Categorie archief: Uncategorized

I am sea

Ain’t it peculiar to leave your love at sea
The tide is low so you choose to blow
yourself away from me
Strange how time will heal
the wounds and so much more
The beauty of your naked soul
is dying on the shore

And I am – and I am wasting waves
cause I am sea
And I am – and I am wasting waves
cause I am sea

Dream your dream without me
and I roll on – like the sea
and I roll on – like the sea

Ain’t it familiar to cry your eyes all red
I am not here – I did not die
I’ll keep on coming back

Cause I am – cause I am wasting waves
cause I am sea
Cause I am – cause I am wasting waves
cause I am sea

Al ben je aan het einde van de wereld

Наши дни вспоминаю,
В час ночной я мечтаю.
Жду тот миг, когда встречусь с тобой.
Подойду к тебе поближе,
Зов души твоей услышу.
Посмотрю в глаза твои и скажу.

Ik herinner me onze liefde
’s Nachts droom ik van het ogenblik
Dat ik jou voor het eerst ontmoette
Hoe ik op je toe liep
Je hart hoorde kloppen
Je in de ogen keek en zei:

Позови, за собой меня ты позови.
Даже если на край земли,
Прилечу, ты только позови.
Словно тень, словно тень я за тобой пойду,
А свеча любви моей
Не погаснет, пока дышу.

Al ben je aan het einde van de wereld
Als je me roept, dan ben ik er
Maakt niet uit waar je bent
Ik omhul je in diepste nood
En mijn liefde brandt voor jou
Zolang ik leef

Чувствую твое дыханье
Сквозь большое расстояние,
В ожидании проходят годы мои.
А любовь моя, как пытка,
Пронзила сердце стрелою пылкой.
Нам не склеить нашу чашу любви.

Over de afstand die ons scheidt
Voel ik niettemin jouw adem
Mijn jaren verstrijken in verwachting
En mijn liefde voor jouw brandt
Als een vlam in mijn hart
Die je niet wilt doven

Позови, за собой меня ты позови.
Даже если на край земли,
Прилечу, ты только позови.
Словно тень, словно тень я за тобой пойду,
А свеча любви моей
Не погаснет, пока дышу.

Al ben je aan het einde van de wereld
Als je me roept, dan ben ik er
Maakt niet uit waar je bent
Ik omhul je in diepste nood
En mijn liefde brandt voor jou
Zolang ik leef

Позови, за собой меня ты позови.
Даже если на край земли,
Прилечу, ты только позови.
Словно тень, словно тень я за тобой пойду,
А свеча любви моей
Не погаснет, пока дышу.

Al ben je aan het einde van de wereld
Als je me roept, dan ben ik er
Maakt niet uit waar je bent
Ik omhul je in diepste nood
En mijn liefde brandt voor jou
Zolang ik leef

Человек в телогрейке – de naamloze gedetineerde

In de serie Russische barden vandaag Ivan Koetsjin – Человек в телогрейке (de naamloze gedetineerde).

De gedetineerde, die ergens in de taiga vastzit, krijgt een brief van zijn moeder. Zij voelt haar einde naderen en wil haar zoon nog éénmaal zien. Ze kan niet meer opstaan, anders zou ze wel naar hem toe komen.

De gedetineerde breekt dezelfde nacht uit.

Er wordt een vuurpijl afgeschoten en de achtervolging begint.

Het is een gewaagde vlucht, maar de gedetineerde heeft een voorsprong.

Maar dan ontmoet hij, als hij zich door het besneeuwde land rept en het bos doorkruist, een eenzame wolf, die uit het niets te voorschijn komt en zijn tanden ontbloot.

De voortvluchtige trekt zijn mes en er ontspint zich de volgende dialoog:

Cерый, ты не шути,
Хочешь крови, ну что ж, я такой же, как ты.
Только стоит ли бой затевать смертный нам,
Слышишь лай – то за мной псы идут по пятам.

Grijze, even serieus.
Wil je bloed zien, kom maar op, ik ben net als jij.
Maar is het een gevecht waard, dat ons het leven kan kosten?
Hoor je het geblaf niet? De bloedhonden zitten mij op de hielen.

Я ведь тоже, как зверь, в угол загнан людьми,
А раз так, что теперь нам делить, чёрт возьми.
Видишь сам – Бог не дал ни тебе и ни мне,

“Ben ik dan anders dan een wild dier?
Opgejaagd en in de hoek gedrongen door mensen?
Kijk zelf – God heeft noch jou noch mij een beter lot beschoren.”

De wolf bleef even staan, en verdween toen in de duisternis

De gedetineerde zet zijn vlucht voort, maar heeft door de uiteenzetting met de wolf kostbare tijd verloren. De honden ruiken hem en rukken zo hard aan de riem dat de handen van de achtervolgers tot bloedens toe opengeschuurd worden.

Tenslotte krijgt een van de achtervolgers hem op de korrel. De gedetineerde stoot een vloek uit, en stort ter aarde.

En terwijl zijn moeder, ergens ten zuiden van Moskou, haar laatste adem uitblaast, valt de foto van haar zoon uit haar hand.