Categorie archief: Media

Verkiezingen voorbeeld van manipulatie

De verkiezingen voor de Tweede Kamer van de Staten-Generaal van 15 maart 2017 waren in meerder opzichten een schertsvertoning.

Ten eerste werden de verkiezingen op verschillende wijzen gemanipuleerd, te beginnen met de media. Die gaven, zoals altijd sinds 1974, kandidaten van linkse partijen meer zendtijd dan kandidaten van rechtse partijen.

Ook binnen het linkse speelveld werd gediscrimineerd, want een integere socialist als Jacques Monasch met zijn partij Nieuwe Wegen, die een hoop ontevreden PvdA-stemmers naar zich toe had kunnen trekken, kreeg nauwelijks spreektijd op televisie. De weinige keren dat hij dat wel kreeg, werd hij gecast naast niet welgezinde gespreksgenoten en kreeg hij in vergelijking tot de eigen linkse kandidaten Asscher, Pechtold en Klaver, opvallend lastige vragen.

De reden laat zich raden. Monasch wil het establishment zuiveren. Hij was uit de PvdA gekukeld omdat hij de partij terug wilde geven aan het volk, uitslagen van referenda wilde opvolgen, etc.

Naast de disproportionele en partijdige media-aandacht, waren er de in opdracht van de NOS door Ipsos vervalste exit polls. Van Ipsos is bekend dat het een linkse club is en dat is ook precies de reden dat Ipsos door de linkse Nederlandse Publieke Omroep is ingehuurd om de exit poll te doen. Namelijk om door een verkeerde weergave van de voorlopige verkiezingsresultaten linkse twijfelaars over te halen om alsnog op D66 of GroenLinks te gaan stemmen en rechtse twijfelaars te ontmoedigen om op de PVV te gaan stemmen, omdat die toch niet de tweede partij van Nederland wordt.

Ipsos suggereerde dat de VVD 31 zetels zou krijgen, dat de PVV met 19 zetels even groot zou worden als het CDA en D66 en mogelijk zelfs vierde zou worden, voorspelde 16 zetels voor GroenLinks en suggereerde dat “Denk”, dat allochtone stemmen van de PvdA wegsnoept in de grote steden, helemaal niet in de Kamer zou komen.

In werkelijkheid staat de VVD inmiddels op 33 zetels, ziet het er nu naar uit dat de PVV tweede is geworden met 20 zetels, krijgt GroenLinks 14 zetels en komt Denk in de kamer met 3 zetels.

Ipsos heeft haar taak precies uitgevoerd. Het “klopt” tot in het detail.

Dat past ook in de recente internatioale trend, waarin de peilingen gebruikt worden als middel om kiezers te beïnvloeden. We hebben dat eerder gezien bij het Britse referendum over uittreding uit de Europese Unie en bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen. In beide gevallen hadden de peilingen zich “vergist” over de uitslag.

Maar zij hadden zich niet vergist, zij hebben precies gedaan waar ze voor betaald worden, namelijk proberen om op het laatste moment de kiezer terug in het hok van het linkse establishment te drijven.

We hebben in ons vorige blog gesteld dat de verkiezingen in feite niet over partijen of programma’s gaan, maar over de verkiezingen zelf. Over de vraag of het überhaupt zin heeft om te stemmen, indien de regeringen al sinds 1993 beleid voeren dat een toenemend deel van het Nederlandse volk wordt afgewezen. Dat heeft bij de kiezer het gevoel veroorzaakt dat politiek en media de Nederlandse burgers niet vertegenwoordigen.

Dat gegeven werd gisteren bevestigd door het feit en de wijze, waarop de verkiezingen door NOS en Ipsos werden gemanipuleerd.

De NPO gedroeg zich, precies zoals je kunt verwachten van een staats-televisiezender in de DDR light die Nederland is geworden, als de spreekbuis van de pro-Europese, links-progressieve minderheid van de Nederlandse bevolking, die kritiekloos het Amerikaanse buitenlandbeleid steunt dat leidt tot vluchtelingenstromen. Die stromen moeten vervolgens worden tot de Europese Unie worden toegelaten, omdat Amerikaanse bondgenoten als Saoedi-Arabië dat niet doen, en worden met dwang verdeeld over de lidstaten. Dat veroorzaakt verdeeldheid tussen burgers en elite binnen de lidstaten enerzijds en tussen West-Europese en Centraal-Europese landen anderzijds.

De NPO deed wat er van haar verwacht werd en probeerde, zowel voor als tijdens de verkiezingen, links Nederland aan een zo goed mogelijk verkiezingsresultaat te helpen.

Ten derde was er de interventie van de Turkse president Recep Erdogan – de man die een deel van zijn vrije tijd net zo doorbrengt als Joris Demmink – in het Nederlandse verkiezingsproces. Erdogan stuurde precies op het juiste moment twee kabinetsleden naar Nederland om Nederlanders met Turkse grootouders – die om een merkwaardige reden kennelijk nog een Turks paspoort hebben – over te halen om met dat paspoort hun stem uit te brengen in een referendum in Turkije. Een stem voor een grondwetswijziging die Erdogan nog meer bevoegdheden geeft, wel te verstaan.

Die interventie stelde de Nederlandse premier Mark Rutte in staat om voor één keer over te komen als de “verdediger van het vaderland”. Hij boog niet voor op de dreigementen en eisen van de Turkse Mussolini.

Erdogan had Nederland gedreigd met politieke en economische sancties, als het de Turkse kabinetsleden niet zou toelaten. Doordat de Nederlandse regering de rug recht hield en niet toegaf aan de dreigementen, kon Rutte zich op het laatste moment profileren als een sterke democratische leider die ongewenste buitenlandse bemoeienis buiten de deur hield.

Daarmee heeft hij 4 tot 5 zetels bij de PVV weggehaald en mogelijk zelfs die partij van een verkiezingsoverwinning afgehouden.

De interventie van Erdogan heeft enerzijds Rutte aan een ruime verkiezingsoverwinning geholpen, maar anderzijds een wig gedreven tussen een deel van de Nederlandse Turken en de autochtone Nederlanders.

Door de interventie van Erdogan is Nederland instabieler geworden.

Een regeringsgezinde krant in Turkije schreef zelfs dat er 400.000 Turken in Nederland waren, maar slechts 40.000 Nederlandse soldaten in het Nederlandse leger. Daarmee suggereerde het fascistische blaadje dat de Nederlandse Turken een soort vooruitgeschoven strijdmacht van Erdogan vormen die kan worden ingezet tegen het Nederlandse volk, als het niet doet wat Il Duce wil.

Erdogan als “sultan” beschouwen, is een belediging voor de Ottomaanse sultans. Suleiman de Grote – die de Turken in gedachten hebben als ze Erdogan sterk willen maken – wordt in het Turks en in het Arabisch “De Wetgever” genoemd, omdat hij in de 16e eeuw toen het Ottomaanse Rijk in politiek, economisch en cultureel opzicht op zijn hoogtepunt was, het rechtssysteem heeft hervormd.

Suleiman de Grote werd door zijn onderdanen gezien als een verlicht heerser en groot verdediger van de rechtvaardigheid.

Benito Erdogan doet echter het tegendeel. Hij is bezig de moderne Turkse rechtstaat te verwoesten. Sinds juli 2016 heeft de Turkse regering met behulp van decreten:

– meer dan 128.000 personen ontslagen
– meer dan 49.000 personen gearresteerd en vastgehouden
– meer dan 2000 scholen en universiteiten gesloten
– meer dan 4000 rechters en officieren van justitie ontslagen
– 162 journalisten gearresteerd en 149 media-outlets verboden

Wie is hier nou de fascist?

Benito Erdogan natuurlijk.

Maar de andere kant van de schijnvertoning is minstens even bedrieglijk, zij het op een veel subtielere wijze.

Rutte doet ineens alsof hij de belangen van Nederland als soeverein land beschermt, maar dat is een momentopname. Hij is en blijft een overtuigd voorstander van “Europese samenwerking”, dat wil zeggen van het omzetten van richtlijnen van Brusselse bureaucraten in Nederlandse wetten en regels.

En hij is een politicus van het “oude stempel” die meent dat het volk één keer in de 4 jaar mag kiezen, maar dat de regering het recht heeft om in de tussenliggende tijd allerlei besluiten te nemen die door de meerderheid van datzelfde volk worden afgewezen, en allerlei maatregelen mag nalaten, die het volk dringend wil. Dat bleek bijvoorbeeld toen het Nederlandse volk zich uitsprak tegen de ratificatie van het associatieverdrag tussen de Europese Unie en de Oekraïne. Rutte wachtte toen tot de opwinding bedaard was en jaste een aantal maanden later het verdrag er alsnog doorheen.

Met de overwinning van de VVD en een mogelijk kabinet VVD-CDA-D66, zal de kloof tussen de politiek en de burgers alleen maar toenemen.

De enige manier om de toenemende interne instabiliteit die daardoor wordt veroorzaakt te verminderen, is om de soevereiniteit van Nederland te herstellen en de Nederlandse wetten weer boven Europese wetten en verdragen te laten gaan. En om regelmatig bindende referenda te houden, zodat er voeling blijft met het electoraat. En tenslotte moet Nederland uit de NAVO stappen, zich herbewapenen en de banden met Rusland herstellen, zodat we van het pad naar de oorlog af geraken.

Maar om dat te bereiken, had iedereen op Forum voor Democratie moeten stemmen.

Nederland zal een dure prijs betalen voor de verkiezingsuitslag van 15 maart 2017.

Desinformeren en vernietigen

De nieuwsoverzichtjes van digitale kiosken als Blendle blijven symptomatisch voor de rol die de media spelen in de verwoesting van de westerse cultuur.

De selectie van Blendle van hedenochtend is geen uitzondering. De redactie selecteerde de volgende koppen:

1 – Waarschuwing: door dit stuk verlies je je hoop in een Europese oplossing voor het vluchtelingenprobleem (Vrij Nederland)
2 – Sharleyne (8) leed een verrot kinderleven, met een dramatisch einde (Dagblad van het Noorden)
3 – Zo gaat het er achter de schermen aan toe bij de best bekeken late night show van Nederland (VARA gids)
4 – ‘Sinds de Russen in Syrië zijn gaan bombarderen, is alle hoop vervlogen’ (Volkskrant)
5 – Deze ouders lieten hun ongeboren baby screenen, maar een verkeerde uitslag (‘niet levensvatbaar’) volgde (Algemeen Dagblad)
6 – Hoe staatssecretaris Dekker zich pijnlijk verslikte in de nieuwe mediawet (Volkskrant)
7 – De vis op je bord komt straks gewoon uit een fabriekshal (Trouw)
8 – Zo trekken criminelen jouw rekening leeg (en ja, daar ben je echt zelf bij) (Parool)
9 – Geen baan in de campagne van Clinton voor ex-Kamerlid Hachchi, wel vrijwillig folderen (mét 6.800 euro wachtgeld per maand) (Telegraaf)
10 – Een bijzonder, ontroerend verhaal over ziekte, lijden en besluiten niet verder te willen (Leeuwardercourant)
11 – Dit is de man die ‘Jij hebt seks met ezels’ bedacht (Volkskrant)
12 – ‘Mijn zoon schoot 13 mensen dood op de Columbine High School’ (Humo)

Wat moet de lezer daar nou mee?

De mens is in de eerste plaats een individu. Hij staat in de wereld. Hij leeft in gemeenschap. Hij wil succes hebben en later uit eigen kracht een deel van zijn rijkdom wegschenken aan de behoeftigen. Dan is zijn leven volmaakt. Hij heeft verschillende rollen: tegenover de overheid is hij burger, tegenover de regering kiezer, bij de dokter is hij patiënt, op zijn werk is hij werknemer of werkgever, als hij voor de televisie zit is hij kijker en als hij een krant leest is hij lezer.

Wat voor wereld is het, die Blendle aan de lezer toont?

Een collage van macabere fragmenten.

Als een Nederlander een krant leest, doet hij dat om zich te informeren over wat er in zijn streek, zijn land, in Europa en in de wereld gebeurt.

Als hij dan Blendle leest, wat voor “informatie” krijgt hij dan?

Hij krijgt twee zaken:
Ten eerste – Géén informatie, maar wel desinformatie over wat er werkelijk in Nederland en de rest van de wereld gebeurt.
Ten tweede – Een niet-aflatende stroom van verwarrende, melige en verdorven “items”.

In één overzicht van 12 artikelen, komen de volgende flarden “informatie” voorbij:
waarschuwing, verlies van hoop, verrot kinderleven, dramatisch einde, alle hoop verloren, ongeboren baby screenen, verkeerde uitslag, niet-levensvatbaar, pijnlijk verslikken, een vis uit een fabriekshal, criminelen die je rekening leegtrekken, (terwijl je er zelf bij bent), ontroerd zijn door zelfmoord, de suggestie van seks met ezels, je zoon die een bloedbad aanricht.

Radeloosheid (2x), verderf, rot, noodlottige fout, pijn, synthetisch voedsel, rovers, machteloosheid, zelfdoding, bestialiteit, slachtpartij.

Het lijkt wel een schilderij van Jeroen Bosch! En bij Bosch was het tenminste nog satire, dat wil zeggen een vermaning aan het volk om zijn leven te beteren.

Jheronimus_Bosch_Tuin der Lusten
Jeroen Bosch _ Tuin der Lusten

Als het individu in zijn rol als lezer zich over de wereld wil informeren, krijgt hij bij Blendle en in door Blendle geciteerde bladen een enorme hoop drek over zich heen gestort. En dat iedere ochtend opnieuw.

Wat is daarvan het logische gevolg? Dat het individu zich afkeert, dat is immers een natuurlijke afweerreactie. Dat het individu zich in toenemende mate en in toenemende aantallen afkeert van de samenleving, zich minder verbonden gaat voelen met zijn streek, zijn land, kortom zijn medemensen.

Het is een weg naar de atomisering van de maatschappij, op dezelfde wijze als door Vladimir Lenin en zijn bolsjewieken is uitgevoerd tussen 1918 en 1921 in Rusland. Met dat verschil dat het niet versneld gebeurt, maar in slowmotion. En niet met bruut geweld, maar, om met Blendle van vanochtend te spreken, terwijl we er zelf bij zijn.

2016 – immigratie als splijtzwam?

De redactie van het ZDF-journaal zette gisteren met een kolossale leugen de toon voor het nieuwe jaar. “In 2015 kwamen meer dan een miljoen vluchtelingen naar Duitsland”, beweerde een verslaggeefster van het bulletin van 19 uur.

Dat is natuurlijk niet waar. Er zijn in 2015 meer dan 1 miljoen asielzoekers naar Duitsland gekomen. Of het vluchtelingen zijn of migranten, moet nog blijken.

Als de verslaggeefster van tevoren al kan zien of een vreemdeling vluchteling is of gelukszoeker, kan zij vluchtelingen een hoop ellende besparen en de belastingbetaler een hoop geld.

Maar dat kan ze natuurlijk niet en daarom bestaat er een procedure, waarin een ambtenaar van de immigratiedienst onderzoekt of een vreemdeling daadwerkelijk vluchteling is, of een migrant die gebruik maakt van de asielprocedure, terwijl hij eigenlijk de procedure voor emigratie uit zijn land en immigratie in het land van bestemming zou moeten volgen.

Waar bij de vorige grote toestroom van vreemdelingen naar Europa, die uit Libië, na opvang en intake bleek dat omstreeks de helft vluchteling was en de andere helft migrant, laat het zich bij de huidige “vluchtelingencrisis” niet anders aanzien.

Formeel gezien kun je er dus nog geen uitspraak over doen. Of een vreemdeling politiek vluchteling of economisch migrant is, kan immers pas na afloop van de asielprocedure vastgesteld worden. De afwerking van de asielprocedures voor elk afzonderlijke vreemdeling die in 2015 de Europese Unie is binnengekomen zal echter, gezien het enorme aantal vreemdelingen, maanden zo niet jaren gaan duren.

Je kunt je echter wel, op basis van waarneming en gezond verstand, een redelijk onderbouwd oordeel vormen. Dat oordeel strekt echter eerder tot een tegenovergestelde conclusie, namelijk dat het merendeel van de vreemdelingen die in 2015 de EU zijn binnengekomen niet aan het profiel voldoet van een vreemdeling die op de vlucht is voor politieke repressie of oorlogsgeweld.

Daar hebben we op ons blog en in de media meerdere argumenten voor gegeven. Om er slechts één te noemen: de meeste vreemdelingen zijn, naar het zich laat aanzien, jonge mannen tussen de 20 en 40 jaar. Dat zijn vooral gelukszoekers, want huisvaders laten hun gezin niet onbeschermd in een oorlogsgebied achter. Dat doen ze niet omdat ze van hun vrouw en kinderen houden, omdat ze voor hen willen zorgen en omdat ze hen willen beschermen. Ten tweede is het in de meeste culturen waar ze vandaan komen een schande om je gezin op die manier in de steek te laten.

Een dergelijk profiel past daarentegen prima bij een arbeidsmigrant, zoals we bijvoorbeeld in Nederland in de jaren zestig en zeventig konden zien bij de eerste golf van arbeidsmigranten uit Marokko en Turkije.

Economische migranten kunnen naar de EU gaan om een verblijfsvergunning en uitkering te krijgen omdat hun gezin thuis veilig is, anders zouden ze het niet doen.

De toestroom van asielzoekers wordt in de praktijk in hoge mate bepaald door survival of the fittest. Jonge, vaak zwarte Afrikaanse mannen, dus zichtbaar niet uit Syrië, ondernemen een – overigens bewonderenswaardige – avontuur, vaak met mobiele telefoon en merkkleding, omdat ze in Europe een beter leven kunnen krijgen.

Ze besluiten tot een gevaarlijke tocht, omdat ze een beter leven willen. Daar spreekt een bepaald soort hardnekkigheid en wilskracht uit, die we eigenlijk heel goed zouden kunnen gebruiken in Nederland, als je die wilskracht in goede banen zou leiden, hetgeen natuurlijk niet gebeurt.

De échte vluchtelingen zitten ondertussen echter in erbarmelijke omstandigheden in vluchtelingenkampen in Libanon, waar Westerse landen ze om onverklaarbare redenen aan hun lot overlaten.

Nou ja, onverklaarbaar… Politici die voorstellen om het hele circus met bootvluchtelingen en mensensmokkelaars te omzeilen en de vluchteling in Libanon te gaan halen, zoals de Britse Europarlementariër Daniel Hannan, worden door de linkse mediamachine aangevallen en zwartgemaakt. Blijkbaar wil vooral links niet dat “het kaf van het koren gescheiden wordt”. Dat is pervers, omdat de linkse ideologie, hoe leugenachtig die ook is, uiteindelijk is geënt op een oprecht gevoel bij het electoraat om medemensen in nood te helpen. En door wél gelukszoekers op te nemen die de middelen hebben om Fort Europa te bestormen, maar niet de van kou en trauma’s rillende gezinnen uit Libanon te halen, doe je in de praktijk precies het tegen deel van wat er op de bodem van je ziel leeft. Dat is pervers, van het Latijn per-vertere = omdraaien.

In werkelijkheid wijst alles erop dat van de 1 miljoen vreemdelingen die Duitsland in 2015 hebben bereikt, tussen de 200.000 (onze schatting) en 500.000 (uitgaande van de resultaten van de asielprocedures van de Libische vluchtelingen) daadwerkelijk vluchteling zijn, en tussen de 800.000 en 500.000 migrant.

Journalisten weten dit.

Als een verslaggever dan elke afzonderlijke vreemdeling die Duitsland in 2015 is binnengekomen aanduidt als “vluchteling”, is dat zo’n grove vervalsing van de reële verhoudingen, dat je niet anders dan van een moedwillige leugen kunt spreken.

Dat is geen “nieuws”, maar indoctrinatie van de bevolking door middel van de macht van de massamedia.

Ook de overheid maakt gebruik van het principe van survival of the fittest, namelijk bij de verdeling van de asielzoekers over het land. Kleine gemeentes die weinig invloed bij het rijk hebben, weinig inwoners en nauwelijks representatie in de media, krijgen vaak grote asielzoekerscentra toegewezen.

De volkswil wordt op die plekken dus gewoon verkracht.

Dat zal zo doorgaan, want de bevolking van West-Europa wil wel vluchtelingen opnemen, maar geen migranten. Ze krijgen ze echter opgedrongen door de overheid en worden door de linkse mediamachine zwartgemaakt (racist, vreemdelingenhater) als ze onderscheid maken tussen vluchteling en migrant.

Dat kan daadwerkelijk tot racistische incidenten leiden, want van al die talrijke Somalische, Eritrese en Ethiopische zwarte mannen die onwennig rondfietsen door dit of dat dorp, kun je direct zien dat het grotendeels migranten zijn die succesvol misbruik hebben gemaakt van de procedure voor vluchtelingen.

Het is bekend dat asielzoekerscentra nooit worden gevestigd in de wijken waar de linkse intelligentsia, journalisten en politici wonen, maar juist in wijken waar ze niet wonen. De arbeiders die daar wél wonen zijn ze vaak te laag opgeleid om wat ze waarnemen, vermoeden of aanvoelen op een genuanceerde wijze onder woorden te brengen en vormen zodoende een gewillige prooi voor journalisten die gewend zijn om het gewone volk neer te zetten als primitief en geneigd tot extremisme en racisme.

De gedwongen vestiging van de asielzoekers komt bovendien precies op het verkeerde moment, na 7 jaar crisis en bezuinigingen die al voor veel afzien en onvrede hebben gezorgd. En na jarenlang geleidelijk verlies van nationale onafhankelijkheid aan het Politburo (Europese Commissie), de Opperste Sovjet (Europarlement) en het anonieme en door en door corrupte ambtelijke apparaat in Brussel. Tegelijkertijd hebben overheid en media een hysterische angst verbreid voor terrorisme en vreest een deel van de bevolking daarom dat Islamitische Staat strijders met de asielzoekers heeft meegestuurd om in West-Europa aanslagen te plegen.

De nieuwe lidstaten van de EU, zoals Polen, Slowakije en Hongarije, hebben zo hun eigen problemen en zitten vaak met aanzienlijke zigeunerminderheden, waarvan ze off the record vinden dat ze daarmee al genoeg problemen hebben. Zigeuners maken in Hongarije bijvoorbeeld 6% van de bevolking uit, maar leveren volgens onderzoek van criminologen 49% van de veroordeelde delinquenten, en volgens de politie zelfs 80%.

Waar de zigeuners door links collectief aangezien worden als “slachtoffer”, zijn de slachtoffers van criminaliteit van zigeuners op hun beurt vaak juist de zwakkeren, met name ouderen in dorpjes waar de aanrijtijd van de politie op 20 minuten of meer ligt.

Dat kan allemaal nooit goed gaan, zelfs in theorie niet. Europa zal dus in 2016 een toename zien van sociale onrust, politiegeweld, overheidsdwang en onenigheid tussen lidstaten.

Vooral Frankrijk zal in 2016 en de twee daarop volgende jaren moeten oppassen om niet in een burgeroorlog terecht te komen. De bevolking heeft massaal op het Front National gestemd en daarmee een signaal aan de zittende partijen afgegeven die dat echter niet willen horen, maar bekritiseren. De verkiezingsoverwinningen van het FN worden door politieke gemanoeuvreer van de andere partijen niet omgezet in bestuurlijke verantwoordelijkheid, terwijl het de steun – en de stem! – heeft van miljoenen Fransen.

De reactie zal zijn dat nóg meer Fransen op het FN zullen gaan stemmen.

Het probleem met Marine le Pen is, dat zij in haar kritiek op de twee grote partijen UMP en PS op buitengewoon veel punten simpelweg gelijk heeft, maar met haar extreem-linkse economische agenda geen uitweg kan bieden uit de economische malaise waar Frankrijk in verkeert.

Als Marine le Pen ooit aan de macht komt, zal extreem-links zeker proberen om haar te vermoorden. Er heerst bij extreem-links in Frankrijk een grote bewondering voor allerlei soorten linkse terroristen en massamoordenaars, en een grote bereidheid om hun voorbeeld te volgen.

Tot overmaakt van ramp heeft de Franse overheid op de crisis gereageerd door verder te centraliseren en haar uitgaven op te voeren, terwijl het volk het steeds moeilijker heeft.

Dat kán allemaal nooit goed gaan.

Diamonds are Rihanna’s best friends

De zangeres Rihanna heeft tussen 2005 en 2015 meer dan 30 miljoen albums en 120 miljoen singels verkocht. Daarmee is ze een van best verkopende artiesten van vandaag de dag.

Een van haar meest bekende liedjes is “Diamonds”. Het heeft de tekst van een liefdesliedje, zoals blijkt uit het refrein:

“Shine bright like a diamond
Shine bright like a diamond
Shining bright like a diamond
We’re beautiful like diamonds in the sky”

De tekst is vrolijk, maar de melodie is melancholisch, zo niet droevig, dus dat voorspelt niet veel goeds voor de duur van de liefdesrelatie.

Maar dat terzijde. Het is een van die liedjes die jonge meisjes op de tablets en smartphones te zien krijgen. Als het niet thuis is, dan wel bij vriendinnetjes of op school.

Het liedje is één ding, de bijbehorende videoclip echter een ander. Net als bij liedjes als “Wiggle Wiggle” van Jason Derulo featuring Snoop Dog zit het venijn niet in de melodie, zelfs niet in de tekst, maar in het filmpje.

In het begin van de clip van Diamonds zien we de zangeres een sigaret rollen met diamanten in plaats van tabak. Ze houdt hem dwars tussen haar lippen en likt het rolpapier langzaam dicht, terwijl ze smachtend in de camera kijkt. Op dit moment denk je als mannelijke kijker nog: “Doet ze dat nou expres of denk ik de laatste tijd te veel aan seks?”

Rihanna _ Diamonds _ 1

Maar vervolgens ejaculeert de sigaret. Nou ja, letterlijk rollen er een paar diamanten uit die sterk op druppels van een bepaald soort nectar lijken – vult u zelf maar in.

Rihanna _ Diamonds _ 2

Direct daarna krijgen we het moment waarop Rihanna, terwijl de camera inzoomt op haar sensuele lippen, de mond vol heeft van een witte substantie.

Rihanna _ Diamonds _ 3

Letterlijk is dat natuurlijk de rook van de sigaret, en normaal zou je dat geloven, maar 1+2=3, dus niet na de voorgaande beelden.

Het is vrij duidelijk en tegelijkertijd ontkenbaar.

Het cognitieve deel van het bewustzijn leest een rookscène, maar het onderbewuste associeert het met een blowjob.

Oordeelt u zelf:

Rihanna moet natuurlijk zelf weten hoe ze zichzelf uitdrukt. Daar heeft ze het recht toe.

De ellende is echter, dat dit soort filmpjes door talrijke jonge kinderen in Nederland en de rest van de Westerse wereld op de smart-phones en tablets bekeken wordt, omdat ze het liedje leuk vinden.

Dat komt omdat de muziek wellicht geschikt is voor jonge luisteraars, maar de videoclip niet. Wat wil Rihanna met die toespeling op een blowjob in haar videoclip? Is het een stille verwijzing naar de wijze waarop ze in de muziekwereld is opgeklommen? Of wil ze in nauwe samenwerking met haar platenmaatschappij, zich bewust van haar functie als rolmodel, de jeugd nog sneller verderven dan nu reeds het geval is?

Het is een contaminatie van genres: het liedje hoort – ondanks de vulgaire beeldspraak – thuis in het rijtje van liefdesliedjes, maar de video hoort op de plank naast de dvd “Met mijn Waldhoorn tussen jouw Alpen”.

Het cultuurverderf zit hem erin dat dit soort beelden aan miljoenen veel te jongen kinderen wordt aangeboden. Kinderen van 6, 8 of 10 horen geen blowjobs te zien en ook geen toespelingen op blowjobs.

Als rolmodel geeft Rihanna in dit liedje het voorbeeld, dat als je met je talent succesvol en rijk wilt worden, je tegelijk een enorme slet moet zijn die op Youtube voor 678 miljoen kijkers voordoet hoe je moet zuigen en slikken.

The days have gone down in the West…

Kijk je naar de beeldinformatie die aan kinderen in het Westen in tenminste de afgelopen 10 jaar van allerlei kanten wordt aangeboden, van de tablet tot het digibord, en je telt alles bij elkaar op, dan is het één grote aanslag op de onschuld van kinderen vóór ze de pubertijd bereiken.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

De Volkskrant is een mannenbolwerk

De krant die zelf voorop loopt bij de gelijke participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt in het algemeen en in topfuncties in het bijzonder, blijkt zelf maar een klein deel vrouwen in dienst te hebben.

Nemen we het colofon van 15 augustus 2015 als bron, dan blijkt dat de topposities door mannen worden bekleed.

De hoofdredacteur is een man, de plaatsvervangend hoofdredacteur is een man en de centrale redactie bestaat uit vijf mannen en één vrouw.

Overtuig uzelf: omdat je het tegenwoordig op basis van naam alleen nooit helemaal zeker kunt weten, hebben we de foto’s bijgesloten.

Hoofdredacteur
Hoofdredacteur
Vervangend hoofdredacteur
Vervangend hoofdredacteur

De centrale redactie:

Centrale redactie - 1
Centrale redactie – 1
Centrale redactie - 2
Centrale redactie – 2
Centrale redactie - 3
Centrale redactie – 3
Centrale redactie - 4
Centrale redactie – 4
Centrale redactie - 5
Centrale redactie – 5
He he, eindelijk een vrouw.
He he, eindelijk een vrouw.

Dus het staatshoofd, de premier en vijf zesde van het kabinet bestaat uit mannen. Dat is mager.

Bij de verslaggeverij doen vrouwen het beter, daar is het min of meer 50-50. Maar dat is het enige onderdeel van de redactie, waar de man-vrouw verhouding een afspiegeling van de bevolking vormt.

Bij de binnenlandse correspondenten gaat het weer mis: vijf mannen, één vrouw. Van de vrouwelijke participatie bij de buitenlandcorrespondentie word je ook niet vrolijk: twaalf mannen tegenover drie vrouwen.

Bij de politieke redactie is het zes tegen twee, bij de redactie economie is het tien tegen twee: meent men bij de Volkskrant soms dat vrouwen geen verstand van de economie hebben of konden ze niemand vinden?

De sportredactie, tenslotte, is een 100% mannenbolwerk.

Wat is de reden van de oververtegenwoordiging van mannen en de ondervertegenwoordiging van vrouwen bij de Volkskrant? Konden ze geen geschikte kandidaten vinden of hebben ze een voorkeur voor mannen?

Het blad zou de verhouding man-vrouw zo snel mogelijk weer in evenwicht moeten brengen.

En hoe zit het met de overige minderheden?

Is de Volkskrant percentueel gezien niet een stuk blanker dan de Nederlandse bevolking? Je moet in het colofon met een vergrootglas zoeken naar namen die duiden op journalisten van Marokkaanse, Turkse of Surinaamse afkomst.

En hoe zit het met de seksuele minderheden?

Hoeveel lesbische vrouwen hebben een plaatsje bij de Volkskrant? En hoeveel homoseksuele mannen?

Het zou de krant sieren als zij intern onderzoek zou verrichten naar de laatste twee categorieën (etnische en seksuele minderheden) en openheid van zaken zou geven.

Waarbij zij opgemerkt dat – hypothetisch gesproken – twee Surinaamse journalisten niet de noodzaak wegnemen voor een Turkse geluid of een Marokkaanse invalshoek. En dat – opnieuw hypothetisch gesproken – het feit dat er bijvoorbeeld twintig homoseksuele mannen werken, niet de rechten wegneemt van de lesbische vrouwen om ook proportioneel vertegenwoordigd te zijn in een van de grootste dagbladen van dit vooruitstrevende land.

Vluchteling of migrant – 2

Op 23 oktober 2015 schreef Suzanne Geuze in de Volkskrant onder de titel “Bedreigd om een genuanceerd geluid” een bijdrage over een inwoonster van Steenbergen die volgens de krant als enige had gedurfd om het openlijk op te nemen voor de vluchtelingen en die van een of andere malloot een steen door haar ruit gekregen had.

Volkskrant 23 oktober 2015

Het artikel is, zoals alle artikelen van de Volkskrant, eenzijdig en vooringenomen en niet bedoeld om te informeren, maar om de beeldvorming van de lezers te beïnvloeden.

De titel is al gelijk vals: “Bedreigd om een genuanceerd geluid”. Het standpunt van de dame in kwestie is namelijk juist niet genuanceerd. Ze maakt juist géén onderscheid tussen de verschillende asielzoekers. Zij scheert alle asielzoekers over één kam en gaat uit van de leugenachtige aanname dat zij allemaal vluchtelingen zijn.

Dat zijn ze niet. Minstens de helft, een waarschijnlijk zelfs drie vierde van de asielzoekers die tot nu toe Europa heeft bereikt, is geen politieke vluchteling, maar economische migrant.

Deze migranten misbruiken de regelingen die in het leven zijn geroepen om daadwerkelijke vluchtelingen op te vangen. Dat is een grove aantasting van de humanitaire grondslag van de vluchtelingenregelingen, want daarmee verdringen ze talrijke echte vluchtelingen, zodat die niet in Europa geraken. En daarmee verhinderen ze dat we mensen in nood onderdak kunnen verlenen, wat we heel graag willen.

Het gaat bovendien veel ellende veroorzaken, want doordat de opvangcapaciteit en de tolerantie onder de bevolking door deze gelukszoekers wordt opgebruikt, is er straks gewoonweg geen plaats meer voor de daadwerkelijke vluchtelingen. Die kunnen dan misschien niet weg uit hun benarde situatie of zijn veroordeeld tot jarenlang wegkwijnen in vluchtelingenkampen.

In werkelijkheid zijn het juist de protesterende Steenbergers die een genuanceerd geluid vertolken, omdat zij tenminste onderscheid maken tussen vluchtelingen en migranten onder de asielzoekers.

“Slechts één inwoonster durfde het in Steenbergen openlijk op te nemen voor de vluchtelingen”, liegt de Volkskrant in de subkop verder. Het merendeel IS echter helemaal geen vluchteling, dat is juist het probleem en dat is ook de oorzaak van 90% van het verzet tegen de opvang en distributie van de asielzoekers.

Dat kun je gewoon zien. De asielzoekers zijn in overgrote meerderheid mannen en van een specifieke en beperkte leeftijdsgroep, vaak ook met een huidskleur die in Syrië nauwelijks voorkomt, maar in Somalië en Eritrea algemeen is. Velen hebben hun paspoort weggegooid omdát ze niet uit Syrië komen,. Ze vertonen gedrag dat niet past bij vluchtelingen (allerlei eisen stellen, klagen over de voorzieningen in plaats van dolblij zijn dat ze in veiligheid zijn, vechten, aanranding van vrouwen in opvangcentra), etc.

Maar je mag van de Volkskrant niet waarnemen, je moet geloven. Geloven in de linkse ideologie, ook als die in talrijke opzichten afwijkt van de werkelijkheid. Als je perceptie eenmaal door het jarenlang lezen van de Volkskrant geprepareerd is, verdringt de perceptie de waarneming van de werkelijkheid.

De gewone bevolking ziet het en iedereen die geen linkse bril op heeft ziet het, maar de Volkskrantslezer blijft de krant kopen of laat zijn abonnement doorlopen, omdat hij kennelijk verslaafd geraakt is aan de dagelijkse portie manipulatie en onwaarachtigheid.

De Volkskrant probeert de lezer niet alleen de leugen door de strot te duwen dat al die gelukszoekers vluchtelingen zijn. Het blad trekt – buiksprekend via het voormalige raadslid van Steenbergen – ook nog eens een valse parallel tussen enerzijds oppositie tegen ongelimiteerd toelaten van economische migranten en anderzijds de nazi’s.

Het doet dat op de wijze zoals we van de krant gewend zijn: indirect, leugenachtig en smerig. “In de jaren dertig hielden mensen uit angst hun mond. Ik hoop dat we daarvan geleerd hebben”, stelt het voormalige linkse raadslid – en groepsdier bij uitstek – dat door de krant als moedige eenling wordt neergezet.

Daarmee wordt gesuggereerd (indirect) dat
1 – personen die het opnemen voor vluchtelingen (= leugen) hun mond niet durven open te doen ( = leugen), omdat ze bedreigd zouden worden (= overdrijving) en dat
2 – de Steenbergers in kwestie een soort nazi’s zouden zijn ( = leugen). Daarmee worden de Nederlanders die de Volkskrant lezen en denken dat het klopt wat erin staat, opgehitst tegen die arme Steenbergers (=smerig), terwijl die alleen de leefbaarheid van hun stad willen beschermen tegen opportunistische gelukszoekers, waarvan weinig economische bijdrage te verwachten valt.

De ophitsing verloopt precies andersom: de Volkskrant heeft de macht om als mediumbolwerk honderduizenden lezers op te hitsen tegen een paar inwoners van een stadje in Noord-Brabant. Die inwoners hebben helemaal geen vertegenwoordiging in de media en kunnen zich niet tegen die haatpropaganda verweren.

De Volkskrant maakt ook grif gebruik van die macht tot ophitsen. Die parallel met de nazi’s is natuurlijk bij uitstek opruiend. De nazi’s behoren tot de ergste beesten die de moderne geschiedenis heeft voortgebracht. Je zet brave burgers die op een legitieme manier opkomen voor hun belangen op die manier neer als vreemdelingenhaters, racisten en potentiële massamoordenaars. Want dat gingen de nazi’s immers later doen. Miljoenen joden vermoorden. En honderdduizenden zigeuners.

Op deze wijze hitst de Volkskrant alle goedbedoelende, maar makkelijk manipuleerbare lezers tegen die arme Steenbergers op. Daarbij wordt via de onfortuinlijke inwoners van Steenbergen indirect de meerderheid van de Nederlandse bevolking op één lijn gezet met de nazi’s, namelijk iedereen die zich in woord of daad verzet tegen de rampzalige ongefilterde toestroom van migranten.