Komen oorlogen en aanslagen voort uit religie?

Het satirische maandblad SineMensuel is een van de concurrenten van CharlieHebdo, dat na de aanslag op de redactie van januari dit jaar onder een nieuwe generatie cartoonisten een stuk braver is geworden.

SineMensuel is een stuk minder braaf, althans in esthetisch opzicht. Bloed en uitwerpselen spatten van bijna elke pagina. Intellectueel gezien is het maandblad echter keurig 100% links en 120% politiek-correct.

Zo komt de redactie in het 48ste nummer (december 2015) gelijk op pagina twee al met een karikatuur van moordpartijen die zijn begaan uit naam van het katholieke, joodse en mohammedaanse geloof, waarbij steeds een lid van de desbetreffende geestelijkheid zegt dat het niet met het katholicisme, judaïsme of de islam te maken heeft.

Cartoon Sinemensuel no 48 december 2015 _ 1IMG_1338

De clou is het laatste plaatje, waar in witte letters op zwarte achtergrond staat: “Inderdaad, maar het heeft alles te maken met religie”.

Cartoon Sinemensuel no 48 december 2015 _ 2

Hier merk je opnieuw dat de satirische pers in Frankrijk onderdeel is van het linkse propaganda-apparaat en wars is van zelfs de elementaire kennis van de reële historische verhoudingen.

De redactie van SineMensuel is totaal, volledig en geheel blind aan het linker oog. Verreweg de meeste en de grootste massamoorden uit de menselijke geschiedenis zijn niet uit religieuze, maar uit seculiere linkse idealen gepleegd.

De grondlegger van de socialistische staat, Vladimir Iljits Lenin, heeft alleen al in de eerste maanden van zijn heerschappij meer onschuldige mensen vermoord dan de kerk in haar hele bestaan.

Het zijn juist niet-religieuze, seculiere staten die en masse de eigen inwoners hebben afgeslacht. De slachtoffers van het communisme (1917-1989) worden momenteel geschat op 150 miljoen. 62 miljoen in de Sovjet-Unie en 72 miljoen in China onder het bewind van Mao Tse Dung, de persoonlijke vriend van het icoon van links Frankrijk Francois Mitterand, die in de jaren 1980 aan de macht was en later aan de wieg stond van de EUSSR. Zelfs de relatief milde Fidel Castro slaagde erin om 5 keer meer burgers te vermoorden dan de Chileense dictator Augusto Pinochet met zijn militaire junta.

Alle linkse regimes hebben massamoorden gepleegd, het ene alleen wat meer dan het andere. En de meeste niet-dictatoriale, democratische Westerse landen hebben een waslijst van aanslagen die zijn gepleegd door extreem-linkse groeperingen om de meest uiteenlopende redenen, van asielbeleid tot het serveren van ganzenlever. De meest recente politieke moord in Nederland is in 2002 gepleegd door een extreem-linkse activist met banden met Groen-Links, die niet eens de maximumstraf heeft gekregen en nu weer gewoon vrij rondloopt in Apeldoorn. Geweld zit links gewoon in de politieke en ideologische genen, het is nooit anders geweest en zal nooit anders zijn.

Het is volstrekt onvergeeflijk dat een satirisch maandblad in een van de grootste Europese landen anno 2015 stelt dat oorlogen, massamoorden en aanslagen altijd of voornamelijk uit naam van religies worden gepleegd, terwijl al decennia lang bekend is dat de grootste massamoorden aller tijden in de 20e eeuw door radicale linkse regimes zijn gepleegd.

Uit naam dus van een radicale variant van dezelfde ideologie die de redactie aanhangt.

“Gematigde” linkse fanatici schenden 50 jaar na dato nog steeds de nagedachtenis van 150 miljoen slachtoffers van hun ideologie, van het grootste bloedbad dat ooit door mensen op medemensen is aangericht.

Daar is geen enkel excuus voor, anders dan de meedogenloosheid die gecodeerd zit in hun ideologie.

Diamonds are Rihanna’s best friends

De zangeres Rihanna heeft tussen 2005 en 2015 meer dan 30 miljoen albums en 120 miljoen singels verkocht. Daarmee is ze een van best verkopende artiesten van vandaag de dag.

Een van haar meest bekende liedjes is “Diamonds”. Het heeft de tekst van een liefdesliedje, zoals blijkt uit het refrein:

“Shine bright like a diamond
Shine bright like a diamond
Shining bright like a diamond
We’re beautiful like diamonds in the sky”

De tekst is vrolijk, maar de melodie is melancholisch, zo niet droevig, dus dat voorspelt niet veel goeds voor de duur van de liefdesrelatie.

Maar dat terzijde. Het is een van die liedjes die jonge meisjes op de tablets en smartphones te zien krijgen. Als het niet thuis is, dan wel bij vriendinnetjes of op school.

Het liedje is één ding, de bijbehorende videoclip echter een ander. Net als bij liedjes als “Wiggle Wiggle” van Jason Derulo featuring Snoop Dog zit het venijn niet in de melodie, zelfs niet in de tekst, maar in het filmpje.

In het begin van de clip van Diamonds zien we de zangeres een sigaret rollen met diamanten in plaats van tabak. Ze houdt hem dwars tussen haar lippen en likt het rolpapier langzaam dicht, terwijl ze smachtend in de camera kijkt. Op dit moment denk je als mannelijke kijker nog: “Doet ze dat nou expres of denk ik de laatste tijd te veel aan seks?”

Rihanna _ Diamonds _ 1

Maar vervolgens ejaculeert de sigaret. Nou ja, letterlijk rollen er een paar diamanten uit die sterk op druppels van een bepaald soort nectar lijken – vult u zelf maar in.

Rihanna _ Diamonds _ 2

Direct daarna krijgen we het moment waarop Rihanna, terwijl de camera inzoomt op haar sensuele lippen, de mond vol heeft van een witte substantie.

Rihanna _ Diamonds _ 3

Letterlijk is dat natuurlijk de rook van de sigaret, en normaal zou je dat geloven, maar 1+2=3, dus niet na de voorgaande beelden.

Het is vrij duidelijk en tegelijkertijd ontkenbaar.

Het cognitieve deel van het bewustzijn leest een rookscène, maar het onderbewuste associeert het met een blowjob.

Oordeelt u zelf:

Rihanna moet natuurlijk zelf weten hoe ze zichzelf uitdrukt. Daar heeft ze het recht toe.

De ellende is echter, dat dit soort filmpjes door talrijke jonge kinderen in Nederland en de rest van de Westerse wereld op de smart-phones en tablets bekeken wordt, omdat ze het liedje leuk vinden.

Dat komt omdat de muziek wellicht geschikt is voor jonge luisteraars, maar de videoclip niet. Wat wil Rihanna met die toespeling op een blowjob in haar videoclip? Is het een stille verwijzing naar de wijze waarop ze in de muziekwereld is opgeklommen? Of wil ze in nauwe samenwerking met haar platenmaatschappij, zich bewust van haar functie als rolmodel, de jeugd nog sneller verderven dan nu reeds het geval is?

Het is een contaminatie van genres: het liedje hoort – ondanks de vulgaire beeldspraak – thuis in het rijtje van liefdesliedjes, maar de video hoort op de plank naast de dvd “Met mijn Waldhoorn tussen jouw Alpen”.

Het cultuurverderf zit hem erin dat dit soort beelden aan miljoenen veel te jongen kinderen wordt aangeboden. Kinderen van 6, 8 of 10 horen geen blowjobs te zien en ook geen toespelingen op blowjobs.

Als rolmodel geeft Rihanna in dit liedje het voorbeeld, dat als je met je talent succesvol en rijk wilt worden, je tegelijk een enorme slet moet zijn die op Youtube voor 678 miljoen kijkers voordoet hoe je moet zuigen en slikken.

The days have gone down in the West…

Kijk je naar de beeldinformatie die aan kinderen in het Westen in tenminste de afgelopen 10 jaar van allerlei kanten wordt aangeboden, van de tablet tot het digibord, en je telt alles bij elkaar op, dan is het één grote aanslag op de onschuld van kinderen vóór ze de pubertijd bereiken.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Een nederlaag voor de Staten-Generaal

Het kabinet heeft gisteren een motie van afkeuring van de Tweede Kamer naar aanleiding van de Teeven-deal overleefd. Dat houdt in dat noch het kabinet, noch afzonderlijke bewindslieden hoeven af te treden. Populair gezegd komt de VVD weg met het voorliegen van het parlement tussen 2000 en 2015.

Niet alleen is het kabinet niet weggestuurd, het is gisteren ook helemaal niet duidelijk geworden hoe de schikkingsovereenkomst tussen de drugscrimineel Cees Helman en het Openbaar Ministerie precies tot stand gekomen is. Sterker nog, het is noch de Kamer, noch het Nederlandse volk duidelijk geworden, waaróm de Teeven-deal gesloten is.

De mythe dat het een gewone schikkingsovereenkomst betrof, is blijven bestaan. Maar dat klopt helemaal niet.

Je geeft niet zo maar 4,7 miljoen drugsgeld aan een crimineel. Bij een gewone deal geef je de drugsbaas desnoods 2 miljoen. Klaar. Geef je hem meer dan twee keer zoveel, doe je er vervroegde vrijlating bij en pleeg je belastingfraude ten gunste van de crimineel, dan is het een ongewone deal.

Sterker nog, het is een zeer verdachte deal. De crimineel loopt fluitend de gevangenis uit met 4 miljoen en de overheid regelt dat het bedrag niet bruto is, maar netto.

Iedereen met een halve hersencel snapt dat die crimineel de sterkere positie heeft gehad bij die onderhandelingen.

Om zo’n supervoordelige deal te krijgen, moet de crimineel wel iets heel bijzonders geboden hebben. Maar de Kamer heeft nooit mogen vernemen, waaruit die tegenprestatie dan wel heeft bestaan, want die is geheim.

Waarom is de Tegenprestatie geheim? Omdat hij niet bestaat.

In werkelijkheid was er geen spraken van een positieve, maar van een negatieve tegenprestatie was. De drugscrimineel moest niet iets doen voor de overheid, maar iets nalaten.

De drugscrimineel had waarschijnlijk informatie over een persoon of groep die deel uitmaakte van de top van een overheidsinstelling, maar lid was van de VVD. Die informatie moet van zodanige aard geweest zijn dat het voortbestaan van de VVD op het spel stond. Dat kan alleen als het iets heel ergs is, – dat wil zeggen iets dat buiten VVD-kringen als zeer verwerpelijk wordt beschouwd – en tenminste twee of drie topfiguren betreft. Maar in elke geval meer dan één, want een afzonderlijke topfiguur kun je wel offeren en zo’n verlies kun je electoraal nog wel opvangen.

Ten tweede moeten die topfiguren – of personen die aan hen gelieerd zijn – in staat zijn geweest om een officier van justitie ertoe te brengen om zo’n deal te sluiten. Dus dan zit je al vrij hoog in de boom bij het OM. En het OM maakt weer onderdeel uit van het ministerie van Justitie.

Tja, dat kun je de Kamer natuurlijk niet allemaal uitleggen. Dat snappen alleen mensen die al jaren meedraaien in de door en door verrotte top van de Nederlandse politiek in het algemeen en van de VVD in het bijzonder. Daarom is de “tegenprestatie” nooit boven water gekomen.

Dat wil niet zeggen dat iedereen in de top verrot is, maar wel dat de rot overal is doorgedrongen. We leven in een volledig decadent politiek en bestuurlijk bestel. Diensten, instellingen en bevoegdheden worden al lang niet meer gebruikt waarvoor ze bedoeld zijn, maar dienen allerlei particuliere belangen.

Hier moest een groep mensen beschermd worden die deels in de VVD zit, deels in het bedrijfsleven, deels in de MIVD, deels in België, deels in Duitsland en deels elders. Als ook maar een tiende aan het licht zou komen van wat de werkelijke reden achter de Teeven-deal was, zou er in Nederland een opstand uitbreken. De VVD zou op slag vernietigd zijn.

En dan de Staten-Generaal. De Kamer heeft om niet transparante redenen een motie van afkeuring ingediend. Wat spreekt er namelijk uit de keuze voor dit instrument?

Dat het geen motie van wantrouwen is! Daarmee geeft de Kamer in het pantomime van de politiek immers aan dat zij de regering niet naar huis zal sturen. De bewindslieden weten dan dat ze alleen een paar uur hoeven te zweten.

Wat volgde was een politiek toneelspel. De een doet alsof ie spijt heeft, de ander doet alsof ie boos is. De oppositie zei de juiste dingen, maar deed de verkeerde, want zij diende geen motie van wantrouwen in. De premier zei dat er fouten waren gemaakt, maar gaf niet toe dat hij de Kamer verkeerd ingelicht had. Minister van Veiligheid en Justitie Van der Steur en staatssecretaris Dijkhof toonden spijt dat zij zich met een persbericht bemoeid hadden, maar ontkenden daarmee de Kamer verkeerd voorgelicht te hebben. Etc.

Bijna de gehele oppositie stemde vóór de tandeloze motie. De Kamermeerderheid van VVD en Partij van de Arbeid, stemde tegen de motie. Waarom stemde niet tenminste een deel van de Kamermeerderheid vóór de motie?

Liever later naar de Hel dan een keer tegen de partijdiscipline in stemmen? Is er dan niemand met een geweten in de Kamerfracties van de VVD en de PvdA?

Kortom, uit de wijze waarop de affaire Teeven in de Kamer is behandeld, blijkt dat de Staten-Generaal in Nederland in 2015 nauwelijks meer in staat zijn om hun controlerende taak uit te voeren. Dat is buitengewoon slecht nieuws voor de democratie en voor de controle op de macht.

Niet heel belangrijk, maar wel symbolisch was het feit dat het Kamervoorzitterschap dit weekend werd toegewezen aan een persoon die Nederlandse spreekt met een lelijk accent. Goed geïntegreerde allochtonen hebben meestal al lang geen allochtonenaccent meer, dat is juist een teken van hun integratie. Maar de nieuwe Kamervoorzitter praat op de manier waarop in een racistische mop een Marokkaans accent nagedaan wordt. Zo iemand mag toch nooit tot voorzitter van de volksvertegenwoordiging gekozen worden, als de volksvertegenwoordiging beseft waar ze voor staat? Voor die positie moet je – of je nou autochtoon bent of allochtoon – vlekkeloos Nederlands spreken.

Kabinet moet aftreden

Vandaag heeft de Tweede Kamer de leden van de regering ondervraagd over de affaire Teeven. Een van de vele op zichzelf staande redenen om het kabinet weg te sturen, is het feit dat premier Mark Rutte de deal tussen de overheid en de drugscrimineel – die 4,7 miljoen drugsgeld van de overheid terugkreeg en ook nog vervroegde vrijlating – verdedigde, maar niet wilde zeggen waaróm.

De premier beriep zich op een “tegenprestatie” door de crimineel, maar wilde niet zeggen waaruit die bestond, omdat die geheim was. Hij baseert de verdediging van zij wederrechtelijke beleid dus op een gegeven dat de Kamer en het Nederlandse volk niet mogen kennen en dus niet kunnen controleren.

Dat kán niet. De Staten-Generaal zijn soeverein, niet de regering.

Het is de zoveelste stap richtig een “zachte dictatuur”. Als de volksvertegenwoordiging de regeringsleider, minister en staatssecretaris wil ondervragen over hun rol, en zij krijgt daartoe niet de benodigde informatie, dan wordt zij door de regering verhinderd om haar werk te doen. Dat mag zij niet accepteren

Enkele dagen geleden – dus in dezelfde periode dat het rapport van commissie Oosting in het parlement werd besproken – werd besloten om alternatieve genezers onder toezicht van de overheid te stellen. Hoewel beide zaken niets met elkaar te maken hebben, strekken zij opmerkelijk genoeg tot hetzelfde doel: geleidelijke afbraak en uiteindelijke vernietiging van de soevereiniteit van het Nederlandse volk en de vrijheid van het individu.

Het behoort immers tot de keuzevrijheid van de burger om naar een niet-reguliere genezer te gaan, als hij dat wil, of naar een andere geneesheer van zijn keuze.

Maar terug naar Teevengate. De anonimiteit van de “tegenprestatie” werd helaas door de Kamer geaccepteerd. Daarmee heeft de Kamer zelf een deel van haar controlerende functie weg.

Onacceptabele schendingen van de rechtstaat worden in zachte bewoordingen goedgepraat door de verantwoordelijken en met fluwelen handschoenen gekritiseerd door de controlerende parlementariërs. Nederland is ver van huis.

De Staten-Generaal hebben ambtelijke stukken gekregen, waarin passages onleesbaar waren gemaakt. Ook dat mág je als volksvertegenwoordiging niet accepteren.

Er is een onderzoek gedaan, waarin de onderzoeker niet met Teeven heeft willen spreken. Etc.

De oppositie deed verbaal haar best: Gert-Jan Segers (CU), Sybrand van Haersma Buma (CDA) en Jan Marijnissen (SP) hielden allen een voortreffelijk betoog, waarin alle juiste dingen gezegd werden. Maar zij verbond er niet de enige juiste conclusie aan, namelijk dat de regering moet opstappen.

Segers zegt dat de onderste steen boven moet komen, zo niet moet er een parlementaire ondervraging (waarbij slechts 3 van de 10 betrokken VVD-ers mogen worden ondervraagd) of parlementaire enquête komen.

Marijnissen zegt dat de premier zijn best moet doen om het vertrouwen van de Kamer te herstellen.

Nee, Segers en Marijnissen – en Buma – moeten natuurlijk het aftreden van de regering eisen, zodat nieuwe verkiezingen kunnen plaatsvinden. Dan kunnen ze alsnog een parlementaire enquête houden om de onderste steen boven te krijgen. Dat is ook wat de meerderheid van de Nederlandse bevolking wenst.

In feite was het onderzoek van de commissie Oosting al een verkeerde weg. Niet omdat de commissie, zoals te verwachten was, het Openbaar Ministerie uit de wind heeft gehouden, – daarom is Oosting natuurlijk aangesteld, omdat hij het VVD-pedonetwerk bij het OM en elders uit de wind zou houden -, maar omdat de Kamer haar eigen onderzoek had moeten instellen in de vorm van een parlementaire enquête!

Zo’n parlementair onderzoek had niet als dreigement gebruikt moeten worden voor als de premier niet sorry zegt, nee, dat moet je als kamer direct instellen, anders ondermijn je het vertrouwen in de rechtstaat.

Er is zelfs door de pseudo-onafhankelijke commissie Oosting al vastgesteld dat de Kamer meermaals verkeerd is geïnformeerd door bewindslieden. Dat is voldoende om de regering naar huis te sturen.

Wat alleen al Kamervoorzitter Annouchka Van Miltenburg gedaan heeft – het vernietigen van gedetailleerde informatie bedoeld voor de volksvertegenwoordiging – is een ambtsmisdrijf waarop volgens advocaat Gerard Spong een maximumstraf van 4 jaar gevangenis staat.

Het feit dat het vertrek van de regering niet eens besproken wordt, is een teken van zwakte. De Kamer moet zich herpakken en begrijpen dat ze niet alleen een wetgevende, maar ook een controlerende taak heeft, en bovenal dat zij de werkelijke vertegenwoordiging van het Nederlandse volk is, want zij is gekozen en de regering niet.

Alexander Pechtold maakt zich namens de linksliberalen op voor de traditionele D66-Judas-rol. Een liberaal thema naar je toetrekken – de gekozen burgemeester, om maar wat te noemen – en op het laatste moment laten vallen. Daarmee gijzel je de hoop van de vrijheidslievende burger en voorkom je tegelijkertijd dat er daadwerkelijk meer vrijheid en transparantie in de samenleving komt.

Pechtold stelt dat hij een motie van wantrouwen tegen het kabinet “niet uitsluit”. Dat is politieke newspeak voor: “Ik ga doen alsof ik jullie naar huis wil sturen, maar op het laatste moment bind ik in”. En in de wandelgangen regelen we de 30 zilverlingen.

De verschillende fracties in het parlement begrijpen nog steeds niet dat zij voor het uur van de waarheid staan. Zij moeten hier en nu een halt toeroepen aan de kracht van “geheime” gegevens om het parlement te chanteren om een bepaalde beslissing te nemen of na te laten.

Als een regering zich mag beroepen op “geheime” informatie, is het parlement niet meer soeverein, maar de instanties of personen die de “geheime” informatie aan de regering doen toekomen.

Dat mag een parlement nooit over zijn kant laten gaan. Het is het uur van de waarheid voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal.

Markante gebouwen – 2

Eveneens in de Belgische stad Ronse, op de Stefaan-Modest Glorieuxlaan 6, staat de volgende markante villa, waar de praktijk van de internist dr. Veyt is gevestigd.

Villa of dr Veyt_3

Opvallend is dat de villa van dr.Veyt, net als de villa op de Fiertelmeers 112, volstrekt symmetrisch is, drie driehoeksvormen (heeft in de vorm van de dakramen), en dat de daklijnen van beide villa’s aan weerszijden schuin oplopen, maar afvlakken voordat ze elkaar kunnen kruisen. Beide daken hebben, temidden van al die symmetrie, iets suggestiefs. Het topje van de piramide moet je er zelf bijdenken. Als waren het twee piramides zonder sluitsteen.

De symmetrie van dit tweede object in onze serie markante gebouwen is nog verder doorgevoerd dan bij het eerste object:
– twee schoorstenen
– daaronder drie driehoekvormige dakramen
– daaronder vijf vierkante witte ramen met daarop
– vijf zwarte driehoeken in de vorm van dakkapelletjes
– daaronder, op de begane grond, aan weerszijden van de voordeur drie vierkante vensters, dus zes in totaal
– in het midden de deur, geflankeerd door twee lantaarns en twee kleine vensters met een kruis erin
– de voordeur zelf is omkranst door een poort van grijs gesteente, die klassiek aandoet en lijkt op twee zuilen met een dwarsbalk erop.

Villa of dr Veyt_2

De symmetrie is perfect. Als je de ene helft van het huis spiegelt, kun je die naadloos over de andere helft leggen.

Zoiets lijkt makkelijk, maar is het niet. Er is zeer goed over de vorm nagedacht. Het enige compromis dat is gesloten, betreft de ingang tot de ondergrondse garage, die zich rechts bevindt.

Garage under Villa of dr Veyt

Kennelijk ging het de ontwerpers te ver om een tweede garage aan de linkerzijde te bouwen, zodat de symmetrie ook onder de grond doorgezet kon worden. Je weet natuurlijk niet wat je allemaal onder de grond tegenkomt onder zo’n villa. En misschien kregen ze geen toestemming voor wat ze onder de grond wilden doen.

Dus boven de grond is het bouwwerk symmetrisch, maar onder de grond is het asymmetrisch.

Joris, da mi la mano in pegno

De affaire Teeven heeft alles van een grote cover-up: leden van de VVD dekken elkaar, ongeacht welk openbaar ambt ze bekleden. De socialistische coalitiepartner steunt de VVD. De Hofnar van de Telegraaf, Rob Hoogland, – die in een ver verleden nog het gezonde verstand van Nederland mocht vertolken – steunt vandaag in zijn column de Kamervoorzitter die bewijsmateriaal voor de corruptieaffaire had vernietigd.

Geen enkel VVD-lid handelt vanuit het belang van het openbare ambt dat hij of zij uitoefent – regeringsleider, Kamervoorzitter of staatssecretaris -, iedereen dekt elkaar.

Parlementsvoorzitter Annouchka van Miltenburg kreeg een brief met gedetailleerde informatie over de Teeven-affaire en koos ervoor om die niet aan haar parlement voor te leggen, noch te bewaren, maar te vernietigen. Nadat haar parlement daar verontwaardigd op reageerde, zag ze zich gedwongen om per direct haar functie neer te leggen. Maar kennelijk was ze al zo corrupt dat ze het niet nodig vond om haar excuses aan te bieden of ook maar te erkennen dat ze iets verkeerds had gedaan. Ze beriep zich zelfs op een altruïstisch motief, als zou ze aftreden om het ambt van Kamervoorzitter “niet met deze discussie belasten”.

Anouchka van Miltenburg
Anouchka van Miltenburg

Daarmee toonde ze echter alleen haar eigen schaamteloosheid, hypocrisie en innerlijke morele leegte aan.

Als ze ook maar enige moraliteit had gehad, zou ze erkennen dat ze het document aan de volksvertegenwoordiging had moeten voorleggen, in plaats van het in de papierversnipperaar stoppen. Maar niets daarvan: de morele substantie die kan terugblikken op de eigen daden – zeg maar het geweten – ontbrak.

Ze meent dus blijkbaar oprecht dat haar niets te verwijten valt. Dit soort types wordt in de Nederlandse politiek gecultiveerd. Morele integriteit wordt gezien als een risico.

Niet alleen de regering heeft dus de volksvertegenwoordiging informatie onthouden, zelfs de eigen voorzitter deed dat.

Met het stelselmatige afdekken van elkaar leggen de VVD-bewindslieden een maffia-achtig mechanisme aan de dag: als een partijgenoot iets ontoelaatbaars heeft gedaan, mag dit geenszins bekend worden. Sterker nog, het moet tegen elke prijs in de doofpot gestopt worden. Iedereen binnen de partij doet daar aan mee. Zelfs Henk Kamp, toch een van de meest integere personen in de VVD, hield zijn mond dicht.

Kennelijk gaan alle VVD-bewindslieden er stilzwijgend vanuit dat hun partij zo door en door verrot is dat iedereen wel wat te verbergen heeft. En het derhalve geen zin heeft, of wellicht zelfs gevaarlijk is, om de partij van binnenuit te zuiveren, omdat daar toch geen steun voor zal zijn. Het zelfreinigend vermogen van de partij is nihil gebleken.

Eerste even terug naar de affaire zelf: Teeven sloot in 2000, toen hij nog officier van justitie was, een deal met drugscrimineel Cees Helman. De deal kwam erop neer dat Helman de staat 750.000 euro moest betalen en Teeven in ruil daarvoor 4,7 miljoen euro drugsgeld buiten medeweten van de belastingdienst naar Luxemburgse bankrekeningen van Helman zou overmaken. Tevens regelde Teeven vervroegde vrijlating voor de crimineel.

Door uitstekend onderzoek van het programma Nieuwsuur – u ziet wat er gebeurt als journalisten een keer hun werk doen – kwam boven tafel dat er geen 2, maar 4,7 miljoen euro aan de crimineel betaald was en dat de belastingdienst – en daarmee u als doorsneeburger – er ook nog eens buiten gehouden was. Staatssecretaris van justitie Teeven en minister Ivo Opstelten ontkenden dat, erop gokkende dat het bonnetje van de overboeking niet gevonden zou worden. Een jaar later kreeg Nieuwsuur het bonnetje echter alsnog door bona fide ambtenaren binnen het OM toegespeeld en kwam vast te staan dat minister en staatssecretaris de Kamer misleid hadden. Opstelten en Teeven moesten aftreden.

Teeven mompelde nog iets in de trend van als jullie zouden weten wat ik allemaal weet en VVD-minister Edith Schippers van Volksgezondheid klaagde dat het – gezien de timing zo vlak voor de verkiezingen – een samenzwering was.

Als het een samenzwering was – van D-66 ambtenaren of zo – dan mogen we de samenzweerders in elk geval van harte bedanken, want zij hebben met hun contacten op het departement en in de media de democratie een voortreffelijke dienst bewezen. En een samenzwering is natuurlijk alleen een slechte zaak als je er een misdrijf mee wilt plegen, niet als je er juist een mee blootlegt.

De bonnetjesaffaire zelf stinkt echter een uur in de wind. Waarom nam de VVD zo veel risico dat haar bewindslieden, tot aan staatssecretarissen, een minister en een premier toe, de Kamer jarenlang onjuist bleven informeren, terwijl zij wisten dat zulks in Nederland een politieke doodzonde is?

Laten we de affaire Teeven eens bekijken door de bril van Stephen King, thriller-auteur die meer dan 350 miljoen boeken heeft verkocht. Wat zou hij ervan zeggen?

King zou de 4 miljoen die Helman netto overhield ‘zwijggeld’ noemen. “De enige reden dat het OM zo’n bedrag aan zwijggeld aan een crimineel zou betalen”, zou King overwegen, “is dat het door de crimineel gechanteerd wordt.”

“Maar waarmee?”, horen we King peinzen.

Welke informatie is er zo belangrijk dat de hele partij massaal voor de tank gaat liggen?

“Dat is”, piekert King, “geen gewoon gevalletje van voorkennis of omkoping van ambtenaren. Daarvoor riskeer je niet zo veel. De VVD speelt alles of niets: zelfs premier Mark Rutte zet zijn baan op het spel. Een meerderheid van de Nederlandse bevolking vindt inmiddels dat hij moet aftreden, nu het erop lijkt dat ook hij de Kamer onjuist geïnformeerd heeft.”

“Mmm”, denkt King, “Waarom zou die Rutte – op Henk Kamp na de één na de meest integere VVD-er – beweren dat hij Teeven niet gevraagd heeft naar de hoogte van het zwijggeld, omdat hij het zogenaamd ‘niet kies’ vindt om daarnaar te vragen? Waarom zou hij weigeren om de Kamer de aantekeningen van zijn gesprek met Teeven te doen toekomen, omdat het zogenaamd ‘persoonlijk’ was?”

“Daarmee zegt hij in feite immers dat hij het ‘onfatsoenlijk’ vindt om zijn werk te doen, om zijn verantwoordelijkheid als regeringsleider te nemen. Tegelijk probeert hij wanhopig personen die de waarheid wél boven water willen krijgen – zoals Kamerleden, journalisten – neer te zetten als “onfatsoenlijk”. Tevens toont hij een zeer ondemocratische mentaliteit, want niets dat een bewindsman in het kader van de uitoefening van zijn functie doet, is natuurlijk ‘persoonlijk’.”

“Dat is de kern van het onderscheid tussen publiek en persoonlijk”, zeurt King door. “Als de één na meest integere VVD-er dat onderscheid al niet meer kan maken, wat mogen we dan verwachten van de rest van de partij? Wat voor esprit de corps heerst er dan in VVD-kringen, waardoor het partijfatsoen zo verschilt van de algemene opvatting van fatsoen?”

“Crime passionel, false flag attacks, drug trade, megafraude”, tikt King met zijn potlood op tafel, (een oude gewoonte, nog van voor het computertijdperk). “Wat zou het kunnen zijn?”

“Aha”, herinnert King zich, “Hoe heet die man ook al weer die ervan beschuldigd werd dat hij stelselmatig minderjarige jongetjes misbruikte? Tegen wie twee Turkse jongens aangifte hadden gedaan in Turkije? Waarvan Henk Krol op televisie bij Eva Jinek mocht beweren dat hij een minnaar had die in Turkije kinderporno produceerde, zonder dat die Krol voor smaad voor het gerecht gedaagd werd?”

King googelt even en komt op de ‘Demmink-affaire’. Joris Demmink, die van 2002 tot 2012 de hoogste ambtenaar op het departement van justitie was, zat in 2000 vast ook al bij justitie. “Die zal toen ook al hoog in de boom gezeten hebben, en hij zal wel niet alleen was geweest zijn”, mijmerde King.

Pèntiti scellerato
Pèntiti scellerato

Dan stuit King op het Rolodex-onderzoek, dat net van Wikipedia gehaald is, waarin een netwerk van pedoseksuelen werd onderzocht, waarin een professor van een Amsterdamse universiteit en drie hoofdofficieren van justitie ‘in beeld waren’, alsmede een aantal advocaten, politici en andere hooggeplaatste personen. Dat onderzoek was volgens rechercheurs van de Amsterdamse politie van bovenaf gesaboteerd.

“Verrek”, denkt King, die nu echt op gang komt, “Je had toch in België die affaire van die Mark Dutroux, die al die minderjarigen had verkracht en vermoord? Alleen viel die niet op jongetjes. Tja”, verzuchtte King. “Je hebt onder pedo’s kennelijk ook homo’s en hetero’s.”

“Had de aanklager van Dutroux niet voor de rechtbank gezegd dat Dutroux slechts een radertje in een internationaal netwerk van kinderhandel en pedofilie was, dat opereerde in België, Frankrijk, Italië en Duitsland? En dat vanuit Nederland werd aangestuurd?”

King had zijn insteek gevonden. Hij begon zijn plot in de steigers te zetten: Helman chanteerde een of meerdere hooggeplaatste pedofiele ambtenaren bij het OM en op het departement van Justitie.

King begint te typen. In de Sovjet-Unie, waar het chanteren tot een kunstvorm was verheven, herinnert hij zich van eerdere werk, noemde men dat soort informatie “kompromat”, afkorting van “compromitterend materiaal”.

Hoe heette die crimineel ook al weer, die had opgeschept dat hij mensen bij het OM plat had? Juist ja. Holleeder. Helman had de kompromat misschien van Holleeder gekocht voor het juiste bedrag of, – King zag een nieuw hoofdstuk voor zijn schrijversoog verschijnen -, voor bepaalde wederdiensten.

“Tja”, voer King voort, “Heel vreemd is dat niet. In het kabinet van Thatcher – God hebben haar ziel – wemelde het ook van de pedo’s. Nu wordt zelfs de chef van de Britse staatsveiligheidsdienst van toen verdacht van het beschermen van pedofiele politici. Dus waarom zou dat niet in Nederland kunnen, dat van oudsher zulke goede banden onderhoudt met het Britse koninkrijk?”

De contouren van het plot begonnen zichtbaar te worden. Het was alsof het verhaal zichzelf schreef. Die Demmink – of welke andere VVD-pedofiel het ook was – was natuurlijk niet zo dom geweest om zijn eigen handtekening onder de deal met die drugsdealer te zetten. Dat had ie die Teeven laten doen.

Vandaar die uitspraak die Teeven van: “Als jullie ook maar de helft wisten van wat ik wist”. Vervolgens was die Teeven door het VVD-pedonetwerk – dat kennelijk nogal wat invloed had in de partij – beloond met een positie als staatssecretaris voor Veiligheid en Justitie, terwijl ie daar gezien zijn carrière tot dan toe helemaal niet de beste kandidaat voor was.

What the hack, maakt niet uit. Hij valt niet op tussen al die incompetente bewindslieden. Jammer was wel dat ie er niet in geslaagd was om zijn sporen nu van bovenaf te wissen, want dat dekselse bonnetje was toch weer opgedoken.

King googelde verder en stuitte op een sappig verhaal van een journalist van de AD, Koen Voskuil, die in 2012 op TV bij De Wereld Draait door had beweerd dat volgens drie getuigen en “steunbewijs” Demmink contacten had met een pooier voor jongetjes. Die pooier kon het helaas niet meer navertellen, want die was in 1991 vermoord.

Die journalist was wèl door Dammit, King grinnikte, eh, door Demmink voor de rechter gedaagd, wegens ‘onjuiste berichtgeving’, maar Demmink had dat zo overtuigend verloren dat hij niet eens in hoger beroep gegaan was.

“Nu begrijp ik,” neemt King nog een slok van zijn cognac, “waarom die VVD-ers allemaal zo wanhopig de zaak in de doofpot proberen te stoppen. Er zitten simpelweg te veel pedo’s in de partij op belangrijke posities. En dan heb je het nog niet eens over de wethouders en de burgemeesters.”

King schenkt zichzelf nog eens bij en begint fervent te typen.

Hij voelt dramatiek opkomen en zet zijn favoriete scène uit Don Giovanni van Mozart op, als het standbeeld van de Commandatore van zijn voetstuk komt om af te rekenen met de oversekste moordenaar die ondanks de smeekbeden van zijn knecht Leporello blijft volharden in zijn hoogmoed en uiteindelijk door de uit de dood teruggekeerde ziel van zijn slachtoffer naar de hel wordt gesleept.

“Joris Demmink”, mompelt King tegen zich zelf, “the chickens come home to roost.”