Categoriearchief: Spiritual

Nederlanders – aardiger zijn voor elkaar en niet alles pikken van de overheid

De afgelopen tien jaar, – eigenlijk al sinds de moord op Pim Fortuyn (2002) -, is de sfeer in Nederland verhard. Er zijn vanuit de overheid en door de media kleine stapjes gezet, die nooit geaccepteerd hadden mogen worden. We noemen dat ‘salamitactiek’: het geleidelijk afnemen van uw persoonlijke vrijheden.

Er zijn tientallen, ja zelfs, honderden voorbeelden van en de lezers van deze website kennen die al.

Ik ben echter een roepende in de woestijn. Want niemand doet wat.

Het heeft volstrekt geen zin om er veel tijd aan te besteden, want het kan niemand wat schelen.

Gedurende de afgelopen 17 jaar is Nederland verworden tot een naar land met een egoïstische en onvriendelijke bevolking.

Dat was voor die tijd niet zo en is in andere landen ook niet zo.

De gemiddelde Nederlander geeft alleen om zichzelf en geen fluit om een ander.

Doordat Nederland is verworden van het land van de individuele vrijheid tot het land van de betutteling en nu op weg is om een soort ‘DDR-light’ te worden, zijn de mensen onaardig tegen elkaar geworden.

Ze voelen namelijk onbewust het onrecht en het verlies van vrijheid aan, maar praten dat vanuit hun egoïsme, materialisme en de collectieve onverschilligheid jegens de medemens goed. Zolang zij het maar goed hebben, is het niet erg dat de buurman wordt afgeslacht.

Maar het zit er wel, ergens in het onbewuste, en het jeukt.

Egoïsme is namelijk een illusie. Het is slechts een voorwaarde om je te kunnen ontwikkelen tot een vrij individu, maar vrije individuen zijn helemaal niet egoïstisch, want die zijn in contact met hun werkelijke, diepere natuur en weten zich verbonden met hun medemens, met de natuur, met het universum.

Vanuit een hoger bewustzijn is er geen egoïsme. Wel identiteit. Want hoe meer men zichzelf wordt, hoe meer men om zijn medemens geeft.

Wij hebben in Nederland in morele zin een terugval gehad de afgelopen 17 jaar. We zijn van het rechte pad afgeweken. We moeten het pad hervinden dat leidt naar vrijheid en medelijden.

Dat mensen elkaar bijten, is in hoge mate een gevolg van het feit dat ze veel te veel geaccepteerd hebben van hun eigen overheid. Die heeft nou een keer de tendens om te groeien en meer van uw persoonlijke leven te willen beheersen en als U daar niets tegen blijft doen, verliest U binnen 10-20 jaar al uw resterende vrijheden.

Om van Nederland weer een leuk land te maken, moeten we onze vrijheden herstellen.

Neem nou de boete voor het mobiel bellen op de fiets, waarmee de politie tienermeisjes kaal rooft. Dat is even klein, als symbolisch.

Dat had U nooit mogen accepteren.

Of het feit dat u de medische gegevens van uw kinderen niet meer mag inzien, als zij 12 jaar zijn of ouder. Uw minderjarige kind moet dan schriftelijk toestemming aan U geven. Uw 12-jarige dochter moet namelijk aan de pil kunnen, zonder dat U dat weet. De huisarts zit ook in het complot, want die mag U dan niet vertellen dat uw dochter van 12 al met seks is begonnen.

Dat is ziek.

Er is zojuist een aanval geweest op de traditie van Sinterklaas. Daardoor is het feest min of meer om zeep geholpen.

Dat heeft U opnieuw geaccepteerd.

Maar begrijpt U niet dat Kerstmis het volgende doelwit wordt van deze trend?

U moet – uiteraard vreedzaam – gaan terugvechten tegen de aanvallen op uw vrijheid, uw rechten, uw ouderlijke verantwoordelijkheid.

Daarna pas zal er weer ‘ruimte’ ontstaan voor solidariteit tussen te mensen. Dan worden Nederlanders weer één volk. Dan wordt het weer een leuk land. Want nu zijn we een geatomiseerde maatschappij geworden.

Er zijn uitzonderingen en die nemen toe in aantal. Er zijn steeds meer individuen in Nederland die wakker worden en zich onafhankelijk opstellen tegen de 80% gehypnotiseerde medeburgers. En die wèl iets voor de ander doen.

Maar het wordt een hels karwei om vanuit individuen en kleine gemeenschappen van Nederland weer een leuk land te maken.

Er gebeurt gewoon té weinig.

Ik ga een kaarsje voor U branden.

Pavel Kasjin – Mensen

De Russische bard Pavel Kasjin (Павел Кашин) roept in zijn lied ‘Mensen’ (Люди) een beeld op dat zo uit Nederland had kunnen komen.

Van mensen die wezenloos starend, verdoofd, als een kudde, over straat lopen en geen enkele rekening met elkaar houden. Van onverschilligheid jegens de medemens, jegens iedereen eigenlijk die men niet persoonlijk kent.

Het is iets dat je vaak opmerkt, als je door een grote stad loopt – en soms in dorpen- als je tenminste de moed hebt om het waar te nemen. Een bijna fanatieke desinteresse in de medemens, gekoppeld aan een viscerale onverdraagzaamheid jegens die mensen, die wèl rekening houden met hun medemensen. Desinteresse en afgunst als bindmiddel, Nederland als geatomiseerde samenleving.

Pavel Kasjin zingt een lichtvoetige, vriendelijk spottende frase, die precies weergeeft wat je voelt, als je door een dergelijke menigte waadt. Of zo’n menigte zijlings voorbij ziet buffelen, als een kudde op weg naar een drinkplaats.

“Waarom lijken al die mensen”, zingt de dichter, “toch zo op mensen?”

Subtiel. Want als ze lijken op mensen, zijn het eigenlijk geen mensen. Want je kunt niet lijken op iets dat je bent. Dat ben je gewoon.

Je kunt alleen lijken op iets dat je niet bent. De dichter wijst dus, gebruik makend van zijn dichterlijke vrijheid, op de onmenselijkheid, waarin de moderne mens zich lijkt te hullen, zodra hij onbewust opgaat in een menigte. Op dat moment wordt de moderne mens onderdeel van een kudde en gedraagt zich als een dier, niet meer als een mens.

Кашин gaat verder.

Почему все эти люди = Waarom lijken al die mensen
Так похожи на людей? = Toch zo op mensen?
Почему они не любят = Waarom houden ze niet van mensen
Тех, кто любит всех людей? = Die houden van mensen?

Dat klopt. Als onverschilligheid en desinteresse eenmaal wijd verbreid zijn en degenen die deze eigenschappen hebben aangenomen zich gedragen als een kudde, dan worden ze vanuit dat kudde-instinct vijandig tegen diegenen die wèl rekening houden met hun medemensen.

Кашин volgt de vergelijking die hij gemaakt tot het einde en stelt dat “de mensen” niet houden van Degene die over het Water loopt.

Почему они не терпят = Waarom dulden ze geen mensen
Почему они не любят = En houden ze niet van mensen
Тех, кто терпит, тех, кто любит = Die mensen dulden en van mensen houden? Тех, кто ходит по воде? = En van Hem die over het water liep?

Jezus Christus predikte immers de liefde voor heel de mensheid. Die universele liefde wordt pas mogelijk, als de mensen niet meer afgeleid zijn door hun dierlijke aandriften, maar die overwinnen en op momenten in hun leven, waarin het erom gaat, elkaar als spirituele wezens herkennen. Hun medemens zien, zoals hij werkelijk is.

Alleen wie werkelijk zichzelf is, kan de ander zien voor wie hij werkelijk is. Alleen als de mens zich bevrijdt van de ketenen van onwetendheid, onreinheid en angst, kan hij zien wie de ander is.

Dat is de inwijding van het leven.

En zien wie iemand werkelijk is, is een daad van liefde.

I am free



Я свободен словно птица в небесах = Ik ben vrij, als een vogel in de lucht
Я свободен, я забыл, что значит страх =Ik ben vrij, nu ik niets meer ducht
Я свободен с диким ветром наравне = Ik ben vrij, als de wind die kraakt
Я свободен наяву, а не во сне = Ik ben vrij, uit mijn slaap ontwaakt


Media Monitor Rusland – 2

Op de valreep vandaag een media monitor als blijk van dankbaarheid en waardering  voor de nieuwe donatie die wij deze week hebben mogen ontvangen.

Deze monitor is voor onze rekening en wordt niet vanuit de donaties bekostigd.

De webmail-portal mail.ru toont een fotoserie van Nikolaas de Tweede en zijn gezin op haar site. Aanleiding was de geboortedag van Nikolaas Romanov op 8 mei 1868.

Nikolaas Romanov

Het commentaar van mail.ru bij foto 1 van 12 luidt: ‘Op 8 mei 1868 werd Nikolaas Romanov geboren in Tsarskoje Selo. Hij was de laatste Russische tsaar en een van de meest opmerkelijke figuren van de vaderlandse geschiedenis. De discussie over zijn persoon duurt tot op de dag  van vandaag voort.’

Foto 2/12 toont grootvorst Nikolaas Aleksandrovitsj op 3-jarige leeftijd, foto 3/12 op vijfjarige leeftijd en foto 4/12 begin dertig.

Foto 2/12

Foto 5/12 toont hem met zijn vrouw, tsarina Aleksandra Fjodorovna,  foto 6/12 tijdens de jacht, foto 7/12 met zijn neef George de Vijfde, koning van het Verenigd Koninkrijk, met wie hij een uiterlijke gelijkenis vertoonde.

Foto 7/12

Foto 9/12 toont Nikolaas de Tweede op 20 juli 1914 op het balkon van het Winterpaleis, waar hij met tegenzin de oorlogsverklaring aan Duitsland aflegde. Deze foto staat in sterk contrast staat tot foto 11/12, de mooiste foto van de serie, waarop Nikolaas Romanov te zien is met zijn gezin.

Foto 11/12

Deze foto is gemaakt in 1913 en toont de tsaar zittend naast zijn echtgenote en omringd door zijn vier prachtige dochters Tatiana, Maria, Olga en Anastasia, en door zijn aan hemofilie lijdende zoon Aleksej.

Hieronder een foto waar de namen van de kinderen bij staan, die geen deel uitmaakt van de serie op mail.ru.

Onder de link naar de fotoserie staat een link naar een artikel over het voorstel van Jevgeni Gerasimov, lid van de gemeenteraad van Moskou en hoofd van de Commissie voor Cultuur en Communicatie, om het standbeeld voor Nikolaas de Tweede niet in Moskou, maar in Sint Petersburg neer te zetten.

Hij reageert daarmee op een eerder voorstel van Ivan Soecharjov, eerste vice-voorzitter van de Commissie voor Maatschappelijke en Religieuze organisaties, om een gedenkteken voor Nikolaas de Tweede te plaatsen in een van de straten van Moskou.

Gerasimov meent namelijk dat de historische symboliek beter tot zijn recht komt in Sint Petersburg, omdat de laatste tsaar immers een innige band had met die stad en zich daar tussen 1732 en 1917 de officiële residentie van de Russische tsaren, het Winterpaleis, bevond.