Categoriearchief: Spiritual

сплин – de vreemdeling

Шёл чудак = Er liep een vreemdeling                                           

Раскалённому солнцу подставив нагретый чердак = Die zijn warme zolder had verruild voor de brandende zon.

Шёл чудак, за спиной его тихо качался рюкзак = Er liep een vreemdeling, en zijn rugzak schoof zachtjes heen en weer.

Шёл домой = Hij was op weg naar huis

Представляя, как все удивятся тому, что живой = En hij stelde zich voor hoe iedereen verbaasd zou zijn om hem levend terug te zien.

Что ничто не случилось такого с его головой = Gezond van lijf en ledenen.

Так и есть = Zo is dat.

У него для людей была самая лучшая весть = Hij bracht de mensen het best denkbare nieuws.

И он шёл по дороге, от счастья светящийся весь = Hij liep op de weg en straalde van geluk.

Love and peace! = Love and peace!

Люди могут, конечно, спастись от падения вниз = De mensen kunnen, als ze willen, natuurlijk, gered worden van de val in de diepte.

И он шёл рассказать им о том, как им можно спастись = En hij ging rond en vertelde hen, hoe ze gered konden worden.

Рассказал = Hij vertelde hen dat.

И напуган был всем этим весь этот зрительный зал = En door dit alles werd zijn gehoor verontrust.

И слова его долго летели сквозь этот базар = En zijn woorden klonken lang na in de bazaar

В пустоту = de leegte in.

Он шёл к людям, он нёс им надежду, любовь, красоту = Hij was onder de mensen, en leerde hen hoop, liefde en schoonheid.

Люди взяли его и гвоздями прибили к кресту = En zij namen hem gevangen en spijkerden hem aan het kruis.

Каждый раз = Telkens

Когда сходятся звёзды, сойдя со своих звёздных трасс = Als de sterren hun loop verlaten en samenkomen.

Всё становится ясно без всех этих жестов и фраз = En alles helder wordt, zonder al deze gestes en frasen.

Каждый раз = Telkens

Когда кровь на ладонях и падают слёзы из глаз = Als er bloed wordt vergoten en tranen vloeien. 

Очень больно смотреть, если кто-то страдает за нас = Is het heel pijnlijk om te zien, als iemand lijdt omwille van ons.

Nederlanders – aardiger zijn voor elkaar en niet alles pikken van de overheid

De afgelopen tien jaar, – eigenlijk al sinds de moord op Pim Fortuyn (2002) -, is de sfeer in Nederland verhard. Er zijn vanuit de overheid en door de media kleine stapjes gezet, die nooit geaccepteerd hadden mogen worden. We noemen dat ‘salamitactiek’: het geleidelijk afnemen van uw persoonlijke vrijheden.

Er zijn tientallen, ja zelfs, honderden voorbeelden van en de lezers van deze website kennen die al.

Ik ben echter een roepende in de woestijn. Want niemand doet wat.

Het heeft volstrekt geen zin om er veel tijd aan te besteden, want het kan niemand wat schelen.

Gedurende de afgelopen 17 jaar is Nederland verworden tot een naar land met een egoïstische en onvriendelijke bevolking.

Dat was voor die tijd niet zo en is in andere landen ook niet zo.

De gemiddelde Nederlander geeft alleen om zichzelf en geen fluit om een ander.

Doordat Nederland is verworden van het land van de individuele vrijheid tot het land van de betutteling en nu op weg is om een soort ‘DDR-light’ te worden, zijn de mensen onaardig tegen elkaar geworden.

Ze voelen namelijk onbewust het onrecht en het verlies van vrijheid aan, maar praten dat vanuit hun egoïsme, materialisme en de collectieve onverschilligheid jegens de medemens goed. Zolang zij het maar goed hebben, is het niet erg dat de buurman wordt afgeslacht.

Maar het zit er wel, ergens in het onbewuste, en het jeukt.

Egoïsme is namelijk een illusie. Het is slechts een voorwaarde om je te kunnen ontwikkelen tot een vrij individu, maar vrije individuen zijn helemaal niet egoïstisch, want die zijn in contact met hun werkelijke, diepere natuur en weten zich verbonden met hun medemens, met de natuur, met het universum.

Vanuit een hoger bewustzijn is er geen egoïsme. Wel identiteit. Want hoe meer men zichzelf wordt, hoe meer men om zijn medemens geeft.

Wij hebben in Nederland in morele zin een terugval gehad de afgelopen 17 jaar. We zijn van het rechte pad afgeweken. We moeten het pad hervinden dat leidt naar vrijheid en medelijden.

Dat mensen elkaar bijten, is in hoge mate een gevolg van het feit dat ze veel te veel geaccepteerd hebben van hun eigen overheid. Die heeft nou een keer de tendens om te groeien en meer van uw persoonlijke leven te willen beheersen en als U daar niets tegen blijft doen, verliest U binnen 10-20 jaar al uw resterende vrijheden.

Om van Nederland weer een leuk land te maken, moeten we onze vrijheden herstellen.

Neem nou de boete voor het mobiel bellen op de fiets, waarmee de politie tienermeisjes kaal rooft. Dat is even klein, als symbolisch.

Dat had U nooit mogen accepteren.

Of het feit dat u de medische gegevens van uw kinderen niet meer mag inzien, als zij 12 jaar zijn of ouder. Uw minderjarige kind moet dan schriftelijk toestemming aan U geven. Uw 12-jarige dochter moet namelijk aan de pil kunnen, zonder dat U dat weet. De huisarts zit ook in het complot, want die mag U dan niet vertellen dat uw dochter van 12 al met seks is begonnen.

Dat is ziek.

Er is zojuist een aanval geweest op de traditie van Sinterklaas. Daardoor is het feest min of meer om zeep geholpen.

Dat heeft U opnieuw geaccepteerd.

Maar begrijpt U niet dat Kerstmis het volgende doelwit wordt van deze trend?

U moet – uiteraard vreedzaam – gaan terugvechten tegen de aanvallen op uw vrijheid, uw rechten, uw ouderlijke verantwoordelijkheid.

Daarna pas zal er weer ‘ruimte’ ontstaan voor solidariteit tussen te mensen. Dan worden Nederlanders weer één volk. Dan wordt het weer een leuk land. Want nu zijn we een geatomiseerde maatschappij geworden.

Er zijn uitzonderingen en die nemen toe in aantal. Er zijn steeds meer individuen in Nederland die wakker worden en zich onafhankelijk opstellen tegen de 80% gehypnotiseerde medeburgers. En die wèl iets voor de ander doen.

Maar het wordt een hels karwei om vanuit individuen en kleine gemeenschappen van Nederland weer een leuk land te maken.

Er gebeurt gewoon té weinig.

Ik ga een kaarsje voor U branden.

Pavel Kasjin – Mensen

De Russische bard Pavel Kasjin (Павел Кашин) roept in zijn lied ‘Mensen’ (Люди) een beeld op dat zo uit Nederland had kunnen komen.

Van mensen die wezenloos starend, verdoofd, als een kudde, over straat lopen en geen enkele rekening met elkaar houden. Van onverschilligheid jegens de medemens, jegens iedereen eigenlijk die men niet persoonlijk kent.

Het is iets dat je vaak opmerkt, als je door een grote stad loopt – en soms in dorpen- als je tenminste de moed hebt om het waar te nemen. Een bijna fanatieke desinteresse in de medemens, gekoppeld aan een viscerale onverdraagzaamheid jegens die mensen, die wèl rekening houden met hun medemensen. Desinteresse en afgunst als bindmiddel, Nederland als geatomiseerde samenleving.

Pavel Kasjin zingt een lichtvoetige, vriendelijk spottende frase, die precies weergeeft wat je voelt, als je door een dergelijke menigte waadt. Of zo’n menigte zijlings voorbij ziet buffelen, als een kudde op weg naar een drinkplaats.

“Waarom lijken al die mensen”, zingt de dichter, “toch zo op mensen?”

Subtiel. Want als ze lijken op mensen, zijn het eigenlijk geen mensen. Want je kunt niet lijken op iets dat je bent. Dat ben je gewoon.

Je kunt alleen lijken op iets dat je niet bent. De dichter wijst dus, gebruik makend van zijn dichterlijke vrijheid, op de onmenselijkheid, waarin de moderne mens zich lijkt te hullen, zodra hij onbewust opgaat in een menigte. Op dat moment wordt de moderne mens onderdeel van een kudde en gedraagt zich als een dier, niet meer als een mens.

Кашин gaat verder.

Почему все эти люди = Waarom lijken al die mensen
Так похожи на людей? = Toch zo op mensen?
Почему они не любят = Waarom houden ze niet van mensen
Тех, кто любит всех людей? = Die houden van mensen?

Dat klopt. Als onverschilligheid en desinteresse eenmaal wijd verbreid zijn en degenen die deze eigenschappen hebben aangenomen zich gedragen als een kudde, dan worden ze vanuit dat kudde-instinct vijandig tegen diegenen die wèl rekening houden met hun medemensen.

Кашин volgt de vergelijking die hij gemaakt tot het einde en stelt dat “de mensen” niet houden van Degene die over het Water loopt.

Почему они не терпят = Waarom dulden ze geen mensen
Почему они не любят = En houden ze niet van mensen
Тех, кто терпит, тех, кто любит = Die mensen dulden en van mensen houden? Тех, кто ходит по воде? = En van Hem die over het water liep?

Jezus Christus predikte immers de liefde voor heel de mensheid. Die universele liefde wordt pas mogelijk, als de mensen niet meer afgeleid zijn door hun dierlijke aandriften, maar die overwinnen en op momenten in hun leven, waarin het erom gaat, elkaar als spirituele wezens herkennen. Hun medemens zien, zoals hij werkelijk is.

Alleen wie werkelijk zichzelf is, kan de ander zien voor wie hij werkelijk is. Alleen als de mens zich bevrijdt van de ketenen van onwetendheid, onreinheid en angst, kan hij zien wie de ander is.

Dat is de inwijding van het leven.

En zien wie iemand werkelijk is, is een daad van liefde.