambitieus programma’ dat inderdaad ‘geen haalbare kaart’ is gebleken
  • Volkert van der Graaf, die voor de moord is veroordeeld en aan wie de schoten door hoofd en nek van Fortuyn worden toegeschreven, heeft de al te ambitieuze politicus inderdaad ‘passend’, dat wil zeggen verdiend, ‘getatoeëerd’
  • Zo vlak voor een voorspelde verkiezingsoverwinning, is het inderdaad ‘zuur’ dat de politicus geen winnaar, maar ‘verliezer’ is geworden. Want met zes kogels in je lijf, kun je natuurlijk moeilijk een regering vormen
  • Een ‘ruimtewandeling’ is inderdaad wat Fortuyn in het hiernamaals aan het maken was op dat moment
  • ‘Verhip’ en ‘Nou moe’ bagatelliseren het misplaatste verdriet om het verlies van de politicus, net zoals de Krekel op de voorpagina van het NRC Handelsblad een dag eerder deed (‘Nederland schiet vol’ door ‘W.A. Treurniet’ uit ‘Rotterdam’), waar trouwens ook een beetje de stoute signatuur van Steenhuis aan af te lezen valt
  • en de oplossing ‘Lijst’ voor de omschrijving ‘Partijkader’ heeft natuurlijk betrekking op de enkele weken daarvoor door Fortuyn haastig in elkaar geflanste politieke partij Lijst Pim Fortuyn, die zijn naam droeg.