Rusland gaat nu ook Irak helpen tegen Islamitische Staat

Russische militaire adviseurs zijn aangekomen in Irak om daar met Iraanse, Syrische en Iraakse vertegenwoordigers te bespreken hoe de strijd tegen Islamitische Staat door deze vier landen het best gecoördineerd kan worden. Dat verklaarde Hakim al-Zamili, het hoofd van de Commissie voor Veiligheid en Defensie van het Iraakse parlement op maandag 28 september.

Reden voor Irak om met Rusland in zee te gaan is het feit dat het dringend behoefte heeft aan (militaire) inlichtingen en expertise om de strijd tegen IS effectief te kunnen voeren, nu is gebleken dat IS in de strijd met de VS en haar bondgenoten niet zwakker, maar sterker is geworden. Daarmee hebben de VS de overeenkomst met Irak geschonden, aldus al-Zamili.

IS in Irak september 2015

De Russische regering heeft de handschoen opgenomen en besloten om dus niet alleen in Syrië, maar ook in Irak het gevaar van IS te bestrijden. Rusland is begonnen met de vorming van deze regionale coalitie, omdat de internationale coalitie niet van de grond komt doordat de VS er niet aan mee willen werken.

Het Russische standpunt is redelijk. Net als Groot-Brittannië, Frankrijk en Nederland ziet het zich geplaatst voor het probleem van Syriëgangers die na terugkeer een veiligheidsrisico vormen. De Russische Federatie telt ook een aanzienlijke islamitische minderheid van circa 9 miljoen moslims en het is bekend dat er Tsjetsjenen meevechten met IS.

Waarom zijn de Amerikaanse aanvallen tegen IS zo ineffectief? Het antwoord is simpel: omdat de VS IS niet wíllen verslaan. Ze hebben IS zelf in het leven geroepen, getraind en bewapend. Mogelijk zelfs gefinancierd. Of dat bewust of onbewust is, doet niet eens ter zake.

Op die manier blijft er een stoorzender in deze strategisch belangrijke en olierijke regio die Amerikaanse presentie nodig maakt. Maar dan moeten ze niet verslagen worden, want dan kan de regio zich herstellen en is Amerikaanse aanwezigheid niet meer nodig.

Doordat de VS zelf de exclusieve coalitie leiden tegen IS, kunnen ze ervoor zorgen dat IS overleeft en zelfs sterker wordt.

De Russische regering heeft dat spelletje doorzien en gooit nu roet in het eten met haar plannen om IS daadwerkelijk te verslaan.

Het lijkt op dit moment alsof de VS hun hand overspeeld hebben. De toespraak van de Russische president Vladimir Poetin maandag voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties was niet – zoals De Telegraaf vanmorgen beweerde – bedoeld voor eigen publiek, maar om Rusland in de internationale arena te profileren als voortrekker in de strijd tegen de Amerikaanse “nieuwe wereldorde”.

Rusland móet zich wel op die manier profileren, – dat wil zeggen op een wijze die nationale belangen overstijgt en een alternatieve visie op internationale samenwerking biedt – want zonder bondgenoten maakt het geen kans om een confrontatie met de NAVO-landen te winnen. Het was in de vorige twee wereldoorlogen immers alleen zegevierend, omdat het machtige bondgenoten had die een tweede front openden en in het interbellum de Russische militaire industrie hielpen opbouwen.

De Russische regering heeft uit de uitbreiding van de NAVO naar de grenzen van Rusland, uit wat zij ziet als een Amerikaanse staatsgreep in Kiev, uit de sancties en het gemanipuleer met de olieprijs de conclusie getrokken dat de VS Rusland op de knieën willen dwingen. En zij heeft begrepen, dat het in dat licht wezenlijk voordelen heeft om het initiatief te nemen.

Als Poetin de Russische positie in de Middellandse Zee en het Midden-Oosten weet te bestendigen, is hij vanuit zijn perspectief bezig met voorwaartse verdediging. Hij breekt uit de omsingeling van zijn land waarmee de VS bezig waren door de NAVO tot aan de westgrenzen van Rusland uit te breiden, militaire bases te vestigen in de Centraal-Aziatische republieken en door hun permanente aanwezigheid in Afghanistan.

Poetin speelt hoog spel, maar als het lukt om IS te verzwakken of zelfs te verslaan zet hij Rusland weer op de kaart en ontmaskert hij een belangrijk element van de strategie van verdeel-en-heers die de VS hanteren in hun buitenlandse politiek: het creëren van vijanden die ze vervolgens zelf helpen bestrijden, waarna ze alsnog hun invloed ter plaatse uitbreiden zonder al te veel verlies van legitimiteit. Als Poetin IS verslaat, toont hij in feite aan dat IS gewoon te verslaan is, en al die tijd te verslaan was geweest, als de VS dat serieus geprobeerd hadden.

Bovendien verplaatst hij de geopolitieke concurrentiestrijd voor een belangrijk deel van de achtertuin van Rusland (Oekraïne), naar een gebied op ruime afstand van Rusland. Het lijkt alsof Poetin begint te leren van de klassieke Britse en Amerikaanse strategie van Peace at home, War abroad: het principe dat je oorlogen die ontstaan uit conflicterende belangen van grootmachten, bij voorbaat en pro-actief zo ver mogelijk van huis moet uitvechten.

Tenslotte creëert Rusland met zijn diplomatieke en militaire expansie in het Midden-Oosten een reeks voldongen feiten, die het later aan de onderhandelingstafel kan “wegstrepen” tegen de Amerikaanse inbreng, zodat de uitgangspositie van Rusland sterker wordt.

Best slim van Russische zijde natuurlijk, maar wie was er nou zo dom om te denken dat Rusland met militaire omsingeling, pollitieke allianties en economische oorlogvoering, kortom met intimidatie onderworpen zou kunnen worden?

Welke gek zet in Polen een anti-Russisch raketschild neer en beweert glashard dat het tegen Iran bedoeld is?

Dachten de geopolitieke planners van de VS werkelijk dat ze op deze wijze Rusland op de knieën konden krijgen?

We hebben een slapende beer wakker gemaakt en de beer gaat niet meer terug in zijn kooi.

Poetin’s noodkreet aan de Verenigde Naties

Gisteren sprak de Russische president Vladimir Poetin voor het eerst in 10 jaar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe. Diverse media noemen de toespraak voorspelbaar, maar wie goed luistert, hoort tussen de regels een noodkreet om een mogelijke derde wereldoorlog te voorkomen.

Poetin voor VN 28-09-2015

Poetin begint formeel en legt al snel de nadruk op de diversiteit en representativiteit binnen de Verenigde Naties, en op de “missie” van de organisatie om compromissen te sluiten. Dat is een verhulde kritiek op pogingen van landen als de Verenigde Staten om de VN te gebruiken voor hun eigen geopolitieke agenda en als dat niet lukt, buiten de VN om in gelegenheidscoalities of eenzijdig te interveniëren in conflictgebieden.

Al na enkele minuten zegt Poetin dat er na het einde van de Koude Oorlog “a single centre of dominion” is ontstaan in de wereld. “And then those who found themselves at the top of that pyramid were tempted to think that if we are so strong and exceptional then we know better than anyone what to do and why at all should we reckon with the UN…”

Dit is een directe toespeling op de koers die de VS onder George Bush en Dick Cheney zijn gaan varen, en die door president Barack Obama is overgenomen. Deze koers kenmerkt zich door een sterk “exceptionalisme” en door wat bekend is komen te staan als de “Wolfowitz-doctrine”.

Exceptionalisme is de diepgewortelde overtuiging dat de VS anders zijn dan alle andere landen en een uitzonderlijke rol te spelen hebben in de wereldgeschiedenis. Dit gevoel is na de ineenstorting van de Sovjet-Unie alleen maar sterker geworden. De zogeheten neoconservatieve stroming die de macht binnen de Republikeinse Partij heeft overgenomen en met geweld democratie wil verspreiden over de wereld – en de drijvende kracht achter de tweede Irak-oorlog was -, ziet de overwinning van de VS in de Koude Oorlog als een teken dat het Amerikaanse model als het ware uitverkoren is om zich over de hele wereld te verspreiden.

Rebuilding America's Defenses

De neoconservatieven hebben hun langetermijnvisie vastgelegd in het document “Rebuilding America’s Defenses: Strategies, Forces, and Resources For a New Century” (september 2000) dat door de denktank “Project for a New Americam Century” (PNAC) is opgesteld. Tot de ondertekenaars daarvan behoorden mensen als Donald Rumsfeld, Paul Wolfowitz en Dick Cheney die onder president George Bush in de Amerikaanse regering werden opgenomen als respectievelijk minister van defensie (2001-2006), staatssecretaris van defensie (2001-2005) en vice-president (2001-2009).

Rebuilding America’s Defenses behelst een verstrekkende visie op de ontwikkeling van de wereld in de 21e eeuw en de rol van de VS daarin. “Does the United States have the resolve to shape a new century favorable to American principles and interests?” De VS worden gezien als voertuig om een nieuwe “eeuw”, dat wil zeggen een nieuw tijdperk te scheppen. En dat tijdperk speelt zich natuurlijk niet op Mars af, maar op Aarde en daarom kun je gerust spreken van plannen voor een radicale herschikking van de mondiale politieke, diplomatieke en militaire verhoudingen tussen landen en continenten, oftewel van een “nieuwe wereldorde”.

“[What we require is] a military that is strong and ready to meet both present and future challenges; a foreign policy that boldly and purposefully promotes American principles abroad; and national leadership that accepts the United States’ global responsibilities.”, stelt Rebuilding America’s Defenses in de inleiding.

De PNAC staat dus voor een sterk leger en een ideologische en expansionistische buitenlandse politiek. Het laatste kan natuurlijk niet zonder het eerste.

De neoconservatieven hebben vervolgens de aanslagen op de drie gebouwen van het World Trade Center complex in september 2001 benut om een nieuwe buitenlandse politiek te formuleren die bekend is komen te staan als de “Bush-doctrine”, cq de “Wolfowitz-doctrine”.

Deze komt er in het kort op neer dat de VS, die door de politieke en economische ineenstorting van de Sovjet-Unie geen geopolitieke rivalen meer hadden, er actief voor moesten zorgen dat er geen land of groep landen meer kan ontstaan, die een potentiële dreiging voor de VS zouden kunnen gaan vormen.

De doctrine bestond voordat zij tot beleid verheven werd reeds als “richtlijn” voor defensie. In de Defense Planning Guidance for the 1994–99 fiscal years (18 februari 1992) staat letterlijk:”Our first objective is to prevent the re-emergence of a new rival, either on the territory of the former Soviet Union or elsewhere, that poses a threat of the order of that posed formerly by the Soviet Union. This is a dominant consideration underlying the new regional defense strategy and requires that we endeavor to prevent any hostile power from dominating a region whose resources would, under consolidated control, be sufficient to generate global power.”

Hoewel de doctrine defensief geformuleerd is, – althans in de geest van de voorwaartse defensie – heeft zij dermate verstrekkende implicaties, dat zij door tegenstanders gezien wordt als een pro-actieve, agressieve strategie om de wereld te vormen naar Amerikaans evenbeeld. Geen enkel ander werelddeel of regio mag immers zo sterk opkomen, dat het even sterk zou kúnnen worden als de VS. Ongeacht of het vijandige bedoelingen heeft of niet. De doctrine lijkt zo bezien eerder gericht tegen concurrenten dan tegen vijanden.

Hoewel de tekst van de doctrine later is afgezwakt, blijft de kern overeind, namelijk dat er nooit meer een rivaal mag opstaan die even sterk of potentieel even sterk kan worden als de VS. Vertaald naar de actuele politieke verhoudingen, betekent zulks dat de wederopstanding van Rusland moet worden voorkomen, dan wel ongedaan gemaakt moet worden. Daarmee is Rusland in de positie van het Duitse Rijk terechtgekomen, dat in de 19e eeuw economisch zo sterk werd dat het koste wat kost moest worden ingekapseld. Daardoor moest Duitsland kiezen tussen onderworpenheid en grootheidswaan, maar kon het zich niet meer over de gulden middenweg ontwikkelen. En we weten waartoe dat heeft geleid: drie Europese oorlogen (1870-1871, 1914-1918 en 1939-1945).

Rusland (en China) zien de regime change in Irak, Lybië en Syrië als de moedwillige uitschakeling van Russische bondgenoten in het kader van een strategie om Rusland blijvend te verzwakken. En Rusland ziet de sancties die de VS tegen Rusland hebben afgekondigd – en die door de EU zijn overgenomen – als een poging het land te degraderen tot tweederangs mogendheid. Opnieuw dringt een historische parallel zich op: die met Japan in 1941, dat door de Amerikaanse boycot zonder olie kwam te zitten en daardoor een eeuw teruggezet dreigde te worden naar het pre-industriële tijdperk. Dat was voor de Japanners de aanleiding om de Amerikaanse vlootbasis in de Stille Oceaan op Pearl Harbour aan te vallen.

We bevinden ons zonder het te weten wellicht reeds in een “vooroorlogse” fase. Er is al heel veel beleid opgebouwd, zowel aan als onder de oppervlakte van de uiterlijke gebeurtenissen, dat bewust of onbewust gericht is op het provoceren van een oorlog.
Er zijn Amerikaanse generaals die menen dat er nu een “window of opportunity” is om Rusland militair te verslaan. Er wordt gehandeld vanuit wat Jacques Chirac in zijn verzet tegen de 2e Golfoorlog een logique de guerre noemde, een handelswijze die wel tot oorlog moet leiden. In feite is de economische fase van de derde wereldoorlog al begonnen, in de vorm van moordende sancties tegen Rusland, waardoor de Russen over een aantal jaren hun olie nauwelijks meer uit de grond kunnen halen. En in de vorm van een door manipulaties omlaag gedreven olieprijs, waardoor Rusland miljarden oliedollars misloopt en de roebel in waarde is gehalveerd. Currency war, trade war, world war.

Poetin leest deze oorlogslogica en vreest oprecht dat de langetermijnplanners achter de Amerikaanse regering aansturen op een gewapend conflict met Rusland. Daarom grijpt hij zijn rede voor de VN aan om die strategie aan de kaak te stellen en te waarschuwen voor de gevolgen.

“Russia is ready to work together with all partners on the basis of broad consensus, but we consider the attempts to undermine the authority and legitimacy of the United Nations as extremely dangerous [mijn cursivering]. They can lead to a collapse of the entire architecture of international relations. Then, indeed, we would be left with no other rules than the rule of force.” “Extremely dangerous” en “rule of force” is een waarschuwing dat het eenzijdig afdwingen van geopolitieke van de VS tot een grootschalige oorlog kan leiden.

“We would get a world dominated by selfishness rather than collective work.” Oftewel een wereld waar Amerikaanse en internationale corporations het buitenlandse beleid van de VS manipuleren via uitgekiende handelsverdragen zo veel mogelijk resources naar zich toe te trekken. “A world where truly independent states would be replaced by an ever growing number of de facto protectorates and extremely controlled territories.” Dit is een waarschuwing tegen de Amerikaanse strategie van geleidelijke en indirecte onderwerping van bepaalde regio’s.

En we gaan verder: “No one has to conform to a single development model that someone has once and for all recognized as the only right one.” Dit is een directe toespeling op de ambitie van de neoconservatieven om staten als Lybië en Irak met geweld te democratiseren, omdat “American democracy” het enige juiste model is. Op de opvatting van “het einde van de geschiedenis” van de neoconservatief Francis Fukuyama, die in wezen stelt dat na het einde van de ideologische strijd met de Sovjet-Unie “western capitalism” [let op: dus niet een vrije markt, maar een door corporations beheerste markt] en “democracy” [dat wil zeggen een systeem waarbij beleid bepaald wordt door bijdragen aan de verkiezingscampagnes] als enig model voor sociale ordening op aarde over zijn gebleven.

Poetin distantieert zich – enigszins opportuun – van de pogingen van de Sovjet-Unie destijds om het communisme te exporteren, en kritiseert de voortgaande “export of revoluties, this time so-called ‘democratic’ ones” door de VS, als noemt hij het land niet expliciet.

Die agressieve externe interventies hebben volgens Poetin niet geleid tot de triomf van de democratie, maar tot geweld, armoede en sociale catastrofes. In Noord-Afrika en het Midden-Oosten is een machtsvacuüm ontstaan dat wordt opgevuld door extremisten en terroristen.

En dan: “Besides, the Islamic State itself did not just come from nowhere. It was also initially forged as a tool against undesirable secular regimes”. Dit is een toespeling op het feit dat IS in feite gecreëerd is door de VS – mogelijk met medewerking van Groot-Brittanië en Israël – toen ze religieuze strijders financierden, bewapenden en trainden ten einde dictators als Moammar al-Qadhafi ten val te brengen.

Poetin waarschuwt voor onderschatting van Islamitische Staat en suggereert zelfs dat IS nog steeds door bepaalde Westerse geheime diensten gesteund wordt: “You never know who is manipulating whom. The recent data on arms transfer to this most ‘moderate’ opposition is the best proof of it”.

Dat zou heel goed kunnen en wordt ondersteund door verschillende Amerikaanse bronnen. Een daarvan is een reeks overheidsdocumenten die de Amerikaanse civiele organisatie Judicial Watch via de Amerikaanse Wet op de Openbaarheid van het Bestuur heeft opgevraagd. Uit een van de stukken blijkt dat de Defense Intelligence Agency al in augustus 2012 wist dat de belangrijkste oppositie tegen Assad bestond uit salafisten, de Moslim Broederschap en eenheden van Al Qaeda, dus niet uit gematigde groeperingen.

ISIS1

De DIA noemt de mogelijkheid dat een salafistische beweging in Syrië, in het kader van de strijd tegen het regime van Assad, een al dan niet officieel uitgeroepen kalifaat zou stichten en voegt toe dat dit “precies is wat de machten die de oppositie ondersteunen [dus de VS] willen”

ISIS-2

Dat zou ook verklaren waarom de strijd tegen IS zo moeizaam verloopt. Het is helemaal niet de bedoeling dat de beweging op korte termijn verslagen wordt.

En wat zegt Poetin daarvan: “We believe that any attempts to play games with terrorists, let alone to arm them, are not just short-sighted, but ‘fire hazardous'”.

En hij concludeert: “The situation is more than dangerous. In these circumstances it is hypocritical and irresponsible to make loud contributions about the threat of international terrorism while turning a blind eye to the channels of financing and supporting terrorists…”.

Wie zegt dat deze toespraak van de president van Rusland tot de VN “voorspelbaar” is, oftewel weinig zeggend, is niet alleen dom, maar ook gevaarlijk. Want door deze houding wordt de bevolking in slaap gesust op een moment dat we er alles aan moeten doen om van het pad naar de derde wereldoorlog af te raken dat onder de regeringen Bush en Obama is ingeslagen.

Nederlandse media nemen onze blogs over

Ruim een maand nadat we live gegaan zijn, beginnen Nederlandse media blogs van www.michielklinkhamer.com over te nemen.

In samenwerking met Holland Media Combinaties is een verkorte versie van ons blog van maandag 21 september 2015 onder de titel “Vluchteling al snel migrant” op zaterdag 26 september in het Haarlems Dagblad, de Gooi- en Eemlander en het Noord-Hollanse Dagblad opgenomen.

De licht aangepaste versie wordt ook aan lezers van www.michielklinkhamer.com beschikbaar gesteld, met het verzoek om het niet door te sturen, daar de auteur geen copyright heeft op de overige bijdragen op de desbetreffende opiniepagina.

Vluchteling als snel migrant – Haarlems Dagblad 26-09-2015

Wat doet Poetin in Syrië?

Vorige week heeft het Kremlin bevestigd dat Rusland zowel zijn wapenleveranties aan Syrië, als zijn militaire aanwezigheid in dat land opvoert. De Russische president Vladimir Poetin verklaarde dat Rusland op die wijze de Syrische regering wil gaan helpen in de strijd tegen terroristische organisaties als ISIS.

Dat zal zeker een van de motieven zijn, maar als we kijken naar de details van de Russische plannen, gaat het om veel meer.

De Russische vloot heeft momenteel maar één steunpunt in in de Middellandse Zee en dat is de haven van Latakia aan de Syrische kust. Die haven is echter niet meer 100% veilig en derhalve zijn 1700 Russische militaire specialisten neergestreken op een werf in Tartus, een havenstadje 90 kilometer ten zuiden van Latakia.

Deze specialisten zullen tenminste 3 maanden blijven om werf en haven een upgrade te geven, zodat Tartus in de toekomst ook schepen van de eerste en tweede categorie kan herbergen, dat wil zeggen kruisers en torpedobootjagers.

Kruiser van de klasse Slava

Tartu ligt aan het einde van de zogeheten “Syrië-express”, de zeeroute van de Russische zeebasis in Sebastopol op de Krim, via de Bosporus over de Zee van Marmara door de Dardanellen en dan via de Egeïsche Zee de Middellandse Zee op.

tartus-map

Rusland levert in feite sinds 1956 wapens aan Syrië, maar na de val van de Sovjet-Unie en de ineenstorting van de Russische economie in de jaren 1990 waren die leveranties op een laag pitje geraakt. Hetzelfde geldt voor de aanwezigheid van Russische militairen, die samenhangt met de wapenleveranties.

De plannen voor een upgrade van de werf in Tartus werden reeds in 2010 bekend gemaakt, maar door het uitbreken van de Syrische burgeroorlog werden die enkele jaren vertraagd, totdat de Russische regering in deze maand besloot ze alsnog ten uitvoer te brengen.

Dat volgt op een aanpassing van de Russische vlootdoctrine in juli 2015, die onder meer inhoudt dat de vloot frequenter gaat patrouilleren op de wateren van de Middellandse Zee. Het Russische Ministerie van Defensie ontwikkelt al plannen voor zeebases op Noord-Cyprus, Lybië, Egypte en zelfs Griekenland.

Tegelijkertijd worden de wapenleveranties opgevoerd. Volgens het dagblad Kommersant, dat zich beroept op anonieme bronnen binnen het Russische staatsbedrijf voor productie en handel van wapens Rosoboronexport, levert Rusland sinds 2010 tanks van het type T-80, jachtvliegtuigen van het type Su-27 en kustverdedigingssystemen van het type Bastion.

Exacte aantallen zijn niet bekend, maar het is duidelijk dat Rusland heeft besloten om de voormalige invloedssfeer van de Sovjet-Unie in het Midden-Oosten en op de Middellandse Zee tenminste gedeeltelijk te herstellen.

10 blogs gepubliceerd!

We hebben vandaag wat te vieren, want met de publicatie van het blog “Enkele opmerkingen ten aanzien van de vluchtelingen” vanmorgen, hebben de eerste 10 blogs op www.michielklinkhamer.com het licht gezien!

Om deze bijzondere gelegenheid te vieren, schenk ik mijn lezers alvast het motto van mijn boek over de Oekraïne, dat ik voorjaar 2016 hoop uit te brengen:

“Zuerst kommt ein Wohlstand wie noch nie.
Dann folgt ein Glaubensabfall wie nie zuvor.
Darauf eine noch nie da gewesene Sittenverderbnis.
Alsdann kommt eine große Zahl fremder Leute ins Land.
Es herrscht eine hohe Inflation.
Das Geld verliert mehr und mehr an Wert.
Bald darauf folgt die Revolution [in Deutschland].
Dann überfallen die Russen über Nacht den Westen.”

(Alois Irlmaier, jaren ’50 van de vorige eeuw)

Enkele opmerkingen ten aanzien van de vluchtelingen

De laatste weken worden we overspoeld met beelden van vluchtelingen die wanhopig West-Europa proberen te bereiken.

Er is daarbij een discussie ontstaan, zowel in de media als onder burgers, of het nou vluchtelingen of migranten betreft. Wilmer Heck en Marc Leijendekker leggen de links-liberale lezer in NRC next, – in de vorm van een mini-catechismus van “22 antwoorden om de crisis te begrijpen” -, scherpzinnig uit hoe de crisis er vanuit het D-66-perspectief van het dagblad uitziet.

In een moment van eerlijkheid geeft de krant toe dat van de vluchtelingen die de afgelopen jaren vanuit Lybië naar Italië zijn gekomen, de helft daadwerkelijk uit vluchtelingen bestond en de andere helft uit migranten. De redactie van beide NRC’s – die bestaat uit goed ingelichte intellectuelen die zowel musicus als journalist zijn en de links-liberale volksziel bespelen als een clavecimbel – weet precies op welk moment je dit soort informatie moet vrijgeven zodat je wel een evenwichtige berichtgeving aanhoudt, maar niet de gewenste dynamiek van het moment onderbreekt. De waarheid vertellen, kan altijd later nog.

Maar hoe zit het met de vluchtelingen die sinds het voorjaar in steeds groeiende aantallen via de Balkanroute Europa binnenkomen?

Dat is op dit moment niet met zekerheid te zeggen, maar ik vermoed dat het aantal daadwerkelijke vluchtelingen niet hoger, of zelfs aanzienlijk lager zal blijken te liggen dan destijds met de Libiërs.

Reeds na oppervlakkige beschouwing valt op dat het profiel van de personen die de vluchtelingenstroom uitmaken niet naadloos overeenstemt met dat van de door burgeroorlog en repressie geteisterde Syrische bevolking. Ten eerste lijkt het overgrote deel van de vluchtelingen te bestaan uit mannen. Dan werpt onmiddellijk de vraag zich op: “Zijn vrouwen dan geen slachtoffer van oorlogsgeweld? Worden vrouwen door ISIS beter behandeld dan mannen?” Nee, natuurlijk niet. In het algemeen zijn vrouwen in gelijke, zo niet hogere mate slachtoffer van oorlogsgeweld dan mannen. Ze zijn ook meestal kwetsbaarder dan mannen en lopen dus meer risico.

Ten tweede is het overgrote deel van die mannen tussen de 20 en 40 jaar oud en zijn de leeftijdscategorieën van 1 tot 20 en 40 tot 80 jaar sterk ondervertegenwoordigd. Ten derde zijn die mannen telkens alleen, terwijl in Syrië wellicht het grootste deel van de mannen van hun leeftijd getrouwd is en kinderen heeft. Ten vierde is deze week bekend geworden hoe makkelijk het is om aan valse Syrische paspoorten te komen en je uit te geven voor vluchteling. Het weekblad Nieuwe Revu wist voor 800 dollar binnen 40 uur een officieel paspoort op naam van Mark Rutte te bemachtigen.

Ten vijfde maken veel vluchtelingen, waarschijnlijk zelfs de meeste, gebruik van de diensten van mensensmokkelaars die duizenden euro per persoon vragen. Dat zijn bedragen die niet elke authentieke vluchteling kan opbrengen. Niet zelden wordt zo’n jongeman als het ware afgevaardigd door zijn familie die voor hem dat geld inzamelt. Ten zesde valt op dat ze allemaal naar Duitsland willen. De zogeheten Balkanroute verloopt van Turkije naar Griekenland, en dan via Servië, Kroatië en Hongarije naar Oostenrijk en Duitsland. Je kunt een landkaart pakken en een pijl trekken van Turkije naar Duitsland. Ze zullen toch ook wel een reden hebben waarom ze niet in Griekenland of Servië willen blijven en een andere reden, waarom ze uitgerekend in Duitsland willen gaan wonen. En dat is geen politieke, maar een sociaal-economische reden.

En dan zijn er nog details, zoals dat er best veel jongemannen met, eh, hoe zal ik het zeggen, een zwart Afrikaans uiterlijk tussen zitten, terwijl je in Syrië geen negers hebt. Althans nauwelijks. Dat zijn wellicht economische migranten uit Somalië of Eritreërs die de veel te lange dienstplicht in hun land beu zijn. Er zijn genoeg redenen om als ambitieuze en ondernemende jongeman uit Afrika te vertrekken naar Europa om daar een beter leven te vinden. Als je daar wat opgebouwd hebt, kun je altijd nog trouwen met een Europese vrouw of een bruid uit het vaderland halen en een gezin stichten. En geef ze eens ongelijk.

Tenslotte is een Syriër die via Turkije naar Europa reist, uitsluitend op het traject van Syrië naar Turkije vluchteling. Op het traject van Turkije naar Griekenland is hij per definitie migrant, want in Turkije woedt geen oorlog en is hij veilig. Sterker nog, deze mensen stappen uit een veilig en beschaafd land in een bootje en ondernemen een gevaarlijke overtocht. Hun veiligheid wordt daardoor juist minder.

Strikt genomen zou je kunnen zeggen dat alle personen die vanuit Turkije Europa binnenkomen en verklaren op de vlucht te zijn voor oorlog en geweld, in feite economische migranten zijn.

VS hebben permanente militaire bases in 130 landen

De Verenigde Staten (VS) hebben momenteel rond 900 militaire bases in omstreeks 130 landen. Geen enkel ander land heeft ook maar de helft van dat aantal buitenlandse militaire steunpunten.

Niet alleen het aantal militaire bases valt op, ook de duur van de militaire aanwezigheid. De schijnbaar zachtere aanpak van de verslagen vijanden, die de VS na de Tweede Wereldoorlog hebben laten zien ten aanzien van Duitsland, is op lange termijn effectiever gebleken dan brute bezetting. De Russische troepen zijn na 1989 uit Oost-Duitsland weggetrokken, maar de Amerikaanse strijdkrachten zijn nooit meer uit Duitsland en Japan weggegaan.

Sinds 1945 zijn 70 jaar verstreken, dus de militaire presentie is quasi permanent. Er wordt met de middelen der geleidelijkheid een soort Romeins Wereldrijk opgebouwd dat, net zoals het mediterrane oermodel, de uitbreiding van zijn invloed legitimeert met aanspraken van wet en orde (“freedom and democracy”). Het verschil met het Romeinse Rijk is dat het de gebieden meestal veroverde en inlijfde, terwijl de VS er genoegen meenemen om de buitenlandse politiek van die landen te bepalen en grip te krijgen op de productie en distributie van grondstoffen.

Terwijl de Russische militaire dreiging na 1989 is weggevallen en sindsdien 25 jaar afwezig is geweest, heeft de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) zich niet alleen niet opgeheven, maar zelfs uitgebreid naar het Oosten.

Volgens voormalig kabinetslid van Ronald Reagan en architect van de Reaganomics Paul Craig Roberts (PCR), wilde Reagan de Koude Oorlog niet zozeer winnen, als wel beëindigen en zou er een mondeling afspraak zijn gemaakt tussen Reagan en Gorbatsjov, dat Moskou zich militair en politiek zou terugtrekken uit Centraal- en Oost-Europa, mits de NAVO zich niet zou uitbreiden naar het oosten, dus richting de Russische grens.

Je kunt vraagtekens zetten bij die bewering, want je zou verwachten dat zo’n afspraak op schrift zou worden gesteld, uitgewerkt en eventueel in een verdrag vastgelegd, maar dat schijnt niet gebeurd te zijn. PCR geeft als verklaring dat dit soort afspraken mondeling gemaakt worden, het karakter van een gentlemans agreement hebben, maar de geschiedenis leert dat mondelinge toezegging zonder ratificatie riskant zijn, dus het is ongeloofwaardig dat Gorbatsjov niet zou hebben aangedrongen op een schriftelijke vastlegging.

Of de Amerikaanse regering nou haar woord heeft gebroken of niet, doet er echter niet zo veel toe. Doordat de NAVO niet is ontbonden en zich sindsdien gestaag uitbreidt – zelfs Oekraïne heeft in 2008 een aanvraag gedaan voor lidmaatschap – biedt zij nu de rechtvaardiging voor de herbewapening van Rusland. Diende de NAVO tot 1989 de vrede in West-Europa, nu dreigt zij de kat op het spek te binden en speelt ze de Russische nationalisten in de kaart. Die kunnen nu het herstel van de invloedssfeer van de voormalige Sovjet-Unie presenteren als een voorwaartse verdediging, het aanleggen van een buffer rondom Rusland.

En geef ze eens ongelijk: hoe zouden de VS reageren als Rusland een verdragsorganisatie zou oprichten waar het ene na het andere Zuid- en Midden-Amerikaanse land lid van werd? Hoe zouden de VS reageren als er Russische troepen in Mexico werden gestationeerd en de Russische strijdkrachten daar gezamenlijke oefeningen zouden houden met de strijdkrachten van Mexico? Of als Rusland een afscheidingsbeweging in Texas zou gaan steunen?

Sinds haar oprichting in 1776 zijn de Verenigde Staten van Amerika strikt genomen het overgrote deel van hun bestaan in oorlog geweest, volgens sommige berekeningen zelfs 91% van de tijd. Dat is meer dan enig ander land uit de moderne geschiedenis. Oorlogen tegen een groot aantal Indianen-volkeren die meer dan een eeuw geduurd hebben, oorlogen tegen Spanje, tegen Mexico, een invasie van de Fiji-eilanden, oorlog tegen de Filippijnen, de Eerste en Tweede Wereldoorlog, militaire operaties in Honduras, Panama, Nicaragua, Haïti, Dominicaanse Republiek, Grenada, de Koreaanse oorlog, 20 jaar lang oorlog in Vietnam (1955-1975), Irak (2x), Kosovo, Afghanistan, bombardementen in Libië, Soedan, Pakistan, Somalië en Jemen.

Op dit moment – medio september 2015 – worden luchtaanvallen uitgevoerd in Syrië en Irak. En er worden drone-aanvallen uitgevoerd in Pakistan, Afhanistan. Somalia en Jemen.

De VS voeren dus op dit moment oorlog in 6 landen. En dan hebben de elitetroepen van de United States Special Operations Command – een soort voorpost van de Amerikaanse strijdkrachten – de afgelopen jaren gezamenlijke militaire oefeningen gehouden in Belize, Brazilië, Bulgarije, Burkina Faso, Duitsland, Indonesië, Mali, Norwegen, Panama, Polen, Jordanië, Roemenië, Senegal, Zuid-Korea en Thailand.

Wat de rechtvaardiging ook zij, we hebben hier in feite te maken met empire building. Alleen het feit al dat die ongekend langdurige en grootschalige militaire presentie niet als expansie wordt beschouwd, maar vermeende militaire aanwezigheid van Russische soldaten in Oekraïne wel, is een teken hoe succesvol de Amerikaanse strategie van geleidelijke en gefaseerde uitbreiding van haar invloed in andere werelddelen is geweest.

Jarenlang opereren in Irak van huurlingen die voor particuliere Amerikaanse beveiligingsbedrijven werken, wordt als normaal gezien, maar optreden op de Krim – nota bene de achtertuin van Rusland – van Russische huurlingen die ook bij particuliere bedrijven in dienst zijn, – de zogeheten “groene mannetjes” -, wordt gezien als ontoelaatbare inmenging door Rusland.

De Pax Americana – het Amerikaanse wereldrijk – is in aanbouw en stuit op verzet van een herrijzend Rusland dat geen genoegen neemt met de positie van tweederangs mogendheid die haar binnen het Amerikaanse wereldsysteem is toebedeeld. Rusland geniet momenteel de steun van China, dat samen met India de lege plaatsen naast Poetin heeft ingenomen, die de Westerse regeringsleiders onder Amerikaanse druk tijdens overwinningsparade van 9 mei 2015 in Moskou hadden open gelaten.

images

Schermafbeelding 2015-09-16 om 09.50.31

Tegelijkertijd protesteert de Amerikaanse regering tegen het feit dat Rusland onlangs militairen heeft gestuurd naar Syrië om regering aldaar te helpen in haar strijd tegen de rebellen van Islamitische Staat. Het is alsof de Russische president Vladimir Poetin het spelletje van de Amerikanen heeft overgenomen. Onder het mom van terreurbestrijding bouwt hij zijn militaire steunpunten uit. Hij zal daar niet mee stoppen. Het is zijn antwoord op wat hij ziet als de omcirkeling van Rusland door de NAVO en de pogingen van de VS om een unipolaire wereld te creëren, waarin geen rivalen geduld worden. Als er dan toch een confrontatie moet komen tussen Amerikaanse en Russische troepen, dan liever in Syrië dan in Oekraïne.

Het uitmelken van Aylan

Weinig tragedieën zijn zo cynisch door de media uitgemolken, als die van de dood van het 3-jarige Syrische jongetje Aylan en zijn moeder op 2 september 2015. De foto van zijn ontzielde lichaam, dat werd aangetroffen aan de Turkse kust bij het vakantieplaatsje Bodrum, werd de hele wereld over gestuurd.

Aylan was nog nauwelijks overleden of de media begonnen een massale propagandacampagne ten gunste van onbeperkte en ongecontroleerde massa-immigratie naar de Westerse wereld.

Niet expliciet natuurlijk, maar door suggestie. Door de beelden van het omgekomen jongetje werd bij miljoenen stemgerechtigde kiezers een gevoel van schok, ontzetting en medelijden opgewekt. Daardoor stonden miljoenen mensen als het ware “open” en kon de leugen erin gepompt worden, dat Aylan was gestorven omdat hij op de vlucht was voor de oorlog in Syrië.

En natuurlijk de suggestie dat hij nog zou leven als hij niet door de xenofobe onverschillige kapitalistische Europeanen aan zijn lot was overgelaten. Dus als wij een ruimhartiger toelatingsbeleid hadden gehad.

Dit is een cynische verdraaiing van de feiten. Aylan was op het traject van Syrië naar Turkije inderdaad vluchteling, maar op het traject van Turkije naar Griekenland was hij economisch migrant. Althans niet hijzelf, natuurlijk, maar zijn vader, die had besloten tot de gevaarlijke overtocht met zijn gezin over zee.

Turkije is namelijk een veilig land met een leger van 410.000 man, een politiemacht die niet met zich laat sollen en een hard werkende, trotse en gastvrije bevolking. Het leger van Syrië maakt geen schijn van kans tegen dat van Turkije. Bovendien is Turkije lid van de NAVO, hetgeen inhoudt dat het, als het wordt aangevallen door Syrië, recht heeft op bijstand van de overige 27 lidstaten van de NAVO, waaronder de machtigste militaire mogendheid op aarde, de Verenigde Staten. Ook is het bij mijn weten niet zo dat de Syrische geheime dienst in Turkije vluchtelingen bedreigt.

Het gezin had daar dus niets te vrezen van oorlogshandelingen. De veiligheid van Aylan en de rest van het gezin was in Turkije gegarandeerd.

Wat is er dan werkelijk gebeurd? De vader van Aylan heeft waarschijnlijk besloten om het ijzer te smeden als het heet is, en een groot, maar eenmalig risico te nemen om zich met zijn gezin in een van de lidstaten van de Europese Unie te kunnen vestigen, bij voorkeur in Duitsland. Daar zou hij voor zijn gezin en hemzelf de best mogelijke toekomst hebben van alle continenten, en misschien wel van alle landen.

Was hem dat gelukt, dan zou zijn gezin dus niet alleen dezelfde veiligheid hebben die het in Turkije genoot, maar ook een relatief hoger loon, betere sociale bescherming en betere scholing.

Hij had waarschijnlijk een kans van slagen van 90% en heeft het erop gewaagd. Voor mensen in zijn situatie is dat – anders dan bij de risicomijdende burgers uit de EU – een kans die ze niet laten liggen. Maar hij werd, net zoals sommige Grieken avonturiers 3000 jaar eerder op dezelfde golven, door het noodlot getroffen en verloor zijn meest dierbaren.

De dood van Aylan – en zijn moeder – is dus het gevolg van de beslissing van zijn vader om een beter leven te zoeken dan hij in Turkije meende te kunnen hebben.

Terug naar de wijze waarop de “presstitutes” van de media de tragedie hebben misbruikt. Terwijl de emotie bij tientallen miljoenen mensen nog vers was, werd de leugen erin gepompt dat de tragedie veroorzaakt wordt door onze onverschilligheid, of tenminste voorkomen had kunnen worden door een ruimhartiger toelatingsbeleid. De eigenlijke oorzaak van de dood van het arme jochie was niet de verkeerd uitgepakte gok van zijn vader, maar onze onwil om onze grenzen open te stellen voor 40 miljoen vluchtelingen. Het sentiment werd vervolgens opgepikt en uitgebuit door voorstanders van massa-immigratie, zoals de voorzitter van de Europese Commissie, Jean-Claude Juncker.

Laten we de kwestie eens van bovenaf bekijken: wordt iemand als Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie die vlak na de tragedie van Aylan vurig pleitte voor een ruimer toelatingsbeleid, bewogen door oprecht medeleven met de minder bedeelden? Mogelijk, maar niet waarschijnlijk. In 1999 in Brussel lichtte hij een sluier op van de wijze waarop hij en andere Brusselse bureaucraten te werk gingen om sluipenderwijs steeds meer macht naar zich toetrekken:
“Wir beschließen etwas, stellen das dann in den Raum und warten einige Zeit ab, ob was passiert. Wenn es dann kein großes Geschrei gibt und keine Aufstände, weil die meisten gar nicht begreifen, was da beschlossen wurde, dann machen wir weiter – Schritt für Schritt, bis es kein Zurück mehr gibt.“
En wat dacht u van deze: “Wenn es ernst wird, müssen wir lügen”

Gaan we nog verder terug naar een van de founding fathers van de Europese Unie, Claude Monnet, dan vinden we in zijn memoires dit onthullende citaat:
“Wat we moeten doen, is gemeenschappelijke problemen creëren, problemen van een zodanige omvang dat ze alleen op Europees niveau kunnen worden opgelost”.

Dit is nog veel cynischer: in plaats van oplossing bieden juist problemen creëren met het doel om de centrale macht van Brussel uit te breiden.

Door de grenscontrole jarenlang te ondermijnen, door vluchtelingen valse hoop te geven, door de premier van Hongarije als een soort fascist neer te zetten wanneer hij pleit voor behoud van de buitengrenzen van Europa, creëer je een dynamiek die alleen maar tot meer vluchtelingenstromen leidt. Geheel volgens de logica van Monnet en met de middelen van Juncker.

Door steeds meer migranten en vluchtelingen de Europese Unie binnen te laten, creëer je enerzijds problemen die de lidstaten niet meer zelf kunnen of mogen oplossen, en tegelijkertijd verzwak je de nationale staten van Europa zodanig, zodat er minder efficiënt verzet kan worden geboden tegen verdere Brusselse centralisering, dat wil zeggen tegen de politiek van de voldongen feiten waar Juncker het over had.

De media hadden nog een tweede reden om de associatie tussen de tragedie en het immigratiebeleid direct te maken: Wacht je namelijk op meer onderzoek, dan komen er nieuwe feiten boven water en ontstaat er een genuanceerder beeld van de toedracht. En een genuanceerd beeld is, hoe zullen we het zeggen, vanuit massapsychologisch oogpunt minder effectief.

In het geval van Aylan zijn dat berichten die vorige week naar buiten zijn gekomen, dat opvarenden van de boot waarin Aylan reisde, verklaard hebben dat de vader van Aylan samenwerkte met de mensenhandelaren en dat hij degene was die de boot had geregeld en zelf aan het roer zat. Volgens de Wall Street Journal woonde de vader van Aylan bovendien al 3 jaar in Turkije en werkte hij er in de bouw, waar hij 15 er per dag werkte. Als het onderzoek van de Wall Street Journal overeind blijft, is er dus ook nog sprake van bedrog.

Ook de Nederlandse basisscholen verloren geen tijd: Binnen een week werd de tragedie van Aylan op talrijke lagere scholen in Nederland in de klas uit de doeken gedaan. Scholieren vanaf 8 jaar kregen te horen van het 3-jarige jongetje Aylan. En u kunt zich voorstellen op wat voor wijze dat gegaan moet zijn: eerst het schokkende bericht, al dan niet met foto, dan de suggestie dat de slachtoffers van het ongeluk tot die gevaarlijke tocht waren gedreven omdat ze op de vlucht waren voor het oorlogsgeweld en Europa niet in mochten. En daarna de bewering of de suggestie dat zulks komt omdat veel mensen hier geen vluchtelingen willen. Uit onverschilligheid, zelfzucht, angst voor verlies van werk of voor toename misdaad. Wat vinden jullie daarvan, kinderen? Motiveer je antwoord in twee zinnen. Moeten we die mensen binnenlaten en opvangen, of moeten we ze het zelf maar laten uitzoeken?

Scholen nemen ouders opvoeding af – 5

Maar verder met het digitale schoolbord. Dat is een buitengewoon gevaarlijk wapen in de handen van linkse fanatici. Natuurlijk worden er soms ludieke dingen op gedaan, maar het werken met digitale schermen vermindert ten eerste de concentratie. Alleen fysiologisch is dat al zo, omdat de pixels onzichtbaar zachtjes trillen. En een schoolbord geeft geen trillingen af.

Ten tweede zijn letters wit op zwart het best te onderscheiden, vanwege optimaal contrast, en daarom het minst vermoeiend om te lezen. Dus een schoolbord is rustiger voor de ogen van de kinderen. Het gebruik van gekleurde stiften op een witte achtergrond is leuk, maar op een subtiele manier nét iets vermoeiender voor kinderen.

Het belangrijkste is echter dat de beelden vanaf een levensgroot digibord veel te direct bij de kinderen binnen komen. De beeldinformatie kan niet worden opgevangen en verwerkt door het voorstellingsvermogen. De informatie drukt zich rechtstreeks in het onderbewuste van de kindjes af.

Dat is ook de reden dat de digiborden op scholen zo gretig worden verspreid. Men klaagt steen en been over bezuinigingen, maar een digibord van 5.000 tot 10.000 euro kan er makkelijk af. En dat is per klas, dus per school heb je het al snel over een ton.

Die reden is dat de culturele, ideologische en morele transformatie die scholen onder de kinderen willen bewerkstelligen op weg naar een betere, linkse wereld, aanzienlijk versneld kan worden door suggestief op het onderbewuste van de kindjes in te werken. Dan krijgen ze later later opvattingen en reflexen waarvan ze zich niet eens meer herinneren waar die vandaan komen.

Neem bijvoorbeeld de video van “Wiggle wiggle” van Jason Derulo met gastoptreden van pooierrapper Snoop Dog, die in het kader van de culturele revolutie op een school in Midden-Nederland werd afgespeeld voor klas 4 (groep 6 en 7), dus voor kinderen van 9 en 10 jaar. Voordat ik van racisme beschuldigd wordt: ik heb ook een cd van de “dogmaster”, maar ik acht die niet geschikt voor kinderen, om dezelfde redenen dat ik geen Joy Division draai waar de kinderen bij zijn.

De video begint met de popster (Derulo) die met ontbloot bovenlijf op bed ligt met 8 schaars geklede danseressen.

Schermafbeelding 2015-02-14 om 16.40.18

Daarna beelden van palmbomen, een zwembad, kontjes en tietjes en doggystyle dancing. Vervolgens krijgt een van de groupies die bij Jason op bed lag, een doos met dure Italiaanse schoenen. Kennelijk krijgt de slet, in ruil voor groepsseks met de rijke en succesvolle zanger, wat leuks om aan te trekken en neemt ze daar genoegen mee.

Schermafbeelding 2015-02-14 om 16.40.29

Best begrijpelijk als mannelijke fantasie – welke man heeft niet er niet eens van gedroomd dat hij door meerdere lichtekooien tegelijk verwend werd – maar hoe wordt dit opgevat door meisjes van 10? Je hoeft toch geen psycholoog of pedagoog te zijn om dat te snappen?

The dogmaster staat goedkeurend door een verrekijker naar dat alles te gluren. Verder veel close-ups van draaiende kontjes in korte rokjes en broekjes, gefilmd van schuin onder; van een danseresje dat langzaam met een vinger door haar decolleté strijkt met haar mond half open en waterdruppels op haar keel, alsof ze net een cumshot heeft gehad;

Schermafbeelding 2015-02-14 om 16.57.33

Verder beelden van een van de mannelijks dansers die aan een ijsblok likt in de vorm van een welgevormd vrouwelijk onderlichaam, alsof hij haar zit te beffen, en nog meer fraais.

Schermafbeelding 2015-09-11 om 16.52.58

Enfin, kijk zelf, waarbij zij opgemerkt dat beelden die snel en onopgemerkt voorbijschieten, niet minder, maar méér invloed hebben dan expliciete beelden, omdat zij direct het onbewuste inschieten (subliminale stimuli):

Van de schrik bekomen? Dan volgt een andere voorbeeld, ook van het voorjaar van 2015. Was het eerste seksueel getint, zo niet seksistisch, dit is macaber.

Het gaat om een interview met de onfrisse kinderboekenschrijver Daan Remmerts de Vries, die door de spontane, maar kritiekloze interviewster van het programma Klokhuis in het zonnetje gezet wordt. Wat blijkt?

Daan heeft een horrorboek voor kinderen geschreven, waaruit hij een passage voorleest. Hij zit in het donker met genoemde presentatrice, in een soort heksenkring van kaarsen met een levensechte schedel in zijn handen. De passage gaat over kindertjes die op een kerkhof een lijk opgraven. Daan legt uit dat het autobiografisch is, omdat hij vroeger, dus in de echte wereld buiten het fantasieboek, ook een vriendje had die graven opdelfde.

Daan de Vries met schedel

Maar grafschennis is smerig en respectloos jegens de overledene en diens nabestaanden. Het is daarom ook niet voor niets een strafbaar feit (WvS 149 “Hij die opzettelijk een graf schendt of enig op een begraafplaats opgericht gedenkteken opzettelijk en wederrechtelijk vernielt of beschadigt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.”). Hoe zouden de kindjes van 9 en 10, aan wie deze video op het digibord vertoond werd, het vinden als het lijk van oma werd opgegraven?

Ook werd een stuk voorgelezen over een heks, maar de afbeelding die Klokhuis had uitgezocht en de juf op het digibord afspeelde, was niet die van een toverkol, maar van een soort demon.

Demon uit Klokhuis

Voor extra effect werd er nog eens ingezoomd op de beestachtige ogen van het monster:

Demon uit Klokhuis _ close-up ogen

Verschillende kinderen kregen later nachtmerries.

Aan het eind van het programma volgde nog even een vrolijke noot met de vulgaire clowns Ard en Fjodor, waarvan de een het gebaar maakte van het piemeltje in het gaatje.

Ard en Fjodor uit Klokhuis

En dat alles op levensgrote beelden op het digibord, in de pauze, terwijl de kinderen hun brood zitten te eten.

Dit is helemaal niet hoe ik mijn kind wil opvoeden.

[wordt vervolgd]

Scholen nemen ouders opvoeding af – 4

Een ander probleem waar je als oplettende ouder tegenaan loopt, is de schokkende domheid van sommige leerkrachten in het basisonderwijs.
Dat onvermogen, en de schaamteloze onwil om er wat aan te doen, is omgekeerd evenredig aan het ideologische fanatisme in de sector.

Opnieuw eerst een anekdotische voorbeeld uit mijn eigen beperkte ervaring:
Juf N geeft in 2014 les in de tafels van vermenigvuldiging van 1 t/m 12. Zij wordt regelmatig in de klas gezien met een rekenmachine. Wat is er aan de hand? Komt ze in de problemen bij 6 x 8, 5 x 9 of bij 7 x 12? Wat moet ze met een rekenmachine bij dergelijke elementaire berekeningen?

Ik weet wat u denkt: u heeft de tafels misschien ook niet allemaal paraat. Klopt, maar in uw geval behoren de tafels waarschijnlijk niet tot de basisvaardigheden van uw vak. U moet dit gebrek aan kennis vergelijken met een bakker die niet weet hoeveel gist er in het brood moet of hoe lang het ook al weer moest bakken of met de arts die even moet checken waar de bijnieren ook al weer zitten.

Bovendien zou u de tafels, als u ze op uw werk nodig bleek te hebben, waarschijnlijk wel even herhalen. In het onderwijs gebeurt dat echter niet, het herhalen van vaardigheden en het aanvullen van hiaten in de kennis. Het onderwijs zit vol met studiedagen, waarop u een dag vrij moet nemen van uw werk of anderszins opvang regelen, maar rekenvaardigheden komen daar niet aan bod. Ik vermoed dat die studiedagen ook eerder methodologisch, d.w.z. ideologisch van karakter zijn

Juffen die de tafels niet uit hun hoofd kunnen, zijn schering en inslag in het onderwijs in Nederland anno 2015. De keren dat juf N een som wél uit haar hoofd durfde te maken, was kleine Lodewijk haar altijd te snel af, zoals hij wel vaker sommen sneller af had dan de juf. Aha, denkt u, wat een kleine Einstein! Nee, helemaal niet. Lodewijk kon gewoon wat sneller rekenen dan de rest van de klas, maar geniaal was ie niet.

Talrijke scholen hebben “rekenspecialisten” aangesteld, dat wil zeggen juffen die nog op het niveau van een slimme basisscholier kunnen meekomen. Rekenen is echter geen specialisme, maar een basisvaardigheid! Dat is hetzelfde als een “kookspecialist” in een keuken of een “postzegelspecialist” bij een filatelievereniging.

Er is er wel wat onderzoek gedaan naar de domheid van de hedendaagse onderwijzers. Tweederde van de studenten van de subversieve Pedagogische Academie (Pabo) zakte in 2007 voor een taalexamen dat door de CITO ontwikkeld was en een fractie boven het kennisniveau lag dat een scholier na de basisschool moet hebben. Die domme ganzen hadden dus niet eens het niveau van een 12-jarige scholier.
Wat betreft rekenen is de situatie niet minder rampzalig: in 2006 zakte de helft van de Pabo-studenten voor de rekentoets. Dat is als een eerstejaars student Geneeskunde die het verschil niet weet tussen zijn knie en zijn elleboog.

Domheid is geen deugd. Gustave Flaubert heeft dat in de 19e eeuw reeds onder woorden gebracht: “”La bêtise n’est pas d’un côté et l’esprit de l’autre, c’est comme le vice et la vertu, malin qui les distingue.” Hij bedoelde daarmee dat domheid en slimheid geen twee gelijkwaardige verschijnselen vormen in het rijke en veelzijdige scala aan eigenschappen van het mensdom (no punt intended), maar dat domheid een gebrek is en dat ten allen tijde moet worden bestreden.
Het is niet raadzaam om een leerkracht aan te spreken op een dergelijk gebrek aan kennis, omdat men dan het risico loopt om haar tegen zich in het harnas te jagen, waarna het eigen kind minder aandacht, of zelfs negatieve aandacht in de klas krijgt. Ook dat had Flaubert reeds opgemerkt: “La bêtise est quelque chose d’inébranlable, rien ne l’attaque sans se briser contre elle.” (= Domheid heeft iets onverwrikbaars: niets valt haar aan, zonder zich ertegen te pletter te lopen.)

266px-Gustave_Flaubert

Maar hoe komt juf N aan haar diploma?

In verzet tegen de slimheid van de elites, zijn sommige “pedagogen” domheid gaan zien als een daad van verzet. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Het tegendeel van elitarisme is echter niet domheid, maar juist het uitdragen van kennis aan steeds bredere lagen van de bevolking. Kennis is macht en delen van kennis werkt sociale en maatschappelijke emancipatie in de hand. Datzelfde geldt voor vulgariteit versus schoonheid en smakeloosheid versus elegantie. Dat begint op school. Maar waar ik thuis mijn schatje Exultate, Jubilate van Mozart laat horen en het Zwanenmeer van Tsjaikovski, krijgt ze op school in de pauze Jason Derulo featuring Snoop Dog.

Het opleiden, voor de klas zetten en handhaven van domme leerkrachten is niet minder ernstig dan het uitdelen van onverdiende diploma’s aan huisartsen, het aanstellen van chirurgen die niet weten waar ze moeten snijden of van taxichauffeurs zonder rijbewijs. Het is in principe niet anders dan de situatie in Oost-Europa onder het communisme, waar politieke loyaliteit vaak zwaarder woog dan professionaliteit. Ik herinner mij een anekdote van een Hongaarse medische specialiste, die mij vertelde dat ze in de eerste weken van haar coschappen naast een chirurg geplaatst werd die zijn diploma in Moskou gehaald had. Haar prof vroeg haar een oogje in het zeil te houden tijdens de operatie, omdat de chirurg een “labiel” diploma had, zoals dat in die tijd heette.

Paralel aan de domheid, loopt het probleem van de slordigheid en de luiheid van veel leerkrachten.
Een kopietje van een topografisch kaartje van Nederland uitdelen, dat zo vaag is dat de kustlijn niet te zien is en de Waddeneilanden wegvallen. De kinderen eerst secundaire plaatsen laten leren en daarna pas de grote Nederlandse steden (eerst Zoetermeer, dan Den Haag. Eerst Purmerend, dan Amsterdam. Eerst Vlaardingen, daarna Rotterdam). Nu eens zinnen beginnen met hoofdletters, dan weer niet. Dit soort luiheid werkt verwarrend voor de kinderen, want zij moeten in feite eerst de lesstof corrigeren en daarna tot zich nemen. Ze doen in feite het werk dat de leerkracht laat liggen.

Bovendien vliegen in talrijke klassen regelmatig woorden als “kut”, “shit” en “fuck” door de klas. Vloekende en scheldende leerkrachten zijn helaas geen uitzondering. En dan heb ik het niet over het woord “kont” dat in kinderboeken al algemeen geaccepteerd is en door leerkrachten regelmatig wordt gebezigd, omdat ik niet op alle slakken zout wil strooien.

Doordat op scholen domme leerkrachten voor de klas worden gelaten en gehandhaafd worden, wordt de kennisvorming van het kind opnieuw verminderd en dragen scholen opnieuw bij tot de vorming van een maatschappij van volgzame schapen in plaats van kritische burgers.

[wordt vervolgd]