Categoriearchief: Uncategorized

‘Nieuwjaarsboodschap’

2019 wordt het jaar van de vrijheid.

We kunnen het negatief formuleren en stellen dat dit uw laatste kans is om de discrete installatie van een EU-dictatuur te voorkomen, zoals die in de bestrijding van de zogeheten Gele Hesjes in Frankrijk in november en december aan het licht gekomen is.

Dat zou echter een oppervlakkige analyse zijn van de mogelijkheden die zich voordoen en de toestand waarin ons land zich op dit moment bevindt.

Tegenkrachten helpen ons immers om vooruit te komen. Door succesvol omgaan met tegenspoed halen wij het beste uit onszelf en maken wij de wereld beter.

Ontwikkelingen willen echter in de tijd gebeuren, op een bepaalde plaats en in een bepaalde tijdsperiode. Wij mogen de inspiratie voor nieuwe ontwikkelingen uit de geestelijke wereld halen, uit de sfeer van het geestesleven, maar zij willen vorm krijgen de ‘wereld van tijd en ruimte’.

In de uitbreiding van de Europese Unie zien wij een tegenbeeld van wat er eigenlijk in de individuele lidstaten wil gebeuren. Alles dat met macht te maken heeft, moet zo veel mogelijk van onderaf naar boven toe opgebouwd worden.

Een symptoom daarvan vormen de borden met ‘RIC’ die de Gele Hesjes droegen tijdens hun demonstraties in december. Dat staat voor ‘Référendum d’Initiative Citoyenne’ oftewel het burgerinitiatief. 

Frankrijk kent het referendum, maar dat kan alleen worden uitgeschreven door de Assemblée Nationale, het Franse parlement. De demonstranten, die door 70% van de Franse bevolking gesteund worden, willen het recht om zelf een onderwerp op de politieke agenda te zetten.

Nu de hoge verwachtingen van de ‘hervormingen’ van president Emanuel Macron – die gepresenteerd werd als een kandidaat die buiten de gevestigde politiek stond en een onafhankelijke beweging had gesticht – niet zijn uitgekomen, begrijpt het Franse volk dat het het heft in eigen handen moet nemen.

Gele Hesjes eisen Burgerinitiatief

Tot nu toe stemden zij binnen het kader van de Vijfde Republiek – een erfenis van de welwillende maar autoritaire president Charles de Gaulle – op een persoon met een beleidsprogramma die een regering samenstelde en die tussentijds kon wijzigen, als de Fransen ontevreden waren met het beleid.

Deze ‘gekozen koning’ voerde vervolgens steevast slechts een deel van zijn programma uit en introduceerde allerlei nieuwe maatregelen, waar het volk niet om gevraagd had.

Waar binnen de representatieve democratie de kiezer alleen op een persoon of partij mag stemmen en dan maar moet hopen dat die de beloofde maatregelen uitvoert, geeft het referendum de mogelijkheid om direct op beleid te stemmen. 

Moet onze luchtmacht luchtacties uitvoeren in Syrië? Referendum. Dividendbelasting afschaffen? Referendum. BTW op primaire levensbehoeftes verhogen? Referendum.

Een zogeheten ‘directe democratie’ heeft een veel hoger soortelijk gewicht dan het huidige representatieve stelsel.

De representatieve democratie, waarbij op personen gestemd wordt in plaats van op beleid, is een verouderd stelsel dat niet mee kan in de 21e eeuw. Het zal leiden tot steeds verder gaande centralisering van de macht en uiteindelijk overgaan in een dictatuur.

De Gele Hesjes willen 4 soorten referendums:

1 – Legislatief referendum

2 – Revocatief referendum

3 – Abrogatief referendum

4 – Constitutief referendum

Met het legislatief of wetgevend referendum kan direct een wet ingevoerd worden. Met het abrogatief referendum, kunnen verouderde wetten, die niet meer gebruikt worden of zelfs misbruikt worden, direct worden afgeschaft. Het revocatief referendum biedt de mogelijkheid om een gekozen bewindsman zijn mandaat te ontnemen. Met een constitutief referendum kan de grondwet aangepast worden.

Wij moeten deze vorm van democratisering in Nederland gaan uitvoeren. Tezamen met een reeks andere instrumenten voor democratisering, die op een later moment op ons blog aan bod zullen komen, kunnen we dan in Nederland weer ruimte scheppen voor het individu.

Het individu wil in al zijn verschijningsvormen –  burger, kiezer, ouder, consument, patiënt, inwoner – meer ruimte en meer vrijheid krijgen. Het individu mag over steeds meer zaken, waar nu de overheid over gaat, zelf gaan beslissen.

Het is urgent om dat nu te doen. Wij zullen een deel van onze aanbevelingen voor positieve en constructieve veranderingen op deze website publiceren. Het gehele programma kunt u binnenkort via deze website bestellen.


Worden Russische journalisten door Poetin vermoord?

Journalist is een van de gevaarlijkste beroepen in Rusland. Sinds 1993 zijn er in Rusland omstreeks 200 journalisten vermoord. 93 onder president Boris Jeltsin en 107 onder presidenten Vladimir Poetin en Dmitri Medvedev.

Het ligt voor de hand om te suggereren dat de journalisten die de afgelopen 15 jaar uit de weg geruimd zijn, slachtoffer zijn geworden van een discreet hoofdknikje van Poetin op een bezorgde suggestie van een veiligheidsadviseur over de imagoschade die de desbetreffende journalist aan het veroorzaken was. En dat de stemming in het Kremlin naar beneden druppelt en twee-drie echelons lager bij een FSB-desk terechtkomt waar de liquidatie wordt georganiseerd.

Maar toch is dat, op een enkele uitzondering na, niet waarschijnlijk. De belangrijkste reden is dat er onder de goedmoedige dronkelap Jeltsin jaarlijks evenveel, strik genomen zelfs iets meer journalisten vermoord werden (13,28) dan onder Poetin en Medvedev (10,7).

En niemand zou de suggestie serieus nemen dat Jeltsin en masse journalisten zou laten ombrengen (hoogstens een of twee..).

Dan zou het een grote inconsistentie inhouden, als journalisten tussen 2000 en 2015 door de president werden omgelegd, maar in de voorafgaande jaren 1993 tot en met 1999 door iemand anders. Voor zo’n inconsistentie ontbreekt elk bewijs.

De onderliggende en onbeantwoorde vraag is natuurlijk, wie er nou werkelijke de macht heeft in Rusland. Poetin of de KGB. Toen Poetin nog via Sint Petersburg en later als premier van Jeltsin carrière maakte, zou men zich kunnen voorstellen dat hij een zetje van de KGB gekregen heeft. Een Russische vriend van mij, die later in Londen neergestreken is, vertelde mij in een van onze terugkerende gesprekken over deze vraag: “Putin was a lieutenant-colonel of the KGB. Where are the lieutenant-generals?”

Op dit moment is niet meer met zekerheid te zeggen waar de voormalige superieuren van Poetin zitten. Het is zeker het best bewaarde geheim van Rusland. Het is mogelijk dat Poetin weliswaar op voormalige KGB-officieren steunt – 80% van de hoge ambtenaren van Rusland heeft immers een KGB-verleden – maar zich in het decennium van 2000 tot 2010 heeft opgewerkt tot soeverein heerser van Rusland. Daarmee zou hij dan in de traditie van de tsaren zijn getreden.

Als we al een basis zoeken voor de continuïteit in het Russische verschijnsel van het afknallen van kritische journalisten, moeten we dat wellicht eerder bij de voormalige mecenassen van Poetin doen, dan bij de Russische president zelf.