Categorie archief: History

Давай-ка, батя, выпьем водки

Давай-ка, батя, выпьем водки,
У нас ещё чуть-чуть осталось –
Пусть клён качается над нами,
А мы нальем и повторим:
Давай-ка, батя, выпьем водки
И захмелеем где-то малость,
Ну а потом спокойно сядем
И просто, батя, помолчим

Kom, pappa, laten we proosten!
Er is nog wat wodka over
Terwijl de takken van de esdoorn ruisen
Schenken we nogmaals in:
Kom, papa, laten we proosten!
Zodat we het lekker warm krijgen
En laten we dan rustig gaan zitten
Zonder iets te zeggen

Ты извини, что я так редко
Тебя с годами навещаю,
Ты извини, что наши встречи
Все время как-то на бегу
А клен твой каждый раз весною
Листвой зеленой расцветает,
Как в детстве запахи сирени,
И вишня тоже вся в цвету

Sorry pappa dat ik je zo weinig
Met je jaren heb gefeliciteerd
Sorry papa dat onze ontmoetingen
Zo kort en oppervlakkig waren
Maar die esdoor van jou bloeide
Elke lente met groen blad telkens op
Zoals toen ik klein was de seringen roken
En de kersenboom in bloei stond

Батя, вот и свиделись батя!
Извини, что так поздно –
Жаль, что раньше не смог…
Батя, вот и свиделись батя!..
А в ответ только ветер:
“Что же, здравствуй, сынок!”

Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
Sorry dat het zo lang duurde
Jammer dat het me eerder niet lukte
Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
En de wind antwoordde:
“Geeft niks, goed je te zien, mijn jongen”.

Давай-ка, батя, снова вспомним
Твоих друзей по эскадрилье,
Тех, кто однажды не вернулся,
Не дотянув чуть-чуть домой
А сколько лет той лётной куртке,
Что вместе мы с тобой носили,
Из тонкой тёмно-бурой кожи,
Ты так и не купил другой…

Weet je nog, papa, je vrienden
Van je eskader, dat op een
Dag niet naar huis terugkeerde
Die het bijna hadden gehaald
En dat pilotenjack dat jij en ik
Al die jaren bleven dragen
Tot op de vezel toe versleten
Hoe je niettemin nooit een nieuwe kocht

Давай-ка, батя, выпьем водки,
За то твое лихое время,
За то твое большое небо,
В котором ты, как птица, жил,
За жизнь нелегкую такую,
За ваше, батя, поколение,
За то, как ты горел и верил,
Надеялся и как любил

Pappa, laten we proosten op
Hoe je die kwade tijd overleefde
Op de grote wolk waarin je
Vrij als een vogel zweefde
Op het niet gemakkelijke leven
Pappa, van jouw generatie
Op hoe je hart brandde van geloof
Van verwachting en van liefde

Батя, вот и свиделись батя!
Извини, что так поздно –
Жаль, что раньше не смог…
Батя, вот и свиделись батя!..
А в ответ только ветер:
“Что же, здравствуй, сынок!”

Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
Sorry dat het zo lang duurde
Jammer dat het me eerder niet lukte
Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
En de wind antwoordde:
“Geeft niks, goed je te zien, mijn jongen”.

Toetreding Oekraïne slecht idee – 1

Nederland heeft in maart 2014 in een EU-associatieverdrag met Oekraïne ondertekend. Zo’n verdrag vormt de eerste stap naar toetreding van een land tot de Unie.

Toetreding van de Oekraïne tot de EU is echter een zeer slecht idee.

Oekraïne is namelijk een multi-nationaal en multi-etnisch land dat sinds het ontstaan van het idee van de onafhankelijkheid – overigens relatief recent – altijd een dubbele oriëntatie heeft gehad. De kozakkenhoofdman Bogdan Chmelnitzky, die in 1648 na een opstand tegen de Poolse adel de eerste onafhankelijke kozakkenstaat oprichtte, was in zijn buitenlandse politiek op Rusland gericht, terwijl vijftig jaar later hetman Mazepa de kozakkenstaat bij Zweden wilde laten aansluiten. Dat ging niet door doordat Rusland de oorlog tegen Zweden won in de historische veldslag bij Poltava (1709).

Het land heeft ook twee grote gemeenschappen, die grotendeels samenvallen met de taalgroepen: etnische Oekraïners en etnische Russen. Zolang geen van beide groepen het gevoel heeft benadeeld te worden, zijn die verschillende oriëntaties meer een verrijking dan een reden voor verdeeldheid voor de bevolking van Oekraïne.

Oekraïne is eigenlijk een soort “brugland” of “overgangsgebied” tussen Europa en Rusland. Een dergelijk gebied moet ook als zodanig bestuurd worden: met maximaal respect voor de etnische en taalkundige identiteit van de deelstaten. Oekraïne zou op Zwitserse grondslag georganiseerd moeten worden, waarbij de etnische groeperingen die het land uitmaken, regionaal en lokaal zo veel mogelijk hun eigen zaakjes mogen regelen.

Oekraïense regeringen zouden ongeacht hun ideologische signatuur in hun buitenlandse politiek en in hun handelspolitiek, juist geen keuze voor Oost of West moeten maken, maar goede betrekkingen met zowel Duitsland als Rusland moeten onderhouden. Het moet vooral niet kiezen tussen Oost en West, want dan raakt ten gevolge van die eenzijdige oriëntatie automatisch de ene of de andere gemeenschap in het gedrang.

De problemen zijn begonnen met de toenmalige president Viktor Janoekovitsj. Aanvankelijk probeerde hij de betrekkingen met zowel Rusland als de EU aan te halen. Omdat het post-communistische land echter dringend behoefte had aan buitenlandse investeringen, begon hij onderhandelingen over toetreding tot de EU, in de hoop op financiële en andersoortige steun. Daar zag hij echter mede door Russische druk vanaf.

Vervolgens deed Moskou hem een aanbod, dat in talrijke opzichten veel gunstiger was. Janoekovitsch nam dat aanbod, dat veel meer perspectieven bood voor de ontwikkeling van Oekraïne, wél aan.

Vervolgens brak er een opstand uit, moest Janoekovitsj vluchten en geraakte de pro-westerse oligarch Porosjenko aan de macht, die het associatieverdrag met de EU alsnog ondertekende.

Porosjenko maakte daarmee dezelfde fout als Janoekovitsj, maar dan naar de andere kant. Bovendien toonde hij geen enkel respect voor het Russische deel van de Oekraïense natie.

Sterker nog, de dag na het steunbezoek van EU-functionarissen Verhofstad en Van Baalen, nam het parlement een wet aan die het recht op het gebruik van de Russische taal drastisch inperkte.

Het signaal aan Oost-Oekraïne was duidelijk: onder Prosjenko zou Oekraïne zich aansluiten bij het Westen en de Russen zouden tweederangsburgers worden.

Baby’s vermoorden voor het goede doel

In een nieuwe poging de eigen vunzigheid te overtreffen, stelt de Volkskrant vanmorgen haar lezers de vraag: “Stel dat u terug kunt in de tijd: zou u deze baby vermoorden?”.

De opmaak van het artikel en dus de volgorde, waarin de lezer deze macabere vraag krijgt voorgeschoteld, waren – zoals wel vaker bij deze manipulatieve krant – even belangrijk als de pathologische inhoud van het artikel.

Baby Hitler

Eerst registreert de lezer namelijk de titel van het artikel, samen met de foto van het babytje, en pas daarná leest hij het onderschrift van de foto, waaruit blijkt dat het gaat om Adlof Hitler toen die baby was, dus om de man die na Mao en Stalin de grootste massamoordenaar van de 20e eeuw was.

Maar in het tussenliggende tijdsbestek, tussen het lezen van de babymoord en de cognitieve rechtvaardiging dat de baby later miljoenen onschuldigen zou gaan vermoorden, weet de lezer heel even niet dat het om een toekomstige massamoordenaar gaat. Nèt lang genoeg om zich af te vragen of hij een willekeurige baby zou afmaken. In die tussentijd krijg de lezer een psychische en morele schok, want waarom zou je een willekeurig baby ombrengen?

De auteur van het artikel
De auteur van het Volkskrant-artikel

Nu na lezing van het onderschrift van de foto in het Volkskrant-artikel duidelijk is over wat en wie het gaat, begrijpen we het kunstmatige “dilemma”: zou je baby Hitler vermoorden, als je met behulp van een tijdsmachine daartoe de gelegenheid zou hebben?

Dat is echter een ziekelijke voorstelling, omdat de lezer ertoe wordt gebracht om, door zich op een geforceerde manier in te leven in een absurde en onmogelijke situatie, in zichzelf een bepaalde onmenselijke wreedheid op te roepen, die even later door zijn hersenen wordt gerationaliseerd.

Een redactie die haar lezers deze vraag voorlegt, is ziek van binnen.

Door middel van dit soort artikelen wordt nihilisme in onze cultuur verspreid. Je moet dat als lezer natuurlijk niet accepteren en je abonnement terstond opzeggen.

Het werkt net als bij reclame: je krijgt in een split second een bepaalde subliminaal werkende impuls binnen, die direct daarna op cognitief niveau wordt gecorrigeerd. Dat laatste is oppervlakkiger van het eerste, dus cognitief vergeet je de tussenliggende info, maar subliminaal werkt het door. Daardoor kopen consumenten die blootgesteld zijn geweest aan reclame voor een bepaald product tóch vaker het geadverteerde product dan consumenten die de reclame niet gezien hebben, ook al denken ze allemaal dat de reclame op hen niet werkt.

In het onderhavige geval wordt je in een split second in de gemoedstoestand gebracht dat je overweegt om een baby te doden. Dat is te ziek voor woorden. Daarna lees je verder en herken je de titel als een provocatie en vergeet je de vervelende overweging. Maar ondertussen is er een heel klein beetje gif in je onbewuste geïnjecteerd. Je bent een héél klein beetje ontmenselijkt.

Door regelmatig en ritmisch dit soort berichten te plaatsen, wordt via het onbewuste een subtiele en geleidelijke ontmenselijking bewerkstelligd.

Het heeft hetzelfde effect op de ziel, als arsenicum op het lichaam: “Toediening van kleine hoeveelheden over een lange tijd veroorzaakt de symptomen die op een natuurlijke maag-darmontsteking lijken.” Het morele gif dat de volkskrant met homeopathische doses in de ziel van de lezers injecteert, werkt op den duur ondermijnend op de persoonlijke moraliteit en ziekmakend op de cultuur.

Het verspreidt nihilisme, het brengt de krachten van de vernietiging in omloop.

En dan wordt Geert Wilders vanuit kringen rond de Volkskrant regelmatig beschuldigd van verharding van het debat. Dit soort journalistiek is echter veel erger, want de opmerkingen van Wilders zijn tenminste nog recht voor zijn raap. Ze werken in het ergste geval als een klap in het gezicht van degene die zich aangesproken voelt. De even geniepige als stelselmatige afbraak van de moraliteit door de Volkskrant werkt niet als een klap in het gezicht, maar als gif in de bloedbaan.

Ook inhoudelijk is de vraagstelling pervers. Het is immers een extreme vorm van predestinatie, van determinisme en defaitisme, om te veronderstellen dat Hitler alleen maar de haatprediker en bloeddorstige massamoordenaar had kunnen worden die hij geworden is. Hitler heeft, net zoals alle andere mensen, in zijn biografie talrijke mogelijkheden gehad om een andere weg in te slaan. Hij heeft die echter onbenut gelaten, waarna hij uiteindelijk de historische moordenaar is geworden die hij was, maar hij heeft wel de keuze gehad om dat niet te doen.

Hitler vormt voor velen de personificatie van het kwaad. Maar het gaat niet om het bestaan van het kwaad. Het gaat om de omgang met het kwaad. En om de rol die het kwaad in de menselijke evolutie speelt.

Het feit dat mensen als Hitler, Stalin, Mao en Pol Pot de destructieve macht hebben kunnen uitoefenen, die ze hebben gehad, is het gevolg van de passiviteit, infantiliteit en goedgelovigheid van een groot deel van de bevolking.

“All that is necessary for the triumph of evil is that good men do nothing”, zei Edmund Burke. Omgekeerd is het dus zo dat als goede mensen lange tijd niet datgene doen dat ze volgens hun natuur zouden moeten doen, het kwaad sterker wordt

Edmund Burke

Stalin heeft minstens 20 miljoen mensen vermoord, Mao 72 miljoen. Maar beiden waren, net zoals Hitler, miezerige mannetjes die je met één stomp kunt neerleggen. Op elk moment van zijn nihilistische leven had Mao door een willekeurig persoon uit zijn omgeving omgelegd kunnen worden. Het feit dat hij en zijns gelijken zulke misdaden hebben kunnen plegen, komt doordat hun vertrouwelingen klakkeloos hun bevelen doorgaven aan onderliggende echelons die ze klakkeloos uitvoerden.

Dit soort persoonlijkheden zijn de straf voor het conformisme, de hoogmoed en de bekrompenheid van de volkeren waarbinnen zij opgeklommen zijn. Met hun angst, lafheid en zelfzucht hebben de mensen in die samenlevingen hun tirannen macht gegeven.

Het kwaad kan niet in één keer definitief uit de menselijke evolutie verwijderd worden – hoe wil je een gevallen engel afschieten? – dus niet het kwaad moet centraal staan, maar hoe de mens met het kwaad omgaat.

Het kwaad stelt de mensen in staat om het beste uit zichzelf te halen. Door omvorming van het kwaad, in de beste esoterisch-christelijke traditie, neemt de mens deel aan de Schepping doordat hij een stukje Duisternis in Licht omzet. Dat is zowel een Geheim van de Menselijke Natuur als een Groot Voorrecht. Als de mens op de juiste wijze met het kwaad omgaat, kan hij er zelfs beter van worden en de wereld beter maken.

Maar dan moet hij het wel doen. Als je zo’n artikel leest, moet je daarna wel handelen. Zeg je abonnement op, bel de redactie of schrijf een ingezonden brief. Maar je moet wel wat doen, anders treedt de wijsheid van Edmund Burke in werking.

Russisch revisionisme

Revisionisme heeft in de Westerse wereld helaas een pejoratieve betekenis gekregen. Oorspronkelijk betekent reviseren immers “herzien”, het aanpassen van een bestaande visie op de geschiedenis.

Revisie is dus absoluut noodzakelijk voor een gezond en waarachtig geschiedsbeeld.

Helaas heeft de term betrekking gekregen op marginale historici die de omvang van de misdaden van het nationaal-socialisme bagatelliseren. Daardoor is de indruk ontstaan dat je het geschiedbeeld van een periode niet meer mag corrigeren, dus dat het beeld van het verleden moet worden vastgelegd en vastgebeiteld.

Doe je dat wel, dan wordt je in een verdachte reuk gezet.

In het Westen heeft na de oorlog de Holocaust de plaats ingenomen van centrale misdaad in de menselijke geschiedenis. Het is een soort negatieve religie geworden. Het absolute tegendeel van waar wij in geloven. Het tegendeel van wat wij goed achten.

Elders in de wereld ligt dat vaak anders. In Japan herinnert men zich de nucleaire vernietiging van Hiroshima en Nagasaki en niet te vergeten het bombardement van Tokio. In China herinnert men zich de slachting van Nanking (1937), de Hopi Indianen herinneren zich dat Noord-Amerika voor de komst en uitbreiding van de Amerikaanse civilisatie een Indianenbevolking bezat van volgens sommige schattingen 50 miljoen zielen.

De fixatie op de Holocaust is natuurlijk zinloos, tenzij men er lessen van leert. En bij het leren van lessen heb je verschillende mensen, groeperingen, instituten en geldstromen. En motieven.

Daarom moet je de vaststelling van de historische waarheid overlaten aan de krachten van de vrije markt. Aan de vrije concurrentie van ideeën. Dan komen de beste ideeën bovendrijven. Elk verbod leidt tot een verlies van vrij onderzoek en hoewel dat op korte termijn kan worden ingezet ter bescherming van de vrijheid, zijn het uiteindelijk niet de krachten van de vrijheid die winnen bij een officiële versie van een gebeurtenis. Een officiële versie moet namelijk in de praktijk gehandhaafd worden. Dat gebeurt door vervolging van diegenen die daarvan afwijken.

Natuurlijk is er door de nationaal-socialisten een massamoord van Oudtestamentische afmetingen op de Joden gepleegd. Mijn moeder zag de joden als kind afgevoerd worden en wist dat ze niet meer terug zouden keren. Er is voldoende onderzoek naar gedaan. Er zijn zonder enige twijfel miljoenen joden vermoord. Of het er 6 of 8 of 4 zijn, is het strijdterrein van historici. Over de omvang van de massamoord valt te twisten, maar niet over het feit van de moord, en over de voorafgaande processen van isolatie en deportatie. Dat hebben onze ouders en grootouders met hun eigen ogen gezien en is in een vele honderden boeken gedocumenteerd.

De bekendste Holocaust-ontkenner in het Westen is David Irving. Irving ontkende aanvankelijk de gehele Holocaust, maar krabbelde later terug tot 2 miljoen, hoewel hij erbij bleef dat Hitler er niet van wist.

Rusland heeft zelf ook een reeks Irvings, maar het onderwerp van hun negationisme is anders. Zij ontkennen niet de misdaden van Hitler, maar die van Stalin. En het verschil is, dat men in het huidige Rusland ongestraft de meest extreme vormen van genocide-ontkenning kan bedrijven zonder dat zulks tot noemenswaardig ongemak leidt.

Zo schrijft Ekaterina Blinova op de website van sputniknews.com op 19 oktober 2015 dat de massamoord op de Oekraïense burgerbevolking in 1932-1933, die getalsmatig de judeocide evenaart, zo niet overtreft, nooit heeft plaatsgevonden.

De Holodomor – de officële term voor de hongersnood in de Oekraïne – is volgens deze gewetenloze leugenares een verzinsel van de “Westerse propaganda-machine”. Ik vraag me af wat ze van Alexander Solzjenitsyn vindt, die de slachtoffers van het sovjet-communisme op 62 miljoen had berekend.

"Westerse propaganda"
“Westerse propaganda”

Deze cynische leugenares maakt de “fout” om kritiek op het communisme te verwarren met kritiek op Rusland. De Duitsers hebben al lang geleerd dat kritiek op nazisme niet gelijk staat aan kritiek op Duitsland,zoals het vóór Hitler was, maar Blinova heeft niets begrepen.

Meer "westerse propaganda"
Meer “westerse propaganda”

Op 11 september 1932 schreef Iosif Stalin aan zijn medewerker Kaganovitsj: “De situatie in de Oekraïne is erg slecht. Als we nu geen stappen ondernemen, kunnen we de Oekraïne verliezen.” Vervolgens smeedde hij met zijn medewerkers een plan om de bevolking van de Oekraïne te decimeren door al het voedsel in beslag te nemen en op bewaakte plaatsen te bewaren, dan wel te exporteren. Oekraïne werd hermetisch afgesloten en andere maatregelen werden getroffen om te voorkomen dat de bevolking aan de geplande hongersnood kon ontsnappen. Op deze wijze werden in één winter naar schatting 7 tot 9 miljoen Oekraïense burgers uitgeroeid.

Nog meer "westerse propaganda"
Nog meer “westerse propaganda”

Kijkt u zelf naar dit fragment uit de “westerse propaganda”-documentaire Soviet Story. Excuses voor het ontbreken van ondertiteling. De mevrouw met de gele sjaal vertelt hoe de grond bewoog omdat uitgehongerde Oekraïeners gelijk met de reeds overledenen begraven werden, zodat de NKVD-ers niet terug hoefde te komen. De mijnheer daarvoor vertelt hoe niet alleen het graan, maar ook al het ingemaakte voedsel werd geconfiskeerd.

Afgezien van haar onverschilligheid tegenover het lot van de Oekraïeners, ziet Blinova op onverklaarbare wijze over het hoofd dat Stalin, die zelf overigens geen Rus was, ook miljoenen, ja zelfs tientallen miljoenen etnische Russen heeft afgeslacht.

Kennelijk identificeert zij zich meer met de Leider van het volk, dan met het volk zelf. Kennelijk dienden de Russen Stalin en niet andersom. Of, nóg perverser, omdát Stalin volgens de communistische leer het volk diende, mag hij het volk ongestraft decimeren. Zo goed heeft hij het namelijk met ons voor.

Het Russische Rijk had in 1907 in het totaal 157 miljoen inwoners. De Verenigde Staten van Amerika 87 miljoen. Anno 2015 hebben de VS 320 miljoen inwoners, tegenover Rusland 144 miljoen.

Dus nog een keer:

1907: Rusland 157 miljoen – VS 87 miljoen
2015: Rusland 144 miljoen – VS 320 miljoen

De bevolking van de VS is dus in ruim honderd jaar bijna verviervoudigd, terwijl die van Rusland is afgenomen.

Dat enorme verschil kan slechts zeer gedeeltelijk worden verklaard uit de slachtoffers die de Sovjet-Unie in beide wereldoorlogen geleden heeft. Bij een enigzins normaal sociaal-economisch systeem zou de bevolking van Rusland zich na de Eerste Wereldoorlog hersteld en verdubbeld moeten hebben, maar dat werd verhinderd door de Russische Burgeroorlog, de Boerenopstanden (samen circa 14 miljoen), de collectivisatie en de dekoelakisatie (samen goed voor 5-6 miljoen slachtoffers), de Holodomor (7 tot 9 miljoen slachtoffers) en talrijke andere grote en kleine communistische democides. Zelfs een aanzienlijk deel van de 27 miljoen slachtoffers aan sovjet-zijde tijdens de Tweede Wereldoorlog kan op het conto van Stalin geschreven worden.

Met een ook maar enigzins normaal systeem zou ondanks al die ellende de bevolking van de Sovjet-Unie zich na 1945 tenminste verdubbeld, zo niet verdriedubbeld moeten hebben en zouden er nu minstens zo veel Russen zijn, als Amerikanen.

Het is tragisch dat een Russische nieuwssite als Sputniknews.com, die in menig opzicht voortreffelijk werk levert, meedoet aan dit soort goedpraterij van een van de grootste massamoordenaars aller tijden.