Categorie archief: World

Nederlandse media doen hun werk niet

De presentatie van het Russische ministerie van Defensie van 2 december jl. werd in de Nederlandse pers afgedaan als een “gelikte presentatie”, waarmee Russische generaals op een persconferentie “proberen aan te tonen” dat Turkije handelt in olie uit IS gebied” (Telegraaf) en “een vervolg in de Turks-Russische ruzie” die “de vorm heeft gekregen van een persoonlijke beschuldiging” (Volkskrant).

Geen van de media ging in op de vraag, of het juist was wat in de Russische presentatie werd beweerd, of dat het hier oorlogspropaganda betrof.

Nochtans is dat de eerste en laatste vraag die journalisten in zo’n geval moeten stellen. De redactie zou onmiddellijk twee of drie journalisten op het dossier moeten zetten, want de beschuldigingen en het bewijsmateriaal is te serieus om te negeren en als ook maar de helft, of zelfs een tiende waar zou zijn van wat er in de presentatie wordt beweerd, heeft dat verstrekkende politieke en diplomatieke gevolgen. Een bericht voor groot op de voorpagina, niet voor een klein stukje op de buitenlandpagina ergens diep verborgen in de krant.

Als het immers waar is dat Turkije IS financiert door de aankoop van Syrische en Iraakse olie – en de aanwijzingen zijn eerlijk gezegd overweldigend – dan steunt Turkije dus het terreurleger dat door NAVO-landen als de Verenigde Staten, Frankrijk, Groot-Brittannië en Nederland wordt bestreden.

Dat zou inhouden dat Turkije, toen Nederland met F-16’s stellingen van IS in Irak bombardeerde, in het geniep de vijand voorzag van miljoenen oliedollars per dag.

Het zou ook inhouden dat Turkije de organisatie aan wie de terreuraanslagen in Parijs van 13 november jl. werden gepleegd, worden toegeschreven, financieel in staat gesteld heeft om die aanslagen te plegen!

Dat is voor de Nederlandse regering reden om aan te dringen op het vertrek van Turkije uit de NAVO, omdat Nederland anders geen andere keuze heeft dan zich te distantiëren van haar NAVO-partner, dat wil zeggen: uit de NAVO te stappen.

De Russische presentatie vormt niet het enige bewijs voor de Turkse steun aan IS. Er zijn in november al twee Turkse journalisten gevangengezet wegens “landverraad” omdat zij foto’s hadden gepubliceerd van wapenleveranties van de Turkse geheime dienst aan Islamitische Staat. Dat had al alle alarmbellen in het Westen moeten doen afgaan. De Nederlandse regering had toen reeds de Turkse ambassadeur moeten ontbieden met de vraag of de Turkse geheime dienst inderdaad wapens heeft geleverd aan IS, of de dienst handelde in opdracht van de regering of op eigen houtje en, als het allemaal verzonnen is, waarom er dan sprake is van “landverraad”. Bij landverraad worden immers reële gevoelige gegevens aan de vijand doorgespeeld.

Het lijkt er eerder op de Turkse geheime dienst landverraad heeft gepleegd. Nu kun je de Turkse geheime dienst van veel zaken beschuldigen, bijvoorbeeld van het martelen van Koerden, maar niet van ontrouw, want ze voert doorgaans trouw de aanwijzingen van haar regering uit.

Schermafbeelding 2015-12-03 om 15.08.56

De Russische aantijgingen zijn te ernstig om niet te onderzoeken. Zo beweert het Russische ministerie van Defensie dat de Russische strijdkrachten in twee maanden tijd 32 samengestelde en 11 enkelvoudige olieraffinaderijen hebben getroffen, en 23 overslagstations. Ze zeggen daarbij 1080 tankwagens vernietigd te hebben. Hierdoor is de sluikhandel in ruwe olie met 50% verminderd, waarmee ze de opbrengsten van de terroristen hebben teruggebracht van 3 miljoen naar 1,5 miljoen dollar per dag.

De Russen zijn overigens niet de enigen die beweren dat Turkije via oliehandel IS steunt: ook de Amerikaanse minster van Buitenlandse zaken heeft in september reeds verklaard dat IS olie exporteert “via Turkije en Libanon”.

Hoe kun je “via Turkije” olie exporteren als je niet de steun van de Turkse regering hebt? Hoe kom je dan dagelijks met tientallen, zo niet honderden tankwagens de grens over? Is het toeval dat de schoonzoon van Erdogan minister van Energie is, en Erdogans zoon Bilal als eigenaar van een maritieme transportonderneming in verband wordt gebracht met de illegale oliesmokkel?

De Turken hebben dan wel vreemde criteria voor grensbewaking: een Russisch vliegtuig dat enkele seconden in hun luchtruim zou vliegen, wordt terstond neergeschoten, maar grote hoeveelheden olietrucks van de vijand kunnen dagelijks ongezien de grens over steken.

Maar oordeelt u zelf:

Als ook maar de helft van deze presentatie waar is, moet Turkije onmiddellijk uit de NAVO gezet worden. Het idee van een bondgenootschap is niet dat je stelselmatig stiekem de vijand van je bondgenoten gaat steunen.

Tenzij je bondgenoot wíl dat je stiekem de vijand steunt.

Maar dan is het zo’n wespennest dat Nederland zelf uit de NAVO zou moeten treden.

Erdogan, aanstoker van oorlogen

Op dinsdag 24 november schoot een F-16 van de Turkse luchtmacht een Russische bommenwerper van het type Su-24 uit de lucht, omdat die zich boven Turks grondgebied zou hebben bevonden.

De Turkse president verklaarde dat de Suchoi 17 seconden lang door het Turkse luchtruim zou zijn gevlogen, dat de Turken het vliegtuig “10 keer” gewaarschuwd zouden hebben en dat de Turkse luchtmacht het had neergeschoten omdat “Turkije het recht had om zich te verdedigen”.

Afgezien van het feit dat het vliegtuig waarschijnlijk boven Syrië is neergeschoten, dat je in 17 seconden geen 10 keer kunt waarschuwen en dat Rusland niet tegen Turkije strijdt, maar tegen Islamitische Staat, is het Turkse standpunt uiterst hypocriet.

Toen er in 2012 een Turks toestel werd neergeschoten na de zoveelste schending van het Syrische luchtruim, klaagde de Turkse president Erdogan dat het ongepast en overdreven was om een vliegtuig in zo’n geval gelijk neer te schieten.

Bovendien schendt Turkije regelmatig het luchtruim van een aantal andere landen, waaronder zelfs Griekenland. In Irak en Syrië voeren de Turken zelfs bombardementen uit. Tijdens hun deelname aan de Amerikaanse coalitie tegen IS bombardeerden ze vooral lege huizen, maar als het aankwam op Koerdische stellingen waren de bombardementen aanzienlijk preciezer.

In reactie op het neerhalen van hun bommenwerper – en het executeren van hun piloot en het neerschieten van de reddingshelikopter – , hebben de Russische strijdkrachten inmiddels het S-400 luchtafweersysteem geïnstalleerd aan de grens met Syrië. De Russische logica is dat, als de Turken vliegtuigen die hun luchtruim binnendringen neerhalen, de Russische strijdkrachten bij de verdediging van het luchtruim van hun bondgenoot Syrië eveneens het recht hebben om binnendringende vliegtuigen neer te schieten.

Klinkt redelijk: Gelijke monniken, gelijke kappen.

De reactie van de Turkse regering was echter opmerkelijk. President Erdogan verklaarde in een interview met CNN dat Turkije zou doorgaan met het schenden van het Syrische luchtruim en dat Turkije, als Rusland het zou wagen een binnendringend Turks oorlogsvliegtuig neer te schieten, “maatregelen” zou nemen tegen Rusland.

U hoort het goed:

Turkije mag haar luchtruim wel verdedigen, maar Syrië mag zijn luchtruim niet verdedigen.

Sterker nog, Turkije mag het Syrische luchtruim naar believen schenden, en als de Syrische regering met behulp van haar Russische bondgenoot gebruik maakt van haar recht op zelfverdediging, zal Turkije Rusland straffen.

Dat is de redenering van een psychopaat. Erdogan is bezig Rusland tot op het bot te tergen, tot een reactie te provoceren en in een gewapend conflict met de NAVO te brengen.

Hij lijkt op een straatvechter aan de crack die tegen een voorbijganger zegt: “Ik ga je op je bek slaan, en als het waagt om mijn slag af te weren, zal ik je daarvoor straffen”.

Erdogan is een gevaarlijke psychopaat die moet worden afgestopt, voordat hij erin slaagt om het Midden-Oosten, Rusland, Europa en de VS in een allesvernietigende wereldoorlog te slepen.

De Turken moeten wakker worden en de megalomane Erdogan en zijn corrupte maffiaclan afzetten. Gedreven door trots en angst – de slechtst mogelijke combinatie – hebben ze Erdogan een absolute meerderheid gegeven. Ze hebben hem in feite tot Sultan gekozen en Turkije tot een Sultanaat gemaakt.

Ze wilden kracht, rust en orde, maar ze krijgen dankzij hem oorlog. Als het Erdogan lukt om zijn land in een oorlog te slepen, is dat het einde van Turkije.

En niemand zal medelijden hebben met Turkije en het Turkse volk.

Zet Turkije uit de NAVO

Het neerhalen van het Russische gevechtsvliegtuig door de Turkse luchtmacht had alles van een geplande en gecoördineerde actie.

Ten eerste werd het toestel neergeschoten boven Syrisch grondgebied, niet boven Turks grondgebied, zoals de Turkse regering beweert. Zelfs al had het Russische toestel wél enkele seconden boven Turks grondgebied gevlogen, dan nog is neerschieten een ongebruikelijk en disproportionele reactie. Toen in oktober vier Israëlische F-16’s het luchtruim van Syrië schonden, werden zij netjes door Russische gevechtstoestellen het luchtruim uit geëscorteerd. Turkse straaljagers schenden zelf regelmatig het luchtruim van andere landen, zelfs dat van Griekenland.

Beroepsleugenaar Erdogan beweerde daags na de aanslag dat Turkije het Russische toestel had neergeschoten omdat Turkije het recht had om haar grondgebied te verdedigen. Maar Rusland is in Syrië om IS te bestrijden en haar eigen regionale belangen veilig te stellen. Er is geen enkele aanwijzing dat Rusland ook maar enige dreiging jegens Turkije zou vormen.

Het is een publiek geheim dat Turkije onder één hoedje speelt met Islamitische Staat. Het helpt IS zelfs militair door regelmatig Koerdische stellingen te bombarderen. Er zijn tenminste drie redenen voor deze clandestiene alliantie tussen Turkije en IS. Ten eerste is IS een creatie van de VS, die de strijders van IS in Lybië getraind, gefinancierd en bewapend hebben, waarna die naar Syrië zijn verhuisd. En de VS zijn niet alleen een NAVO-bondgenoot, maar überhaupt de belangrijkste bondgenoot van Turkije. Het is het grote broertje waardoor de Turken als het ware boven hun stand kunnen leven. Omgekeerd tolereert de grote broer dat het kleine broertje op straat voorbijgangers lastig valt. ja moedigt dat zelfs aan.

Ten tweede kan Turkije daarmee de Koerden verzwakken, die immers in Syrië en Irak tegen IS strijden en onlangs met succes een belangrijke aanvoerroute van IS tussen Irak en Syrië hebben afgesneden. Dat is een meedogenloze houding en een groot historisch onrecht, maar het is tenminste nog een Turks nationaal belang.

Ten derde is de Turkse politieke klasse door en door corrupt en handelt een deel van de Turkse elite met IS in olie. De olie die de islamitische terroristen uit Irakese olievelden hebben geplunderd, wordt per vrachtwagen naar Turkije getransporteerd, als het ware “witgewassen” en via de Turkse havenstad Ceyhan verder getransporteerd om op de wereldmarkt verkocht te worden.

Oliepijpleiding op wielen van Kirkoek naar Ceyhan
Oliepijpleiding op wielen van Kirkoek naar Ceyhan

Volgens Gürsel Tekin, vice-voorzitter van de Turkse Republikeinse Volkspartij (CHP), verdient de familie Erdogan zelfs persoonlijk een fortuin met handel in gestolen olie. Zo zou zijn zoon, Bilal Erdogan, via zijn rederijen met behulp van Europese bedrijven ruwe olie naar Azië transporteren.

Bilal “zit tot zijn nek in de medeplichtigheid met het terrorisme, maar zo lang zijn vader aan de macht is, is hij immuun voor elke vorm van gerechtelijke vervolging”, aldus Tekin.

Nu was Rusland toevallig de laatste weken intensief bezig de lucratieve oliehandel te onderbreken door de zogeheten “oliepijpleiding op wielen” te bombarderen, zoals op onderstaande video van het Russische ministerie van Defensie te zien is.

Ook het feit dat de Russische piloot door pro-Turkse en waarschijnlijk door Ankara aangestuurde “Turkmeense rebellen” in Noord-Syrië is geëxecuteerd, namelijk uit de lucht geschoten, in plaats van gevangen genomen, is verdacht: het lijkt op een poging om de Russen te tergen, zo niet te vernederen.

Maar Turkije kan zo’n levensgevaarlijke provocatie niet uitvoeren zonder overleg vooraf met de Verenigde Staten.

Daarom is het vermoeden op zijn plaats dat dit een gecoördineerde actie was van Turkije met de landen die in de NAVO de dienst uitmaken, namelijk de VS en in mindere mate Groot-Brittannië.

De Amerikaanse generaal b.d. Thomas McInerney beweerde in een interview op Russia TV dat het neerschieten van het Russische gevechtstoestel een van tevoren geplande actie was. Hij stelde dat het een “overdreven agressieve manoeuvre” was en achtte het onwaarschijnlijk dat deze conform de Turkse rules of engagement was geweest.

En al zou het Russische vliegtuig over de Turkse landtong – het betreft een uitloper van Turkije die tussen twee stukjes Syrisch grondgebied ligt – gevlogen zijn, dan had die bij de snelheid die het toestel had maar 17 seconden geduurd. In 17 seconden kun je de een indringer nooit 10 keer waarschuwen, zoals Erdogan beweert.

Met de Turkse aanval en het Amerikaanse schouderklopje wordt het “gevaar” van een mogelijke samenwerking tussen de VS, Frankrijk en Rusland om IS te verslaan, bezworen. Daarmee is een gezamenlijk Turks-Amerikaans belang gediend. De VS willen immers koste wat kost voorkomen dat hun troetelkindje IS verslagen wordt. IS is immers de spil van hun huidige Midden-Oosten-politiek. De Amerikanen hebben immers veel te veel geïnvesteerd in IS. Zij willen daarmee, met de bekende methode die zij al sinds de financiële en technologische ondersteuning aan zowel Stalin als Hitler hanteren, een probleem creëeren, waar zij later de gewenste “oplossing” voor gaan bieden. Die strategie werkt nog steeds, dus waarom zou je er dan mee ophouden?

En het Turkse belang is met name de zelfverrijking van de corrupte – en waarschijnlijk chantabele – elite en de voortzetting van de onderdrukking van de Koerden.

De reden dat Obama de oprechte pogingen van Hollande om een coalitie met Rusland te vormen heeft afgewimpeld, is omdat Rusland er dan op kan toezien dat de VS daadwerkelijk IS bestrijden, in plaats van het gebruikelijke theater, waarbij IS formeel wordt bestreden, maar de facto sterker gemaakt, zoals dat in de eerste 8 maanden van 2015 het geval was.

Tenslotte zijn er nog veel meer sinistere redenen, waarom de VS same met de principeloze Turken deze provocatie hebben georganiseerd: ze willen Rusland nog steeds op de knieën dwingen. Doordat Poetin de strijd echter met een slimme schaakzet verlegd heeft van zijn voordeur (Oekraïne), naar de supermarkt (het Midden-Oosten), moeten de Amerikanen daar zien hun strategie vorm te geven.

Het lijkt erop dat ze ervoor gekozen hebben om Rusland als in Syrië vast te pinnen. Door de strijd met coverte steun aan IS kunstmatig te verlengen, kunnen de Russische strijdkrachten IS niet zo snel verslaan als wanneer zij de vrije hand zouden hebben. Op die wijze worden de Russen als het ware in Syrië vastgezet.

Ook hebben we deze week gezien hoe funest de NAVO is geweest voor de onafhankelijkheid van Frankrijks buitenlandse politiek. De Franse president Francois Hollande reisde deze week naar Washington om te proberen Obama over te halen – lees: om toestemming te vragen – voor deelname van Frankrijk aan een coalitie met Rusland tegen IS.

Dat is natuurlijk niet nodig. Frankrijk is op papier een soevereine staat, dus het kan uit eigen beweging met de Russische regering en de Russische militaire staf gaan samenwerken om IS uit te schakelen. Zijn andere lidstaten van de NAVO het daar niet mee eens, dan kan het gewoon weer uit de NAVO stappen. Dat is sowieso een goed idee. Frankrijk heeft zich in 1966 uit de NAVO teruggetrokken en in 2009 onder leiding van toenmalig president Nicolas Sarkozy – zonder dat die maatregel in het verkiezingsprogramma opgenomen was geweest en zonder de steun van de meerderheid van de Fransen – weer aangesloten. Daarmee maakte Sarkozy een definitief einde aan het zogeheten Gaullisme, dwz de opvatting dat Frankrijk een onafhankelijke buitenlandse politiek moest voeren. Met “onafhankelijk” wordt bedoeld dat Frankrijk zich niet meer laat misbruiken als verlengstuk van de Amerikaanse wereldpolitiek.

Het zou een goede stap richting wereldvrede zijn, als Frankrijk en Turkije uit de NAVO zouden stappen. Frankrijk zou dat vrijwillig moeten doen en Turkije moet er door de Europese bondgenoten uitgezet worden, want het land is levensgevaarlijk voor de wereldvrede. De Europese regeringen zouden de Amerikanen voor het blok moeten zetten: Of Turkije eruit, of wij eruit.

De Turken hebben hun verstand verloren

Turkije heeft gisteren een onomkeerbare stap richting nucleaire holocaust gezet. Met het neerschieten van een Russisch militair vliegtuig, hebben de gestoorde Turken de eerste oorlogshandeling tegen Rusland verricht.

Het is slechts dankzij de ongelooflijk beheerste reactie van de Russische president Vladimir Poetin, dat we niet nu al in het begin van een derde wereldoorlog zitten.

Het neerschieten was een daad van ongeprovoceerde agressie van Turkse zijde. Het Russische vliegtuig is niet boven Turkije, maar boven Syrië neergeschoten, zoals alleen al blijkt uit het feit dat de piloten op Syrische bodem zijn geland.

Met de Turkse agressie is de kans op samenwerking tussen Westerse landen en Rusland in de strijd tegen Islamitische Staat verkeken en dat was waarschijnlijk precies de reden van het neerschieten van het Russische toestel.

Rusland kan Turkije in 5 minuten van de kaart vegen, maar de gestoorde Turken zijn lid van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, waardoor zij een beroep kunnen doen op militaire ondersteuning door de volgende landen:

– Nederland
– België
– Luxemburg
– Groot-Brittannië
– Verenigde Staten
– Canada
– Duitsland
– Polen
– Frankrijk
– Oostenrijk
– Hongarije
– Slowakije
– Roemenië
– Bulgarije
– Slovenië
– Kroatië
– Albanië
– Estland
– Letland
– Litouwen
– Denemarken
– Noorwegen
– IJsland
– Italië
– Spanje
– Portugal
– Tsjechië

Het bovenstaande rijtje geeft al aan hoe absurd artikel 5 in werkelijkheid is. Als de gestoorde Turken erin slagen om Rusland tot een vergeldingsactie te provoceren, zouden landen als IJsland, Portugal en Bulgarije ten strijde moeten trekken tegen Rusland, terwijl dat niet alleen niet in het belang is van die landen, maar ook funest voor de hele geciviliseerde mensheid.

Een van de bondgenoten van Turkije, de Verenigde Staten, beschikt over 18 actieve kernonderzeeërs van de Ohio-klasse. 14 daarvan zijn zogeheten Trident-onderzeeërs. Een Trident is uitgerust met 24 ballistische intercontinentale raketten van het type Trident I en Trident II. Een Trident II-raket bevat 8 kernkoppen, die afzonderlijk worden afgeworpen nadat de raket de dampkring weer is binnengekomen. Eén kernkop van het type W-88 heeft een kracht die gelijk is aan 475 kiloton TNT, oftewel 30 keer Hiroshima. Eén Trident II heeft dus de kracht van 8×30 = 240 keer Hiroshima. Een Trident-ondezeeër heeft dus de vernietigingskracht van 24 x 240 = 5760 keer Hiroshima.

W-88

Met zo’n vriendje kun je iedereen op straat uitdagen, ook jongens die veel groter zijn dan jij.

Artikel 5 van de NAVO – dat de overige lidstaten verplicht om een lidstaat die wordt aangevallen te hulp te schieten – gaat niet in op de vraag of het terecht is dat een lidstaat wordt aangevallen. Als de gestoorde Turken Rusland aanvallen, hetgeen ze gisteren gedaan hebben, en Rusland maakt gebruik van zijn recht om terug te slaan, kunnen de gestoorde Turken artikel 5 inroepen en moet Nederland de oorlog verklaren aan Rusland.

Doordat artikel 5 geen onderscheid maakt tussen, om het simpel te zeggen, wie er is begonnen en wie er heeft gereageerd, is de NAVO, die oorspronkelijk opgericht is als defensieve organisatie, verworden tot een hydra die Rusland omsingelt en langzaam verstikt.

Je kunt, als je ook maar enige kennis hebt van internationale politiek en van de Russische geschiedenis, niet verwachten dat zo’n politiek van langzame verwurging niet vroeg of laat een reactie zal oproepen.

De Russische president Vladimir Poetin wordt nu al in een soort Christus-rol gedwongen, waarbij hij er in het belang van de vrede voor moet kiezen om de oorlogzuchtige Turken de andere wang toe te keren. Zijn reactie gisteren dat dit ernstige gevolgen voor de Russisch-Turkse betrekkingen zal hebben – in plaats dus van een militaire vergelding! – is van een waarachtig christelijke lankmoedigheid. Maar hoe lang kan hij daar mee doorgaan?

De inhoud van artikel 5 geeft de gestoorde Turken onder leiding van de psychopaat Erdogan carte blanche om een Derde Wereldoorlog te beginnen.

Dit mag geen dag langer doorgaan, als we een wereldoorlog en daaruit voortvloeiende vernietiging van een groot deel van de mensheid en van de wereld willen voorkomen.

Turkije moet met onmiddellijke ingang uit de NAVO gezet worden. We mogen niet toestaan dat de gestoorde Turken, met hun narcistische zelfbeeld van volk met schone handen, terwijl de oprichters van hun staat in werkelijkheid 1,5 miljoen Armeniërs hebben uitgeroeid, de Westerse wereld in een atoomoorlog slepen waarvan het enige voordeel is, dat er na 5 minuten niets meer van Turkije over zou blijven.

Tevens moet Turkije door haar Westerse bondgenoten gestraft worden voor deze gestoorde provocatie en gedwongen worden om, op straffe van diplomatieke en economische sancties, Rusland excuses aan te bieden en schadevergoeding te betalen.

150 slachtoffers van terreur en 60 miljoen slachtoffers van massahysterie

De aanslagen in Parijs zijn vanuit massapsychologisch oogpunt buitengewoon effectief gebleken.

Dat bleek gisteren toen paniek uitbrak op de Place de La République. Iemand schrok van een geluid en de mensen op het plein reageerden als vluchtdieren: eerst rennen, dan kijken of er gevaar dreigt. De politie ging de mensen voor in de hysterie en riep hen op om te gaan liggen. De menigte sloeg op hol. Mannen, vrouwen en kinderen wierpen zich ter aarde en zochten voor een niet bestaand gevaar “toevlucht” in trappetjes van souterrains en in de metro.

Er was niets aan de hand. De paniek van 15 november was pure massahysterie. Meer precies, een vorm van massahysterie zoals die niet lang geleden nog ondenkbaar was.

In een Nederlandse journaaluitzending gisteren werd een Franse dame aan het woord gelaten die op de vraag wat ze voelde antwoord: “Angst en onzekerheid”.

De correspondent vatte vervolgens samen dat de Fransen in angst en onzekerheid verkeren, omdat ze beseffen dat ze nergens meer veilig zijn.

Maar dat is een enorme leugen. De Fransen zijn zeer veilig. De overlevingskansen van een Fransman zijn hoger dan die van 98% van de rest van de mensheid.

Neem nou alleen maar het voorbeeld van het verkeer. Er zijn in 2012 in Frankrijk 3645 verkeersdoden gevallen. Voor het huidige jaar zijn nog geen cijfers bekend, maar dat zullen er ongeveer 3200 worden, misschien iets meer of iets minder.

Er hebben dit jaar in Frankrijk door terrorisme nog geen 200 mensen de dood gevonden. In het Franse verkeer sterven – tussen apéritif, diner en digestif – meer dan 15 keer meer onschuldige burgers dan door terroristische aanslagen.

De kans dat je door een terroristische aanslag omkomt, is dus miniem en statistisch verwaarloosbaar.

De bewering dat de Fransen nu nergens meer veilig meer zouden zijn, is in feite pure propaganda voor de terroristen.

In 1970 waren er overigens nog 16.500 verkeersdoden per jaar. Dat is 100 keer meer dan het aantal slachtoffers van de meest recente aanlag in Parijs.

Zelfs als er elke eerste maandag van de maand om 12 uur een terroristische aanslag wordt gepleegd met 200 doden, is de kans dat je als Fransman omkomt in een verkeersongeluk nog steeds groter.

Durft u dan nooit meer in een auto te stappen? Duikt u dan met uw fiets de berm in, als er een auto nadert? Springt u dan bij elke voorbijrijdende auto in een portiek?

Nee, natuurlijk niet. Daarom heet het “terrorisme”, dat wil zeggen het aanjagen van angst. Het is een fysieke daad, maar het beoogde effect is zuiver psychologisch. En in het geval van de massaal televisiekijkende Franse natie heeft het gewerkt.

Terrorisme is het wapen van de zwakkeren, van diegenen die onvoldoende middelen hebben om een leger op de been te brengen en een land aan te vallen. Die personen of groeperingen vallen – juist door hun zwakheid – terug op bangmakerij. Je kunt namelijk altijd veel meer mensen angst aanjagen, dan je kunt doodschieten.

Dat is ook het effect is wat door terreur wordt beoogd, ongeacht wie de opdrachtgever of de uitvoerder is.

De hysterische reacties van zowel Fransen als westerse journalisten hebben natuurlijk te maken met de onvoorstelbare rot in de westerse cultuur van dit moment, de endemische decadentie van de maatschappij, het gebrek aan moraal, de afwezigheid van deugden moed, standvastigheid en veerkracht, en de gelijkschakeling van de persoonlijke beleving van de meerderheid met collectieve sentimenten, die via massale evenementen en de alom aanwezige beeldschermen overgedragen worden.

De televisie is het belangrijkste logistieke instrument geworden voor collectieve sentimenten, massale angst en massahysterie.

Het is een terugval in het collectivisme, in het groepsgedrag. Als je met zijn allen blij bent bij een aflevering van Star Academy, moet je ook met zijn allen bang zijn als er ergens wat gebeurt.

Nu heeft terreur een beperkte bandbreedte waarin het werkt.

Als er te weinig aanslagen gepleegd worden, werkt terreur niet. Dan zijn mensen even bang, en daarna niet meer.

Gebeurt er namelijk elke maand wel wat, zoals in Israël, dan verliezen de mensen hun angst en gaan ze, net als de Israeli’s, juichen als hun jachtvliegtuigen overvliegen en extra genieten van het leven.

De plegers van de aanslagen in Parijs op Charlie Hebdo (januari) en Bataclan (november) waren buitengewoon goed op de hoogte van de beginselen van de massapsychologie en van de stemming in de Franse maatschappij.

En zij weten dat de beste manier om de Fransen in angst te houden is, om voorlopig geen aanslagen meer te plegen, althans een periode in te lassen zonder aanslagen.

Want het Franse volk en het Franse temperament kennende, hoeven er nog maar een paar aanslagen gepleegd te worden, of de angst voor terrorisme neemt af en de ware volksaard komt weer boven.

Pleeg elke maand, of meer nog, elke week een aanslag, en de Fransen gaan weer beseffen weer wat belangrijk is in het leven en staan weer gewoon ’s avonds in de keuken bouillabaisse te koken.

Hillary Clinton is gevaarlijk

Hoewel de Amerikaanse presidentsverkiezingen pas in 2016 plaatsvinden, is het nu al 95% zeker dat Hillary Clinton de volgende president van de Verenigde Staten van Amerika zal worden, althans als het aan het establishment ligt.

Zij heeft immers de beste kaarten en er worden geen sterke tegenstanders tegen haar in het veld gebracht. Dat is meestal een teken dat er vanuit kringen van financiers van de verkiezingen geen, eh, uitgesproken enthousiasme is avoor andere kandidaten. En een verkiezing kost wel een dollar of tweehonderd miljoen, dus dan red je het niet. Zeker niet tegen iemand die zoveel steun in de media heeft als Hillary.

Hillary

Als je Hillary niet ziet als een persoon met een karakter en met opvattingen, maar als een doorgeefluik van belangen – en dat moet je bij de meeste Amerikaanse presidentskandidaten helaas doen – dan valt onmiddellijk een scherp contrast op: in haar binnenlandse beleid is zij relatief gematigd, maar in haar buitenlandbeleid is zij radicaal.

Binnen de VS wil ze de belastingdruk voor gezinnen verlichten, het kleinbedrijf stimuleren, 350 miljard dollar besteden om ervoor te zorgen dat studenten niet meer met een enorme studieschuld zitten als ze afgestudeerd zijn, investeren in wetenschappelijk onderzoek en in de infrastructuur, en de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt vergroten. Ze wil meer inkomensgelijkheid, de rijken meer belasten, het minimumloon verhogen en, terwijl ze door veel kiezers gezien wordt als de kandidaat van Wall Street, Wall Street – dus de hand die haar voedt – aanpakken met sterke onafhankelijke regulerende instellingen en het bestraffen van bedrijven die het te bont maken.

In haar buitenlandbeleid ziet haar “record” er heel anders uit. Hillary heeft in 1998 de Amerikaanse luchtaanval op een zogenaamde fabriek voor chemische wapens in de Soedanese hoofdstad Khartoem verdedigd. Het bleek een farmaceutische fabriek te zijn, de grootste producent van goedkope medicijnen tegen malaria en tuberculose in Soedan.

Ze verdedigde de bombardementen van de NAVO op Lybië in 2011, die hebben geleid tot het uiteenvallen van dat land en een toename van het terrorisme in Libië. En doordat de door Amerikaanse inlichtingendiensten bewapende islamitische milities vervolgens in Syrië aan het werk gingen, ook de oorzaak van de massale stroom vluchtelingen en migranten die nu Europa overspoelt.

Over de val van dictator Moeammar al-Qhadaffi zei ze: “We kwamen, we zagen en hij ging dood”. Een nogal smakeloze uitspraak. Het is immers niet erg chique om op te scheppen dat je iemand dood gemaakt hebt. En in de context van haar agressieve opvattingen over buitenlands beleid, mogelijk ook bedoeld als impliciet dreigement aan toekomstige doelwitten, zoals bijvoorbeeld president Basjir Assad van Syrië.

Ze stemde, in afwijking van haar meer gematigde partijgenoten, consequent voor interventie in Afghanistan en Irak. Ook zei ze in een interview toen ze nog senator was: “If Iran was to launch a nucleair attack against Israel, what would our response be? And I want the Iranians to know, that if I’m the president, we will attack Iran. And I want them to understand that, because it does mean that they have to look very carefully at their society, because in whatever stage of development they might be, in their nucleair weapons program, in the next ten years, during which they might foolishly consider launching an attack on Israel, we would be able to totally obliterate them. That is a terrible thing to say”, – aldus deze gestoorde bitch -, “but those people who run Iran need to understand that…”

Dit soort garanties aan een andere staat, kun je ook op een wat subtielere manier afgeven. Sterker nog, dat is gebruikelijk onder staatslieden. In de discussie over inzet van atoomwapens, moeten politici op eieren lopen. En niet taal uitslaan zoals “Als ik de president ben, zullen we Iran aanvallen” of “zouden we het totaal kunnen wegvagen”.

Zeker niet in de context dat Iran zelfs volgens zijn meest verstokte vijanden niet over atoomwapens beschikt en bovendien nog nooit een ander land heeft aangevallen.

Ze vindt ook dat de sancties die de VS en de EU Rusland hebben opgelegd vanwege de hereniging (“annexatie”) van de Krim met het Russische moederland, niet ver genoeg gaan. Ze wil de economische oorlogsvoering tegen Rusland opvoeren. Dat brengt echter het spook van een Russisch-Europese oorlog dichterbij.

In mei 2014 vergeleek Hillary, tijdens een bijeenkomst in Californië om geld in te zamelen van rijke particulieren, de vermeende steun van de Russische president Vladimir Poetin aan separatisten in Oekraïne met de wijze waarop Adolf Hitler zich aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog opwierp als beschermer van Duitse minderheden in het buitenland.

Dat is geen onschuldige vergelijking, want traditioneel vergelijken Amerikaanse bewindslieden leiders van landen die ze willen gaan aanvallen vaak met Hitler. Dat deed de Amerikaanse president Bill Clinton in 1999 ten aanzien van de Servische president Slobodan Milosevic: “What if someone had listened to Winston Churchill and stood up to Adolf Hitler earlier?” Dat deed minister van Defensie Donald Rumsfeld in 2002 met de Irakese dictator Saddam Hussein , toen hij een vergelijking trok tussen de politieke van Appeasement ten aanzien van Hitler-Duitsland en het verzet tegen de Amerikaanse plannen om Irak aan te vallen. Dat deed minister van Buitenlandse zaken John Kerry in 2013: “Assad now joins the list of Adolf Hitler and Saddam Hussein…”

In 2008 beweerde Hillary dat Poetin “geen ziel” heeft. Een totaal onnodige provocatie aan het adres van de leider van de tweede militaire mogendheid ter wereld. Je mag als politicus wel ferm zijn, maar je moet niet nodeloos andere staats- en regeringshoofden beledigen.

Begin dit jaar zei ze tegen de burgemeester van Londen Boris Johnson dat Europese leiders “te slap” zijn tegen Poetin.

Enkele weken geleden riep ze op om – in afwijking van het standpunt van de regering Obama – een “no-fly zone” af te dwingen boven Syrië. Dat zou inhouden dat de NAVO Russische vliegtuigen uit de lucht zou moeten schieten, oftewel het begin van een derde wereldoorlog. Op 23 oktober zwakte ze dat af door te zeggen dat Russische vliegtuigen niet bij de “eerste of tweede” overtreding van de Amerikaanse no-fly zone zouden worden neergehaald. Maar de suggestie bleef, dat ze dat bij de derde of vierde “schending” van de door de VS gedecreteerde no-fly zone wél neergeschoten zouden worden.

De oorlogszuchtige taal van Hillary baart niet alleen de republikeinen, maar ook een groot deel van haar partijgenoten zorgen. Men vreest met name dat Hillary de VS op de weg naar een oorlog met Rusland wil zetten.

Hillary wordt door zowel Amerikaanse als Europese media overwegend neergezet als gematigd, sympathiek en vooral als kandidaat die de “geschiedenis” aan haar kant heeft, omdat ze de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten kan worden.

De symboliek is begrijpelijk, maar misleidend, want het gaat om de inhoud, niet om de persoon.

Een presidentschap van Hillary is levensgevaarlijk, niet alleen voor Eruopa, maar ook voor de vrouwelijke Amerikaanse kiezer. Want wat is het voordeel voor Amerikaanse vrouwen als ze enerzijds een vrouwelijke president hebben, maar anderzijds New York tijdens een Russische vergeldingsaanval wordt vernietigd? Tezamen met een tiental andere Amerikaanse steden?

Wat is het voordeel van een vrouwelijk president die je naar een oorlog leidt met de tweede militaire mogendheid ter wereld, die beschikt over meer dan 7000 kernkoppen? Naar een VS met 150 miljoen inwoners?

Wiens belangen dient zij werkelijk?

36.000 NAVO-soldaten op Sicilië

De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie organiseert haar grootste militaire oefening in 13 jaar.

36.000 soldaten uit meer dan 30 landen zullen op Sicilië de oefening Trident Juncture houden om nieuwe “bedreigingen van de veiligheid” het hoofd te kunnen bieden.

De vice-secretaris-generaal van de NAVO, de Amerikaan Alexander Vershbow, verklaarde dat de geopolitieke situatie aanzienlijk instabieler was dan de laatste keer dat zulke grootschalige oefeningen werden gehouden, nog in de tijd van de Koude Oorlog. Vershbow noemde de “annexatie” van de Krim door Rusland – dwz het verzoek van de overgrote meerderheid van de bevolking van de Krim om te worden herenigd met Rusland – de Russische steun aan de Oost-Oekraïense rebellen en de Russische aanvallen op Syrische rebellen op verzoek van de door de Verenigde Naties erkende president Basjir Assad.

Kortom, de NAVO verhoogt haar presentie in de Middellandse Zee vanwege de succesvolle Russische aanvallen op Islamitische Staat.

Waarom niet gewoon de Russen hun gang laten gaan en ISIS laten liquideren, zoals zelfs Henry Kissinger deze week beweerde?

Of beter nog, met Rusland samenwerken en informatie delen?

De NAVO staat voor Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, maar dit is de Mediterranée, niet de Noord-Atlantiek. Daar heeft het bondgenootschap niets te zoeken. De enige bondgenoot die de NAVO daar heeft is Turkije, en dat wordt niet bedreigd.

De NAVO houdt deze grootschalige oefening op Sicilië omdat zij tot een verlengstuk van de Midden-Oostenpolitiek van de Verenigde Staten is geworden. Dat is een fatale fout.

Zo wordt in het Middellandse Zeegebied de kiem gelegd voor de Derde Wereldoorlog, en niemand die ziet dat het de Amerikanen zijn, die dit keer de rol spelen van de partij die op de oorlog aanstuurt.

VS en GB in verlegenheid

Om de motieven van staten te begrijpen moet je altijd naar hun gedragingen kijken, niet naar hun verklaringen. Een gedraging bestaat uit het handelen of het nalaten van een persoon of instelling.

Door de luchtsteun van de Russische strijdkrachten aan de wettelijke regering van (dictator) Basjir Assad, lijdt Islamitische Staat substantiële verliezen.

Daarmee heeft de Russische president Vladimir Poetin de Verenigde Staten en Groot-Brittannië vanuit het oogpunt van propaganda in de hoek gedrongen.

Terwijl de VS eerst IS langs indirecte weg hebben gecreëerd, getraind, bewapend en gefinancierd, hebben ze IS een jaar lang sterker kunnen laten worden door te bombarderen volgens een flutlijst van doelwitten.

De Senaat wees enkele geleden met de beschuldigende vinger naar bondgenoot Turkije, die lege huizen gebombardeerd zou hebben, maar de vraag is natuurlijk: Hoe kan de sterkste militaire macht ter wereld met de meest voortreffelijke luchtmacht in de moderne tijd zo ineffectief zijn tegen een stelletje middelmatige soldaten zonder vliegtuigen?

Doen de satellieten het niet meer? Kunnen ze niet meer zien hoe de troepenbewegingen in het door IS gecontroleerde gebied verlopen? Of is er permanent bewolking boven Syrië en Irak, waardoor de satellieten geen zicht hebben?

Zelfs het boerenverstand volstaat om te begrijpen dat als drie van de sterkste militaire mogendheden ter wereld zich ook maar 3 weken serieus op een hapsnapleger als dat van IS zouden storten, de mobiliteit van dat leger teniet gedaan zou worden. Ze zouden zich onder de grond moeten gaan verschuilen, net als Saddam Hussein tot op het moment dat hij gearresteerd werd.

Na de successen van de Russische luchtmacht en het Syrische leger van vorige week, werd er via Saoedi-Arabië gereageerd door levering van 500 ultramoderne antitankraketten aan de “gematigde rebellen”. Die helpen in feite IS in de strijd tegen Assad, dus die levering is bedoeld om IS te redden.

Gematigd, wat bedoelt U? Voorstander van democratie, vrije verkiezingen, vrouwenemancipatie en homo-rechten? Natuurlijk niet. De positie van de Syrische vrouwen, om maar wat te noemen, zal er niet op vooruitgaan als de “gematigde” rebellen van de moslimbroederschap, jihadisten en Al-Qaeda in Syrië de dienst gaan uitmaken.

Gisteren werd een gerucht bekend, als zouden Britse jagers opdracht hebben gekregen om Russische vliegtuigen uit de lucht te schieten. Weer een wanhopige poging om IS te redden.

Wat zal de reactie zij, als het massieve grondoffensief van het Syrische leger in de provincie, dat vandaag is begonnen, succes begint te hebben?

Bij elke substantiële terreinwinst op het karikaturale “kalifaat” van IS, en bij elke directe of indirecte poging om IS overeind te houden, wordt de geloofwaardigheid van de Amerikaanse Midden-Oostenpolitiek verder aangetast.

Het lijstje van Wesley Clark

Voormalig opperbevelhebber van de NAVO in Europa (1997-2000), verantwoordelijk voor NAVO-bombardementen op Servië in het kader van de Kosovo-oorlog, ging 10 dagen na de aanslagen op het World Trade Center van 11 september 2001 naar het Amerikaanse ministerie van Defensie op uitnodiging van Buitenlandse zaken Donald Rumsfeld ontmoette en “drahtzieher” staatssecretaris van Defensie Paul Wolfowitz.

Generaal Wesley Clark
Generaal Wesley Clark

Bij die gelegenheid ging hij ook langs bij voormalige ondergeschikten die op dat moment nog bij de Joint Chiefs of Staff werkten. Een van de generaals hem apart en zei: “We’ve made the decision, we’re going to war with Iraq.” Dat was op 20 september 2011. De oorlog zou 2 jaar later inderdaad plaatsvinden. Generaal Clarke vroeg waaróm de VS oorlog zouden gaan voeren tegen Irak. De generaal antwoordde: “I don’t know. I guess they don’t know what else to do.” Clark vroeg of ze informatie hadden gevonden die het Iraakse regime met terreurorganisatie Al-Qaeda in verband bracht, maar dat was niet zo.

Een paar weken later kwam Clark weer langs en sprak dezelfde generaal. Tegen die tijd waren de VS begonnen Afghanistan te bombarderen. Clark vroeg of de VS nog steeds ten strijde zouden trekken tegen Irak. De generaal antwoordde: “Erger nog”, pakte een papiertje van de andere kant van zijn bureau en zei: “Ik heb dit net van boven gekregen [van het kantoor van de minister van Defensie op een hoger gelegen etage]. Het is een memo dat beschrijft hoe we binnen 5 jaar 7 landen gaan uitschakelen. Te beginnen met Irak, dan Syrië, Libanon, Lybië, Somalië, Soedan en tenslotte Iran.”

Aangezien het lijstje van Clark reeds genoemd wordt in zijn boek Winning Modern Wars uit 2003, vormt het een aanwijzing dat die plannen inderdaad in de door hem genoemde of in een andere vorm op dat moment bestonden.

Irak werd in 2003 aangevallen onder het valse voorwendsel dat het massa-vernietigingswapes had. Minister van Buitenlandse zaken Colin Powell had de ondankbare taak gekregen om de leugen in VN te “bewijzen”, waarvoor hij later excuses heeft aangeboden.

Lybië werd in 2011 aangevallen. Na een jaar van opluchting in 2012 is het land inmiddels een roversnest geworden. Het land is gespleten in twee rivaliserende regeringen, parlementen en strijdkrachten, die de natuurlijke rijkdommen proberen te pakken te krijgen. Het produceert nog slechts 160.000 olievaten per dag, iets meer dan een tiende van de 1,5 miljoen die het land onder al-Qhadaffi produceerde. Omstreeks 400.000 burgers hebben het land verlaten, er vinden nog steeds schermutselingen plaats en de burgers van de stad Benghazi, waar het allemaal begon, leven in ellende.

Soedan is in 2011 uiteengevallen in twee delen doordat Zuid-Soedan zich officieel heeft afgescheiden van Soedan en een eigen staat heeft uitgeroepen die erkend is door de VN en de Afrikaanse Unie. Het land wordt sindsdien getergd door interne onrust.

In oktober 2013 wilden de Amerikaanse president Barack Obama en minister van Buitenlandse zaken John Kerry Syrië aanvallen wegens vermeend gebruik van chemische wapens, nadat er volgens Kerry “geen diplomatieke oplossing mogelijk was”. Dat werd echter voorkomen door ingrijpen van de Russische president Vladimir Poetin, die voorstelde dat de Verenigde Naties het beheer van de chemische wapens van Syrië zouden overnemen. Nadat het voorstel door de Syrische president Basjir Assad werd aanvaard en door de Veiligheidsraad van de VN werd aangenomen, trokken de Amerikanen hun plannen voor luchtaanvallen op de troepen van Assad terug.

Niettemin is het land door de burgeroorlog, die ontstond nadat door de VS en Saoedi-Arabië bewapende milities uit Lybië naar Syrië trokken, de facto uiteengevallen. Staatkundig herstel van Syrië in de oude vorm is ondenkbaar. De meest waarschijnlijke oplossing is een rompstaat met een democratisch bestuur, waarin Assad de macht moet delen en moet accepteren dat het noorden autonoom wordt of deel gaat uitmaken van een Koerdische staat.

Libanon staat nog overeind, Somalia ook, hoewel de VS met enige regelmaat beperkte aanvallen op het land doen in de vorm van bombardementen met onbemande vliegtuigen en operaties door special forces.

In Soedan heeft in 2011 het zuiden zich afgescheiden en een onafhankelijke staat uitgeroepen onder de naam “Zuid-Soedan”. De VS hebben het land sinds 1998 niet meer gebombardeerd, maar er zijn in 2009 en 2011 bombardementen uitgevoerd die worden toegeschreven aan bondgenoot Israël.

Het belangrijkste land op het verlanglijstje van de neoconservatieven is natuurlijk Iran. Maar ondanks herhaaldelijk aandringen door neoconservatieven in de VS, is het niet gelukt een aanval tegen Iran op te zetten. Momenteel helpt Iran tegen Islamitische Staat en is een aanval op korte termijn niet waarschijnlijk, tenzij Israël besluit om de Derde Wereldoorlog te beginnen.

In Moskou is het lijstje van Clark natuurlijk ook bekend. En Moskou heeft besloten om een streep in het zand te trekken. Rusland kan zich niet veroorloven om al zijn voormalige bondgenoten in het Midden-Oosten te verliezen. En om toe te zien hie de VS een te grote grip op de oliereserves in de regio krijgen.