Poetin’s noodkreet aan de Verenigde Naties

Gisteren sprak de Russische president Vladimir Poetin voor het eerst in 10 jaar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe. Diverse media noemen de toespraak voorspelbaar, maar wie goed luistert, hoort tussen de regels een noodkreet om een mogelijke derde wereldoorlog te voorkomen.

Poetin voor VN 28-09-2015

Poetin begint formeel en legt al snel de nadruk op de diversiteit en representativiteit binnen de Verenigde Naties, en op de “missie” van de organisatie om compromissen te sluiten. Dat is een verhulde kritiek op pogingen van landen als de Verenigde Staten om de VN te gebruiken voor hun eigen geopolitieke agenda en als dat niet lukt, buiten de VN om in gelegenheidscoalities of eenzijdig te interveniëren in conflictgebieden.

Al na enkele minuten zegt Poetin dat er na het einde van de Koude Oorlog “a single centre of dominion” is ontstaan in de wereld. “And then those who found themselves at the top of that pyramid were tempted to think that if we are so strong and exceptional then we know better than anyone what to do and why at all should we reckon with the UN…”

Dit is een directe toespeling op de koers die de VS onder George Bush en Dick Cheney zijn gaan varen, en die door president Barack Obama is overgenomen. Deze koers kenmerkt zich door een sterk “exceptionalisme” en door wat bekend is komen te staan als de “Wolfowitz-doctrine”.

Exceptionalisme is de diepgewortelde overtuiging dat de VS anders zijn dan alle andere landen en een uitzonderlijke rol te spelen hebben in de wereldgeschiedenis. Dit gevoel is na de ineenstorting van de Sovjet-Unie alleen maar sterker geworden. De zogeheten neoconservatieve stroming die de macht binnen de Republikeinse Partij heeft overgenomen en met geweld democratie wil verspreiden over de wereld – en de drijvende kracht achter de tweede Irak-oorlog was -, ziet de overwinning van de VS in de Koude Oorlog als een teken dat het Amerikaanse model als het ware uitverkoren is om zich over de hele wereld te verspreiden.

Rebuilding America's Defenses

De neoconservatieven hebben hun langetermijnvisie vastgelegd in het document “Rebuilding America’s Defenses: Strategies, Forces, and Resources For a New Century” (september 2000) dat door de denktank “Project for a New Americam Century” (PNAC) is opgesteld. Tot de ondertekenaars daarvan behoorden mensen als Donald Rumsfeld, Paul Wolfowitz en Dick Cheney die onder president George Bush in de Amerikaanse regering werden opgenomen als respectievelijk minister van defensie (2001-2006), staatssecretaris van defensie (2001-2005) en vice-president (2001-2009).

Rebuilding America’s Defenses behelst een verstrekkende visie op de ontwikkeling van de wereld in de 21e eeuw en de rol van de VS daarin. “Does the United States have the resolve to shape a new century favorable to American principles and interests?” De VS worden gezien als voertuig om een nieuwe “eeuw”, dat wil zeggen een nieuw tijdperk te scheppen. En dat tijdperk speelt zich natuurlijk niet op Mars af, maar op Aarde en daarom kun je gerust spreken van plannen voor een radicale herschikking van de mondiale politieke, diplomatieke en militaire verhoudingen tussen landen en continenten, oftewel van een “nieuwe wereldorde”.

“[What we require is] a military that is strong and ready to meet both present and future challenges; a foreign policy that boldly and purposefully promotes American principles abroad; and national leadership that accepts the United States’ global responsibilities.”, stelt Rebuilding America’s Defenses in de inleiding.

De PNAC staat dus voor een sterk leger en een ideologische en expansionistische buitenlandse politiek. Het laatste kan natuurlijk niet zonder het eerste.

De neoconservatieven hebben vervolgens de aanslagen op de drie gebouwen van het World Trade Center complex in september 2001 benut om een nieuwe buitenlandse politiek te formuleren die bekend is komen te staan als de “Bush-doctrine”, cq de “Wolfowitz-doctrine”.

Deze komt er in het kort op neer dat de VS, die door de politieke en economische ineenstorting van de Sovjet-Unie geen geopolitieke rivalen meer hadden, er actief voor moesten zorgen dat er geen land of groep landen meer kan ontstaan, die een potentiële dreiging voor de VS zouden kunnen gaan vormen.

De doctrine bestond voordat zij tot beleid verheven werd reeds als “richtlijn” voor defensie. In de Defense Planning Guidance for the 1994–99 fiscal years (18 februari 1992) staat letterlijk:”Our first objective is to prevent the re-emergence of a new rival, either on the territory of the former Soviet Union or elsewhere, that poses a threat of the order of that posed formerly by the Soviet Union. This is a dominant consideration underlying the new regional defense strategy and requires that we endeavor to prevent any hostile power from dominating a region whose resources would, under consolidated control, be sufficient to generate global power.”

Hoewel de doctrine defensief geformuleerd is, – althans in de geest van de voorwaartse defensie – heeft zij dermate verstrekkende implicaties, dat zij door tegenstanders gezien wordt als een pro-actieve, agressieve strategie om de wereld te vormen naar Amerikaans evenbeeld. Geen enkel ander werelddeel of regio mag immers zo sterk opkomen, dat het even sterk zou kúnnen worden als de VS. Ongeacht of het vijandige bedoelingen heeft of niet. De doctrine lijkt zo bezien eerder gericht tegen concurrenten dan tegen vijanden.

Hoewel de tekst van de doctrine later is afgezwakt, blijft de kern overeind, namelijk dat er nooit meer een rivaal mag opstaan die even sterk of potentieel even sterk kan worden als de VS. Vertaald naar de actuele politieke verhoudingen, betekent zulks dat de wederopstanding van Rusland moet worden voorkomen, dan wel ongedaan gemaakt moet worden. Daarmee is Rusland in de positie van het Duitse Rijk terechtgekomen, dat in de 19e eeuw economisch zo sterk werd dat het koste wat kost moest worden ingekapseld. Daardoor moest Duitsland kiezen tussen onderworpenheid en grootheidswaan, maar kon het zich niet meer over de gulden middenweg ontwikkelen. En we weten waartoe dat heeft geleid: drie Europese oorlogen (1870-1871, 1914-1918 en 1939-1945).

Rusland (en China) zien de regime change in Irak, Lybië en Syrië als de moedwillige uitschakeling van Russische bondgenoten in het kader van een strategie om Rusland blijvend te verzwakken. En Rusland ziet de sancties die de VS tegen Rusland hebben afgekondigd – en die door de EU zijn overgenomen – als een poging het land te degraderen tot tweederangs mogendheid. Opnieuw dringt een historische parallel zich op: die met Japan in 1941, dat door de Amerikaanse boycot zonder olie kwam te zitten en daardoor een eeuw teruggezet dreigde te worden naar het pre-industriële tijdperk. Dat was voor de Japanners de aanleiding om de Amerikaanse vlootbasis in de Stille Oceaan op Pearl Harbour aan te vallen.

We bevinden ons zonder het te weten wellicht reeds in een “vooroorlogse” fase. Er is al heel veel beleid opgebouwd, zowel aan als onder de oppervlakte van de uiterlijke gebeurtenissen, dat bewust of onbewust gericht is op het provoceren van een oorlog.
Er zijn Amerikaanse generaals die menen dat er nu een “window of opportunity” is om Rusland militair te verslaan. Er wordt gehandeld vanuit wat Jacques Chirac in zijn verzet tegen de 2e Golfoorlog een logique de guerre noemde, een handelswijze die wel tot oorlog moet leiden. In feite is de economische fase van de derde wereldoorlog al begonnen, in de vorm van moordende sancties tegen Rusland, waardoor de Russen over een aantal jaren hun olie nauwelijks meer uit de grond kunnen halen. En in de vorm van een door manipulaties omlaag gedreven olieprijs, waardoor Rusland miljarden oliedollars misloopt en de roebel in waarde is gehalveerd. Currency war, trade war, world war.

Poetin leest deze oorlogslogica en vreest oprecht dat de langetermijnplanners achter de Amerikaanse regering aansturen op een gewapend conflict met Rusland. Daarom grijpt hij zijn rede voor de VN aan om die strategie aan de kaak te stellen en te waarschuwen voor de gevolgen.

“Russia is ready to work together with all partners on the basis of broad consensus, but we consider the attempts to undermine the authority and legitimacy of the United Nations as extremely dangerous [mijn cursivering]. They can lead to a collapse of the entire architecture of international relations. Then, indeed, we would be left with no other rules than the rule of force.” “Extremely dangerous” en “rule of force” is een waarschuwing dat het eenzijdig afdwingen van geopolitieke van de VS tot een grootschalige oorlog kan leiden.

“We would get a world dominated by selfishness rather than collective work.” Oftewel een wereld waar Amerikaanse en internationale corporations het buitenlandse beleid van de VS manipuleren via uitgekiende handelsverdragen zo veel mogelijk resources naar zich toe te trekken. “A world where truly independent states would be replaced by an ever growing number of de facto protectorates and extremely controlled territories.” Dit is een waarschuwing tegen de Amerikaanse strategie van geleidelijke en indirecte onderwerping van bepaalde regio’s.

En we gaan verder: “No one has to conform to a single development model that someone has once and for all recognized as the only right one.” Dit is een directe toespeling op de ambitie van de neoconservatieven om staten als Lybië en Irak met geweld te democratiseren, omdat “American democracy” het enige juiste model is. Op de opvatting van “het einde van de geschiedenis” van de neoconservatief Francis Fukuyama, die in wezen stelt dat na het einde van de ideologische strijd met de Sovjet-Unie “western capitalism” [let op: dus niet een vrije markt, maar een door corporations beheerste markt] en “democracy” [dat wil zeggen een systeem waarbij beleid bepaald wordt door bijdragen aan de verkiezingscampagnes] als enig model voor sociale ordening op aarde over zijn gebleven.

Poetin distantieert zich – enigszins opportuun – van de pogingen van de Sovjet-Unie destijds om het communisme te exporteren, en kritiseert de voortgaande “export of revoluties, this time so-called ‘democratic’ ones” door de VS, als noemt hij het land niet expliciet.

Die agressieve externe interventies hebben volgens Poetin niet geleid tot de triomf van de democratie, maar tot geweld, armoede en sociale catastrofes. In Noord-Afrika en het Midden-Oosten is een machtsvacuüm ontstaan dat wordt opgevuld door extremisten en terroristen.

En dan: “Besides, the Islamic State itself did not just come from nowhere. It was also initially forged as a tool against undesirable secular regimes”. Dit is een toespeling op het feit dat IS in feite gecreëerd is door de VS – mogelijk met medewerking van Groot-Brittanië en Israël – toen ze religieuze strijders financierden, bewapenden en trainden ten einde dictators als Moammar al-Qadhafi ten val te brengen.

Poetin waarschuwt voor onderschatting van Islamitische Staat en suggereert zelfs dat IS nog steeds door bepaalde Westerse geheime diensten gesteund wordt: “You never know who is manipulating whom. The recent data on arms transfer to this most ‘moderate’ opposition is the best proof of it”.

Dat zou heel goed kunnen en wordt ondersteund door verschillende Amerikaanse bronnen. Een daarvan is een reeks overheidsdocumenten die de Amerikaanse civiele organisatie Judicial Watch via de Amerikaanse Wet op de Openbaarheid van het Bestuur heeft opgevraagd. Uit een van de stukken blijkt dat de Defense Intelligence Agency al in augustus 2012 wist dat de belangrijkste oppositie tegen Assad bestond uit salafisten, de Moslim Broederschap en eenheden van Al Qaeda, dus niet uit gematigde groeperingen.

ISIS1

De DIA noemt de mogelijkheid dat een salafistische beweging in Syrië, in het kader van de strijd tegen het regime van Assad, een al dan niet officieel uitgeroepen kalifaat zou stichten en voegt toe dat dit “precies is wat de machten die de oppositie ondersteunen [dus de VS] willen”

ISIS-2

Dat zou ook verklaren waarom de strijd tegen IS zo moeizaam verloopt. Het is helemaal niet de bedoeling dat de beweging op korte termijn verslagen wordt.

En wat zegt Poetin daarvan: “We believe that any attempts to play games with terrorists, let alone to arm them, are not just short-sighted, but ‘fire hazardous'”.

En hij concludeert: “The situation is more than dangerous. In these circumstances it is hypocritical and irresponsible to make loud contributions about the threat of international terrorism while turning a blind eye to the channels of financing and supporting terrorists…”.

Wie zegt dat deze toespraak van de president van Rusland tot de VN “voorspelbaar” is, oftewel weinig zeggend, is niet alleen dom, maar ook gevaarlijk. Want door deze houding wordt de bevolking in slaap gesust op een moment dat we er alles aan moeten doen om van het pad naar de derde wereldoorlog af te raken dat onder de regeringen Bush en Obama is ingeslagen.

Wat doet Poetin in Syrië?

Vorige week heeft het Kremlin bevestigd dat Rusland zowel zijn wapenleveranties aan Syrië, als zijn militaire aanwezigheid in dat land opvoert. De Russische president Vladimir Poetin verklaarde dat Rusland op die wijze de Syrische regering wil gaan helpen in de strijd tegen terroristische organisaties als ISIS.

Dat zal zeker een van de motieven zijn, maar als we kijken naar de details van de Russische plannen, gaat het om veel meer.

De Russische vloot heeft momenteel maar één steunpunt in in de Middellandse Zee en dat is de haven van Latakia aan de Syrische kust. Die haven is echter niet meer 100% veilig en derhalve zijn 1700 Russische militaire specialisten neergestreken op een werf in Tartus, een havenstadje 90 kilometer ten zuiden van Latakia.

Deze specialisten zullen tenminste 3 maanden blijven om werf en haven een upgrade te geven, zodat Tartus in de toekomst ook schepen van de eerste en tweede categorie kan herbergen, dat wil zeggen kruisers en torpedobootjagers.

Kruiser van de klasse Slava

Tartu ligt aan het einde van de zogeheten “Syrië-express”, de zeeroute van de Russische zeebasis in Sebastopol op de Krim, via de Bosporus over de Zee van Marmara door de Dardanellen en dan via de Egeïsche Zee de Middellandse Zee op.

tartus-map

Rusland levert in feite sinds 1956 wapens aan Syrië, maar na de val van de Sovjet-Unie en de ineenstorting van de Russische economie in de jaren 1990 waren die leveranties op een laag pitje geraakt. Hetzelfde geldt voor de aanwezigheid van Russische militairen, die samenhangt met de wapenleveranties.

De plannen voor een upgrade van de werf in Tartus werden reeds in 2010 bekend gemaakt, maar door het uitbreken van de Syrische burgeroorlog werden die enkele jaren vertraagd, totdat de Russische regering in deze maand besloot ze alsnog ten uitvoer te brengen.

Dat volgt op een aanpassing van de Russische vlootdoctrine in juli 2015, die onder meer inhoudt dat de vloot frequenter gaat patrouilleren op de wateren van de Middellandse Zee. Het Russische Ministerie van Defensie ontwikkelt al plannen voor zeebases op Noord-Cyprus, Lybië, Egypte en zelfs Griekenland.

Tegelijkertijd worden de wapenleveranties opgevoerd. Volgens het dagblad Kommersant, dat zich beroept op anonieme bronnen binnen het Russische staatsbedrijf voor productie en handel van wapens Rosoboronexport, levert Rusland sinds 2010 tanks van het type T-80, jachtvliegtuigen van het type Su-27 en kustverdedigingssystemen van het type Bastion.

Exacte aantallen zijn niet bekend, maar het is duidelijk dat Rusland heeft besloten om de voormalige invloedssfeer van de Sovjet-Unie in het Midden-Oosten en op de Middellandse Zee tenminste gedeeltelijk te herstellen.

Scholen nemen ouders opvoeding af – 5

Maar verder met het digitale schoolbord. Dat is een buitengewoon gevaarlijk wapen in de handen van linkse fanatici. Natuurlijk worden er soms ludieke dingen op gedaan, maar het werken met digitale schermen vermindert ten eerste de concentratie. Alleen fysiologisch is dat al zo, omdat de pixels onzichtbaar zachtjes trillen. En een schoolbord geeft geen trillingen af.

Ten tweede zijn letters wit op zwart het best te onderscheiden, vanwege optimaal contrast, en daarom het minst vermoeiend om te lezen. Dus een schoolbord is rustiger voor de ogen van de kinderen. Het gebruik van gekleurde stiften op een witte achtergrond is leuk, maar op een subtiele manier nét iets vermoeiender voor kinderen.

Het belangrijkste is echter dat de beelden vanaf een levensgroot digibord veel te direct bij de kinderen binnen komen. De beeldinformatie kan niet worden opgevangen en verwerkt door het voorstellingsvermogen. De informatie drukt zich rechtstreeks in het onderbewuste van de kindjes af.

Dat is ook de reden dat de digiborden op scholen zo gretig worden verspreid. Men klaagt steen en been over bezuinigingen, maar een digibord van 5.000 tot 10.000 euro kan er makkelijk af. En dat is per klas, dus per school heb je het al snel over een ton.

Die reden is dat de culturele, ideologische en morele transformatie die scholen onder de kinderen willen bewerkstelligen op weg naar een betere, linkse wereld, aanzienlijk versneld kan worden door suggestief op het onderbewuste van de kindjes in te werken. Dan krijgen ze later later opvattingen en reflexen waarvan ze zich niet eens meer herinneren waar die vandaan komen.

Neem bijvoorbeeld de video van “Wiggle wiggle” van Jason Derulo met gastoptreden van pooierrapper Snoop Dog, die in het kader van de culturele revolutie op een school in Midden-Nederland werd afgespeeld voor klas 4 (groep 6 en 7), dus voor kinderen van 9 en 10 jaar. Voordat ik van racisme beschuldigd wordt: ik heb ook een cd van de “dogmaster”, maar ik acht die niet geschikt voor kinderen, om dezelfde redenen dat ik geen Joy Division draai waar de kinderen bij zijn.

De video begint met de popster (Derulo) die met ontbloot bovenlijf op bed ligt met 8 schaars geklede danseressen.

Schermafbeelding 2015-02-14 om 16.40.18

Daarna beelden van palmbomen, een zwembad, kontjes en tietjes en doggystyle dancing. Vervolgens krijgt een van de groupies die bij Jason op bed lag, een doos met dure Italiaanse schoenen. Kennelijk krijgt de slet, in ruil voor groepsseks met de rijke en succesvolle zanger, wat leuks om aan te trekken en neemt ze daar genoegen mee.

Schermafbeelding 2015-02-14 om 16.40.29

Best begrijpelijk als mannelijke fantasie – welke man heeft niet er niet eens van gedroomd dat hij door meerdere lichtekooien tegelijk verwend werd – maar hoe wordt dit opgevat door meisjes van 10? Je hoeft toch geen psycholoog of pedagoog te zijn om dat te snappen?

The dogmaster staat goedkeurend door een verrekijker naar dat alles te gluren. Verder veel close-ups van draaiende kontjes in korte rokjes en broekjes, gefilmd van schuin onder; van een danseresje dat langzaam met een vinger door haar decolleté strijkt met haar mond half open en waterdruppels op haar keel, alsof ze net een cumshot heeft gehad;

Schermafbeelding 2015-02-14 om 16.57.33

Verder beelden van een van de mannelijks dansers die aan een ijsblok likt in de vorm van een welgevormd vrouwelijk onderlichaam, alsof hij haar zit te beffen, en nog meer fraais.

Schermafbeelding 2015-09-11 om 16.52.58

Enfin, kijk zelf, waarbij zij opgemerkt dat beelden die snel en onopgemerkt voorbijschieten, niet minder, maar méér invloed hebben dan expliciete beelden, omdat zij direct het onbewuste inschieten (subliminale stimuli):

Van de schrik bekomen? Dan volgt een andere voorbeeld, ook van het voorjaar van 2015. Was het eerste seksueel getint, zo niet seksistisch, dit is macaber.

Het gaat om een interview met de onfrisse kinderboekenschrijver Daan Remmerts de Vries, die door de spontane, maar kritiekloze interviewster van het programma Klokhuis in het zonnetje gezet wordt. Wat blijkt?

Daan heeft een horrorboek voor kinderen geschreven, waaruit hij een passage voorleest. Hij zit in het donker met genoemde presentatrice, in een soort heksenkring van kaarsen met een levensechte schedel in zijn handen. De passage gaat over kindertjes die op een kerkhof een lijk opgraven. Daan legt uit dat het autobiografisch is, omdat hij vroeger, dus in de echte wereld buiten het fantasieboek, ook een vriendje had die graven opdelfde.

Daan de Vries met schedel

Maar grafschennis is smerig en respectloos jegens de overledene en diens nabestaanden. Het is daarom ook niet voor niets een strafbaar feit (WvS 149 “Hij die opzettelijk een graf schendt of enig op een begraafplaats opgericht gedenkteken opzettelijk en wederrechtelijk vernielt of beschadigt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.”). Hoe zouden de kindjes van 9 en 10, aan wie deze video op het digibord vertoond werd, het vinden als het lijk van oma werd opgegraven?

Ook werd een stuk voorgelezen over een heks, maar de afbeelding die Klokhuis had uitgezocht en de juf op het digibord afspeelde, was niet die van een toverkol, maar van een soort demon.

Demon uit Klokhuis

Voor extra effect werd er nog eens ingezoomd op de beestachtige ogen van het monster:

Demon uit Klokhuis _ close-up ogen

Verschillende kinderen kregen later nachtmerries.

Aan het eind van het programma volgde nog even een vrolijke noot met de vulgaire clowns Ard en Fjodor, waarvan de een het gebaar maakte van het piemeltje in het gaatje.

Ard en Fjodor uit Klokhuis

En dat alles op levensgrote beelden op het digibord, in de pauze, terwijl de kinderen hun brood zitten te eten.

Dit is helemaal niet hoe ik mijn kind wil opvoeden.

[wordt vervolgd]

Scholen nemen ouders opvoeding af – 4

Een ander probleem waar je als oplettende ouder tegenaan loopt, is de schokkende domheid van sommige leerkrachten in het basisonderwijs.
Dat onvermogen, en de schaamteloze onwil om er wat aan te doen, is omgekeerd evenredig aan het ideologische fanatisme in de sector.

Opnieuw eerst een anekdotische voorbeeld uit mijn eigen beperkte ervaring:
Juf N geeft in 2014 les in de tafels van vermenigvuldiging van 1 t/m 12. Zij wordt regelmatig in de klas gezien met een rekenmachine. Wat is er aan de hand? Komt ze in de problemen bij 6 x 8, 5 x 9 of bij 7 x 12? Wat moet ze met een rekenmachine bij dergelijke elementaire berekeningen?

Ik weet wat u denkt: u heeft de tafels misschien ook niet allemaal paraat. Klopt, maar in uw geval behoren de tafels waarschijnlijk niet tot de basisvaardigheden van uw vak. U moet dit gebrek aan kennis vergelijken met een bakker die niet weet hoeveel gist er in het brood moet of hoe lang het ook al weer moest bakken of met de arts die even moet checken waar de bijnieren ook al weer zitten.

Bovendien zou u de tafels, als u ze op uw werk nodig bleek te hebben, waarschijnlijk wel even herhalen. In het onderwijs gebeurt dat echter niet, het herhalen van vaardigheden en het aanvullen van hiaten in de kennis. Het onderwijs zit vol met studiedagen, waarop u een dag vrij moet nemen van uw werk of anderszins opvang regelen, maar rekenvaardigheden komen daar niet aan bod. Ik vermoed dat die studiedagen ook eerder methodologisch, d.w.z. ideologisch van karakter zijn

Juffen die de tafels niet uit hun hoofd kunnen, zijn schering en inslag in het onderwijs in Nederland anno 2015. De keren dat juf N een som wél uit haar hoofd durfde te maken, was kleine Lodewijk haar altijd te snel af, zoals hij wel vaker sommen sneller af had dan de juf. Aha, denkt u, wat een kleine Einstein! Nee, helemaal niet. Lodewijk kon gewoon wat sneller rekenen dan de rest van de klas, maar geniaal was ie niet.

Talrijke scholen hebben “rekenspecialisten” aangesteld, dat wil zeggen juffen die nog op het niveau van een slimme basisscholier kunnen meekomen. Rekenen is echter geen specialisme, maar een basisvaardigheid! Dat is hetzelfde als een “kookspecialist” in een keuken of een “postzegelspecialist” bij een filatelievereniging.

Er is er wel wat onderzoek gedaan naar de domheid van de hedendaagse onderwijzers. Tweederde van de studenten van de subversieve Pedagogische Academie (Pabo) zakte in 2007 voor een taalexamen dat door de CITO ontwikkeld was en een fractie boven het kennisniveau lag dat een scholier na de basisschool moet hebben. Die domme ganzen hadden dus niet eens het niveau van een 12-jarige scholier.
Wat betreft rekenen is de situatie niet minder rampzalig: in 2006 zakte de helft van de Pabo-studenten voor de rekentoets. Dat is als een eerstejaars student Geneeskunde die het verschil niet weet tussen zijn knie en zijn elleboog.

Domheid is geen deugd. Gustave Flaubert heeft dat in de 19e eeuw reeds onder woorden gebracht: “”La bêtise n’est pas d’un côté et l’esprit de l’autre, c’est comme le vice et la vertu, malin qui les distingue.” Hij bedoelde daarmee dat domheid en slimheid geen twee gelijkwaardige verschijnselen vormen in het rijke en veelzijdige scala aan eigenschappen van het mensdom (no punt intended), maar dat domheid een gebrek is en dat ten allen tijde moet worden bestreden.
Het is niet raadzaam om een leerkracht aan te spreken op een dergelijk gebrek aan kennis, omdat men dan het risico loopt om haar tegen zich in het harnas te jagen, waarna het eigen kind minder aandacht, of zelfs negatieve aandacht in de klas krijgt. Ook dat had Flaubert reeds opgemerkt: “La bêtise est quelque chose d’inébranlable, rien ne l’attaque sans se briser contre elle.” (= Domheid heeft iets onverwrikbaars: niets valt haar aan, zonder zich ertegen te pletter te lopen.)

266px-Gustave_Flaubert

Maar hoe komt juf N aan haar diploma?

In verzet tegen de slimheid van de elites, zijn sommige “pedagogen” domheid gaan zien als een daad van verzet. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Het tegendeel van elitarisme is echter niet domheid, maar juist het uitdragen van kennis aan steeds bredere lagen van de bevolking. Kennis is macht en delen van kennis werkt sociale en maatschappelijke emancipatie in de hand. Datzelfde geldt voor vulgariteit versus schoonheid en smakeloosheid versus elegantie. Dat begint op school. Maar waar ik thuis mijn schatje Exultate, Jubilate van Mozart laat horen en het Zwanenmeer van Tsjaikovski, krijgt ze op school in de pauze Jason Derulo featuring Snoop Dog.

Het opleiden, voor de klas zetten en handhaven van domme leerkrachten is niet minder ernstig dan het uitdelen van onverdiende diploma’s aan huisartsen, het aanstellen van chirurgen die niet weten waar ze moeten snijden of van taxichauffeurs zonder rijbewijs. Het is in principe niet anders dan de situatie in Oost-Europa onder het communisme, waar politieke loyaliteit vaak zwaarder woog dan professionaliteit. Ik herinner mij een anekdote van een Hongaarse medische specialiste, die mij vertelde dat ze in de eerste weken van haar coschappen naast een chirurg geplaatst werd die zijn diploma in Moskou gehaald had. Haar prof vroeg haar een oogje in het zeil te houden tijdens de operatie, omdat de chirurg een “labiel” diploma had, zoals dat in die tijd heette.

Paralel aan de domheid, loopt het probleem van de slordigheid en de luiheid van veel leerkrachten.
Een kopietje van een topografisch kaartje van Nederland uitdelen, dat zo vaag is dat de kustlijn niet te zien is en de Waddeneilanden wegvallen. De kinderen eerst secundaire plaatsen laten leren en daarna pas de grote Nederlandse steden (eerst Zoetermeer, dan Den Haag. Eerst Purmerend, dan Amsterdam. Eerst Vlaardingen, daarna Rotterdam). Nu eens zinnen beginnen met hoofdletters, dan weer niet. Dit soort luiheid werkt verwarrend voor de kinderen, want zij moeten in feite eerst de lesstof corrigeren en daarna tot zich nemen. Ze doen in feite het werk dat de leerkracht laat liggen.

Bovendien vliegen in talrijke klassen regelmatig woorden als “kut”, “shit” en “fuck” door de klas. Vloekende en scheldende leerkrachten zijn helaas geen uitzondering. En dan heb ik het niet over het woord “kont” dat in kinderboeken al algemeen geaccepteerd is en door leerkrachten regelmatig wordt gebezigd, omdat ik niet op alle slakken zout wil strooien.

Doordat op scholen domme leerkrachten voor de klas worden gelaten en gehandhaafd worden, wordt de kennisvorming van het kind opnieuw verminderd en dragen scholen opnieuw bij tot de vorming van een maatschappij van volgzame schapen in plaats van kritische burgers.

[wordt vervolgd]

Scholen nemen ouders opvoeding af – 3

Nieuwsbegrip is het softe westerse equivalent van de politieke indoctrinatie in communistische landen als Hongarije, Polen en de DDR in hun communistische periode van de tweede helft van de 20e eeuw.

Nederland in het bijzonder en de Europese Unie in zijn geheel zijn op weg om geleidelijk aan een softe versie van de DDR te worden. Een soort “DDR light”.

Hoewel in Nederland in politiek en economisch opzicht formeel pluralisme bestaat, zijn er enkele maatschappelijke sectoren die een totalitair karakter hebben gekregen. Waar geen liberale, christen-democratische en socialistische standpunten en personen zijn, maar alleen nog maar politiek-correcte en ideologisch bevlogen “progressieven”.

Het beste voorbeeld is natuurlijk de media, waar de verhouding links-rechts zoals onlangs genoemd in de buurt ligt van 78% op 1%. Dat zijn ware DDR-verhoudingen.

De belangrijkste totalitaire sector is echter momenteel het onderwijs: daar moet je een liberaal met een vergrootglas zoeken. Niet-linkse opvattingen en personen worden al in de opleidingsfase geëlimineerd. De jeugd wordt daar gezien als bouwmateriaal voor een sociaal rechtvaardige, multiraciale en milieuvriendelijke toekomst. Leraren zien kinderen als klei en zichzelf als kunstenaars. Onder het mom van “worden wie je bent” worden kinderen op steeds jongere leeftijd geïndoctrineerd met alle elementen van het linkse wereldbeeld.

Enkele summiere voorbeelden: “Orkaan Hagupit raast over Filippijnen” met foto van verwoeste huizen (Nieuwsbegrip, week 50, 8 december 2014 – tekst niveau A). “Meer dan veertig mensen hebben het leven al verloren. Dat kwam door verdrinking of door ontwortelde bomen. De orkaan trekt nu verder.” Vervolgens moeten kinderen bij opdracht 2 de orkanen Hagupit en Haiyan middels twee infantiele overlappende cirkels met elkaar vergelijken. De een woei 195 km per uur, de ander? Etc.
Verder een artikel over cacao (week 49), waarin wordt beweerd dat er een tekort ontstaat aan chocola doordat de cacao-boeren te weinig geld krijgen voor hun bonen. “Maar boeren worden ook slecht betaald voor hun cacao. Ook daarom stoppen ze vaak met cacao telen.” Dit is kennelijk bedoeld om in een vroeg stadium de werking van de vrije markt in diskrediet te brengen. Als er een tekort aan cacaobonen ontstaat, moet normaliter de prijs van de cacaobonen omhoog gaan en krijgt de boer juist meer geld voor zijn waar. Dat is de wet van vraag en aanbod. Daar gaat de tekst echter niet op in.

Bij het cacao-leerstuk zie ik een oefening in het kader van “verwijswoorden begrijpen”. “Verwijswoorden”is een debiele categorie die linkse onderwijsfanatici hebben ingevoerd om het onderscheid tussen persoonlijke voornaamwoorden, lidwoorden, betrekkelijke voornaamwoorden en dergelijke te vervagen en daarmee het onderscheidend vermogen van het opgroeiende kind te ondermijnen. Het is maar een kleine geste, maar alle beetjes helpen bij het creëren van een nieuwe generatie volgzame schapen.

Vervolgens (week 35) een bericht over een nare ziekte. “ALS is een ongeneeslijke ziekte. Daarbij vallen je spieren één voor één uit”. Vervolgens een foto van de actie met koud water over je heen en de bizarre vraag: “Probeer het je eens voor te stellen: je krijgt een emmer ijswater over je heen. Wat voel je allemaal?” Wat zitten die linkse fanatici daar allemaal te roeren in de zieltjes van onze kinderen? Wat is dit weer voor debiele vraag? Wat heeft dat met onderwijs te maken? En dan in de klas (8-jarigen) als uitsmijter de vraag: “Wat vind je van mensen die weigeren om mee te doen met de actie?”, waarbij het enige juiste antwoord is, dat die asociaal zijn. Zo wordt verzet tegen massamobilisatie ontmoedigd, conformisme aangeleerd en subtiel opgehitst tegen andersdenkenden. Mooie elementen voor een softe linkse dictatuur.

Dan week 39 (22 september 2014): “Grootste uitbraak van ebola ooit” met foto van creperende Afrikaan en man met wit pak ernaast. Een citaat (let ook op de infantiele korte zinnen en op zinnen die beginnen met een voegwoord): “Elk jaar sterven er mensen aan ebola. Vooral in Afrika. Maar nu is het wel heel erg. De ziekte verspreidt zich heel snel. Het begon in maart, in Guinee. Een jongetje van twee en zijn moeder kregen de ziekte, Ze stierven… Er zijn nu al ongeveer 2700 doden”, etc.

Dit volgt op een korte uitleg over virussen (let opnieuw op de infantiliserende staccato): “Ebola is een virus. Virussen zijn superklein. Je kunt ze niet zien. Buiten je lijf kunnen niets doen. Maar als ze in je lichaam komen, dan wel. Ze maken je ziek, Soms zelfs heel ziek. Je kunt daar niet zoveel aan doen”, zo ratelt de linkse onderbuik verder.

Dan hebben we in week 42 (13 oktober 2014) het artikel over Malala Yousafzai die de Nobelprijs voor de vrede heeft gewonnen voor haar inspanningen voor meer gelijke rechten voor vrouwen in Pakistan. Een zwaar gepolitiseerde prijs overigens, sinds hij is uitgereikt aan president Obama, regeringsleider en opperbevelhebber van een land dat strikt genomen betrokken is bij 134 oorlogen. Malala werd door neergeschoten, zo verhaalt de tekst, omdat “niet iedereen het ermee eens was” dat meisjes ook naar school moesten kunnen (het feit dat Pakistan een islamitische staat is, wordt heel correct niet genoemd in de tekst).

In andere nieuwsbegriplessen is aandacht voor de moord in koelen bloede op redactiemedewerkers van Charlie Hebdo, voor tsunamis, voor de afschuwelijke aandoeningen die je van roken kunt krijgen (de leerkracht zoekt er een foto bij en toont die op het digitale schoolbord), aardbevingen in Groningen, tornados in Amerika, Eurovisie songfestival (met de vrouw met de baard?), de herdenking van 9/11, etc.

Het is natuurlijk schokkend dat de linkse taliban van het onderwijs kinderhoofdjes volstoppen met zo veel schokkende, verontrustende, afschuwelijke en walgelijke informatie en beelden.

Ze mogen dat ook helemaal niet doen, want die beslissing behoort tot de levenssfeer van het gezin, tot de bevoegdheid van de ouders.

Hoewel uiteindelijk bedoeld om gedesoriênteerde en manipuleerbare schapen te kweken voor de komende Orwelliaanse samenleving, zijn er op lager niveau leerkrachten die oprecht denken dat ze met dit hersenspoelingsprogramma een betere, linksere wereld creëren. Maar ze vergissen zich, want het enige dat daadwerkelijk bij de kinderen wordt bereikt op het gebied van maatschappelijke betrokkenheid, is dat er verzadiging optreedt. Door de overkill aan barmhartigheidspornografie sluiten kinderen zich af. Er treedt een gezond en natuurlijk overlevingsmechanisme in werking dat ervoor zorgt dat de kinderen oppervlakkiger met het leed van hun medemensen omgaan, want ze kunnen het niet meer verwerken. Veel kinderen krijgen nachtmerries van de nieuwsbegrip-pornografie. Dat werkt dus juist de onverschilligheid en desinteresse in de medemens in de hand.

Dat is al gaande door de funeste invloed van bepaalde films of videospelletjes, door indringende videoclips en door uitgekiende reclames, waaraan kinderen zijn blootgesteld. Alsmede door de goededoelenpornorafie die je in steden op straat tegenkomt in de vorm van foto’s van inmiddels overleden mensen die jong en oud vanaf hun poster aanstaren (omdat ze op het moment van de foto terminaal ziek waren), mannen met borsten en een baby eraan (van een feministische stichting die wil dat mannen zich meer bemoeien met de opvoeding) of een reusachtig condoom dat van de Munttoren in Amsterdam wordt afgerold (in het kader van de wereldwijde strijd tegen Aids).

Kortom, de linkse onderwijstaliban schieten zichzelf met deze vorm van hersenspoeling in de voet: in plaats van kinderen die meer betrokken raken bij allerlei binnen- en buitenlandse maatschappelijke wantoestanden, creëren ze een generatie die wegvlucht in oppervlakkigheid en onverschilligheid.

Scholen nemen ouders opvoeding af – 2

De ideologische indoctrinatie van leerlingen in het basisonderwijs is de laatste jaren in een stroomversnelling terechtgekomen.

Het valt het meest op door een drietal ontwikkelingen: het verplicht stellen van het vakonderdeel “Nieuwsbegrip”, de installatie van digitale schoolborden in de klas en de invoering van het “continu-rooster” in het kader van de “permanente educatie”.

Onder de fanatieke linkse ambtenaren op het departement van onderwijs in Den Haag is consensus ontstaan over de noodzaak om de Nederlandse jeugd bloot te stellen aan alle ellende in de wereld. Die keuze wordt de ouders door het verplichte karakter van het vakonderdeel ontnomen.

Je mag dus nu niet meer zelf bepalen wanneer of hoe je schokkende gebeurtenissen op de wereld, of de duistere kant van de mensheid aan je kind wilt mededelen.
Je kunt ook niet meer doseren. Dat aspect van de ontwikkeling van het kind wordt ouders uit handen genomen.

Het is een publiek geheim dat de journalistiek in Nederland al sinds de jaren ’70 in linkse handen is. Volgens het onderzoek van Mark Deuze, dat is vastgelegd in zijn scriptie “Journalists in the Netherlands” (2002), beschouwt 78% van de Nederlandse journalisten zichzelf als “een beetje links” tot “zeer links”. En 1% als “rechts”.

Dat is over het hele spectrum, hetgeen verklaart waarom er op een christelijke basisschool bij mij inde buurt aan kinderen van 8 jaar al seksuele voorlichting gegeven wordt en een meisje dat zich eindelijk verweert tegen haar pestkop die haar in het oog prikt, van de juf op haar kop krijgt omdat ze “geen kanjer” is (terwijl het agressieve knulletje niet gestraft wordt).
Daarin herkennen wij de trend van “Frühseksualisierung” die via momenteel vanuit de Groenen in Europa geïntroduceerd wordt, alsmede de afkeer van zelfverdediging die sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw door linkse rechtsgeleerden, officieren van justitie en dagbladen is uitgedragen.

Er is geen reden om aan te nemen dat die DDR-verhoudingen in de media anno 2015 radicaal veranderd zijn, anders hadden wij dat wel gemerkt. Er is evenmin reden om aan te nemen dat het in de journalistiek voor de jeugd anders is.

In het onderwijs is die politieke vooringenomenheid niet anders. Bij de laatst gehouden kamerverkiezingen kwam de radicale Socialistische Partij als grootste uit de bus bij een peiling onder onderwijzend personeel.

Nieuwsbegrip is in de praktijk een vorm van politieke indoctrinatie, waarbij zowel bij de productie, als de selectie en de presentatie van de onderwerpen het linkse wereldbeeld wordt uitgedragen. Gebeurt dat niet expliciet, dan gebeurt het per suggestie. Een anekdotische greep van wat ik de afgelopen twee jaar (2012-2014) voorbij heb zien komen laat zich lezen als een lijst van absurditeiten uit het linkse wereldbeeld:
– “Michiel De Ruyter was de eerste Nederlander die een zwarte vriend had”. Dat verhaal gaat terug op een interpretatie van een schilderij van De Ruyter, waar een zwarte man op staat. In werkelijkheid was het midden 17e eeuw korte tijd mode om Afrikanen toe te voegen aan schilderijen, waarschijnlijk om de blankheid van de andere figuren te benadrukken, en heeft De Ruyter noch slaven, noch zwarte vrienden gehad. Het is bovendien een gemiste kans, want Rembrandt heeft een prachtig schilderij gemaakt van twee negers (“Twee moren”) waarin hij, in een tijd dat er in Europa nog gediscussieerd werd of negers nou mensen of dieren waren, de volle menselijkheid van zijn zwarte medemensen in hun gelaatstrekken tot zijn recht doet komen.

Rembrandt _ Twee moren

– “De blanken pakken in Afrika de beste stukjes land in”. Tja, dat is sinds lange tijd niet meer het geval. Eerder andersom: In Zimbabwe zijn honderden blanke boeren met stilzwijgende goedkeuring van de overheid vermoord en verjaagd en zijn hun boerderijen ingepikt door zwarte boeren.De blanke bevolking is er afgenomen van 300.000 in 1975 tot minder dan 50.000 in 2005.

Op weg naar blanke boeren

– Bij kunstonderwijs wordt Vincent van Gogh gepresenteerd, maar nauwelijks zijn de zonnebloemen voorbij gekomen, of er wordt aan de arme kindjes verteld dat de man die die prachtige schilderijen gemaakt heeft, zelfmoord gepleegd heeft, gevolgd door de linkse verklaring van het fenomeen dat ie dat gedaan had omdat hij het zo moeilijk had.

Daar klopt niets van: zelfmoord komt het meest voor in landen waar relatief weinig ontberingen zijn. De top vijf bestaat – opvallend genoeg – uit voormalige communistische landen (Litouwen, Wit-Rusland, Rusland, Kazachstan en Hongarije). In de top 50 staat verder een grote meerderheid van westerse landen.

Onder aan de lijst staan landen als Jordanië, Honduras, Egypte, Peru en de Philippijnen. Zelfmoord komt dus juist meer voor in rijke landen met hun welvaart en sociale vangnetten, dan in landen met armoede, ziektes, onrecht, corruptie, burgeroorlogen, etc.

Dat is natuurlijk onzin: zelfmoord komt vaak door depressies of andere geestelijke aandoeningen en die hebben vaak een fysiologische oorzaak. Of door een verwrongen eergevoel. Als zelfmoord door fysiek of financieel leed zou komen, zouden evenveel mannen als vrouwen zelfmoord moeten plegen, maar in bijna elk land waar statistieken daarover worden bijgehouden, blijkt dat er 4 maal minder vrouwen zelfmoord plegen dan mannen. Hebben vrouwen over de hele wereld het dan makkelijker dan mannen?
Nee, natuurlijk niet.

Door van zo’n schokkend sociaal fenomeen aan opgroeiende kinderen een valse verklaring aan te bieden, zet de Linksmensch onbedoeld een voorbeeld neer: als het te moeilijk wordt, kun je er altijd nog uitstappen. Het is indirect reclame voor zelfmoord. Er wordt gesuggereerd dat perfect geestelijk gezonde mensen het doen en dat de oorzaken buiten hen liggen in de maatschappij of in ongunstige persoonlijke omstandigheden. Leuk, om kinders dat zo vlak voor de pubertijd te suggereren.

wordt vervolgd