Donald Trump moet folterpraktijken afschaffen

Aangezien ons blog de kandidatuur van Trump voor het presidentschap van de Verenigde Staten van Amerika voorspeld en gesteund heeft, is het nu onze verantwoordelijkheid om te wijzen op de donkere kant van het beleid van deze kandidaat.

Het belangrijkste kritiekpunt op de beleidsvoornemens van Donald Trump, is in de Nederlandse media niet tot nauwelijks aan bod gekomen.

Trump heeft namelijk desgevraagd verklaard dat hij ondervragingstechnieken als waterboarding, stresshoudingen en dergelijke niet gaat afschaffen, maar juist gaat uitbreiden.

De voormalige marinier (Navy Seal) en gouverneur van Minnesota Jesse Ventura heeft zichzelf laten waterboarden om te zien of het echt als foltering kon worden beschouwd en heeft na afloop verklaard dat waterboarden pure foltering is. Ventura noemt waterboarden een “oorlogsmisdaad”, waartoe je je niet moet verlagen als land of als opperbevelhebber. En al helemaal niet als soldaat, die een eed heeft gezworen op de grondwet.

In Hollywoodfilms en Amerikaanse televisieseries is het nog erger. De een na de andere populaire acteur en actrice laat zich door geld of ijdelheid omkopen om het martelen bij het filmpubliek acceptabel te maken. Bruce Willis, Denzel Washington, Jack Bauer, de lijst is eindeloos.

Overheden, dan wel samenlevingen die folteren zijn een nachtmerrie, een eindpunt van de morele ontwikkeling van een volk of een land. Dat mag je nooit toestaan. Als Amerikanen toestaan dat hun regering onschuldige, of zelfs schuldige personen foltert, verliest het land zijn karakter en de morele superioriteit die het in bepaalde opzichten heeft ten opzichte van de rest van de wereld. Daarmee verliest het zijn ziel.

De VS zijn the home of the brave and the land of the free, niet de Capitol uit de Hunger Games.

De VS zijn een van die landen, die in laatste instantie door moraliteit bijeengehouden worden. Niet door bloed, herkomst, religie of ideologie, maar door gezamenlijke waarden, zoals die zijn vastgelegd in de Onafhankelijkheidsverklaring (Declaration of Independence), de Grondwet (Constitution) en de Amendementen (Bill of Rights) van de Verenigde Staten, waarin de individuele rechten worden uitgewerkt. Je kunt ook zeggen: door een geheel aan randvoorwaarden dat de ontwikkeling van het individu wil faciliteren.

Wat dat betreft lijkt het op Frankrijk, dat wordt gedefinieerd door de “republikeinse waarden” (“valeurs republicaines”), samengevat als “vrijheid, gelijkheid en broederschap”. Het verschil is dat de VS aan die gezamenlijke waarden een sterke toekomstgerichtheid hebben gegeven door aan de “onvervreemdbare rechten” van Leven en Vrijheid, die in de Onafhankelijkheidsverklaring in navolging van de filosofie van John Locke zijn vastgelegd, het beginsel van “pursuit of Happiness” toe te voegen. Oftewel de mogelijkheid voor elke Amerikaan om zich te ontplooien.

Het folteren van personen, omdat een opsporingsambtenaar roept dat ze verdacht zijn van terreur, stelt het principe van willekeur in de plaats van dat van de heerschappij van de wet. Nog los van het feit dat 9 van de 10 verdachten van terreur onschuldig zijn. Het is tevens het absolute tegendeel van het principe van ontwikkeling van het individu. Het is een poging om het individu mentaal, emotioneel en fysiek kapot te maken.

Folteren ontmenselijkt de hele maatschappij die het praktiseert. Een samenleving die onschuldige mensen martelt, verdient het om zelf vernietigd te worden. Niet door mij en niet door U, maar door de krachten die worden losgemaakt en die zich uiteindelijk tegen die samenleving zelf keren.

Als het bindmiddel van een land bestaat uit morele waarden in plaats van bloedbanden, dan is het zo dat het schenden van die morele beginselen tot desintegratie van de eigen maatschappij leidt.

Als Donald Trump daadwerkelijk alle Amerikanen wil verenigen, – en we hebben geen reden om aan te nemen dat zulks niet het geval is -, dan moet hij de verwerpelijke praktijk van het folteren van verdachten verbieden. Doet hij dat niet, dan graaft hij zijn eigen politieke graf en zal het zover komen dat verschillende Amerikaanse staten zich gaan afscheiden.

Met de zege van Trump is het halve werk gedaan

Met de overwinning van Donald Trump en de nederlaag van Hillary Clinton is het directe gevaar voor de wereldvrede bezworen. Hillary zou het agressieve buitenlandse beleid van de regering Obama, dat gericht is op het uitschakelen van potentiële rivalen en het verspreiden van Amerikaanse hegemonie over de wereld en dat zij als minister van Buitenlandse zaken tussen 2009 en 2013 actief vorm gegeven heeft, voortzetten tot het logische einde, namelijk een militaire confrontatie met Rusland en China.

We mogen God op onze knieën danken dat hij zijn Enige Zoon heeft gestuurd en dat de Middelaar voldoende zielen heeft geïnspireerd om dit grote onheil af te wenden.

Daar is meer bij komen kijken, dan het Nederlandse publiek vermoedt. Het Amerikaanse establishment wilde écht dat Hillary – in de alternatieve media ook “Killary” en “Hitlery” genoemd – zou winnen, zodat de geplande afrekening met Rusland en China “op tijd” zou plaatsvinden, voordat die landen te sterk zouden zijn.

Dat mocht overigens ook niet te vroeg gebeuren, want dan zou de oorlog te kort duren, de verwoesting te beperkt zijn en de tegenstander te snel weer opkrabbelen. Dan wordt hij niet “definitief” verslagen, zoals met Duitsland gebeurd is tussen 1914 en 1945.

Gezien de enorme belangen, die op het spel stonden, is het dus niet verwonderlijk dat er op talrijke punten gefraudeerd is bij het tellen van de stemmen.

Voormalige regeringsleden, zoals Paul Craig Roberts van het Institute of Political Economy, hadden al van tevoren gewaarschuwd dat Trump moest anticiperen op mogelijke stembusfraude, bijvoorbeeld door onafhankelijke exit polls te laten organiseren.

Dat heeft hij niet gedaan, maar Trump bleek niettemin een buitengewoon intelligent en goed geïnformeerd persoon, die ook op een andere manier kon winnen. Hij deed zich dommer voor dan hij was, waardoor het corrupte Amerikaanse overheidsapparaat er te laat achter kwam dat ze geen clowneske roeptoeter, maar een gewiekste en welbespraakte tegenstander tegenover zich hadden

Daardoor is de grootschalige stembusfraude, die de Democraten ingezet hadden, op het laatste moment afgeblazen, omdat het risico te groot werd dat die zou worden aangetoond.

De alternatieve media, die door de opkomst van internet een vaste factor in de nieuwsvoorzienig zijn geworden – de website van Paul Craig Roberts heeft meer lezers dan de New York Times en Infowars van Alex Jones heeft 150.000 bezoekers per dag – publiceerden al tijdens de campagne filmopnamen van personen die zonder toezicht bij de stemcomputers mochten, stemcomputers naar buiten sjouwden en er andere computers voor in de plaats zetten.

Als de fraude was doorgezet en tot een overwinning van Clinton geleid zou hebben, zou het Trump-kamp vragen gesteld hebben over deze en andere specifieke gevallen. Er zijn onbevestigde verhalen dat Obama op het laatste moment een paar miljoen illegale vreemdelingen wilden legaliseren, omdat die overwegend op de Democraten stemmen en zelfs dat er een groot aantal overleden op Hillary gestemd heeft.

Trump bleek op de hoogte van de astronomische bedragen voor lezingen, waarmee de door en door corrupte Clintons zich door grote banken en bedrijven lieten omkopen.

Ook het feit dat Hillary bewijsmateriaal heeft vernietigd nadát ze een dagvaarding had ontvangen, ging tegen haar werken. De emailcampagne, die aanvankelijk in haar voordeel leek te werken omdat Hillary daardoor in de positie van underdog werd gemanoeuvreerd, keerde zich tegen haar. Er ontstond, mede door de faire, maar keiharde campagne van Trump tegen de persoon van Hillary, een gevoel van rechtsongelijkheid. Een gevoel van “er zijn mensen voor minder de gevangenis in gegaan” en “de Clintons komen overal mee weg”.

Zelfs een deel van de FBI liep over van de Clintons naar Trump, zoals bleek toen de FBI het onderzoek naar de emails heropende uit angst voor repercussies als Trump zou winnen. Individuele FBI-agenten noemden Hillary uit walging voor haar corruptie, haar oorloghitserij en haar psychopathische karakter zelfs “de anti-christ”. Later wisten de beschermers van Hillary het FBI-onderzoek weliswaar alsnog te laten afsluiten, maar dat gebeurde met de volstrekt ongeloofwaardige bewering dat de FBI in korte tijd meer dan 600.000 emails gelezen en beoordeeld zou hebben, hetgeen niet erg geloofwaardig was. De FBI stond nadien niet meer als één man achter de Clintons.

Ook de bizarre praktijken waar de entourage van Hillary zich aan schuldig maakte, hielpen niet. Wikileaks publiceerde een email van de morbide kunstenares Marina Abramovich, die zich op artistieke wijze bezig houdt met satanistische rituelen.

Abramovich nodigde daarin Tony Podesta, de broer van de campagneleider John Podesta van Hillary, uit voor een satanistische seance bij haar thuis en vroeg of John zelf ook kon. Later stuurde ze nog een uitnodiging rechtstreeks naar John Podesta, met wie ze al bevriend was. Kennelijk meende Abramovich dat haar verzoek een kans maakte.

In werkelijkheid is de overwinning van Trump aanzienlijk groter geweest dan de cijfers uitwijzen.

De overwinning zelf was overigens te verwachten en door een aantal academici ook voorspeld. Ten eerste vanwege het Slinger-effect, dat na twee ambtstermijnen van een president van de ene partij, de Amerikanen meestal op een kandidaat van de andere partij stemmen. Ten tweede vanwege de rampzalige toestand van de economie van het land, die geen verzinsel is van populisten, zoals sommige media suggereren, waar vooral de arbeidersklassen en de middenklasse onder leiden.

Ten derde waren er gedurende de hele campagne onafhankelijke opiniepeilingen beschikbaar die allemaal aangaven dat Trump niet achter stond, maar gelijk of zelfs voor lag.

De Nederlandse kranten en nieuwsbulletins weigerden echter om de onafhankelijke peilingen te citeren en en kozen in plaats daarvan voor peilingen die door linkse media als CNN, ABC News en Washington Post gemanipuleerd waren. De bedoeling daarvan was om Trump-stemmers te ontmoedigen om naar de stembus te gaan, door het sentiment te verspreiden dat hun kandidaat te ver achter lag en het toch geen zin zou hebben om te gaan stemmen. Een tweede reden voor de vervalste peilingen was om de verkiezingsfraude te legitimeren, indien die doorgang zou hebben.

De Nederlandse media doen nu of hun neus bloedt en beweren dat niemand had kunnen zien aankomen dat Trump zou winnen. En dat “de peilingen” zich allemaal “vergist” hebben. Maar dat is natuurlijk een voortzetting van de leugenachtige berichtgeving van tijdens de campagne.

Ten minste twee dagbladen, het Reformatorisch Dagblad en het NRC Handelsblad, hebben van mij persoonlijk een ingezonden opiniestuk ontvangen (en na redactioneel beraad afgewezen), waarin expliciet werd gewezen op het feit van de gemanipuleerde peilingen en het bestaan van onafhankelijke peilingen.

De overwinning van Trump was te verwachten, gezien de overweldigende steun die hij onder de kiezers had, maar het was evenzeer een wonder, gezien het feit dat een groot deel van het overheidsapparaat, de beide politieke partijen en de mainstream media tegen hem waren.

Een aanvullende reden waarom de nederlaag van Hillary een zege is voor de mensheid, is dat daarmee de tendens om heersende dynastieën te stichten wordt onderbroken. Tweemaal een Roosevelt (achteroom en achterneef), tweemaal een Bush (vader en zoon) en dan nu tweemaal een Clinton (man en vrouw), dat zou de facto de installatie, dan wel continuering van een patriciaat betekenen, van een cluster van invloedrijke families, waaruit presidentskandidaten gerekruteerd worden. Dat is onwenselijk, omdat daardoor veel te veel macht in te weinig handen wordt geconcentreerd.

Nu de weg van “Hitlery” naar het Witte Huis is versperd, is het halve werk gedaan. Een apocalyptische oorlog, waarin een groot deel van de mensheid zou kunnen omkomen, is door de alertheid van de Amerikaanse kiezers verhinderd. Wij mogen hen dankbaar zijn. Zij hebben zich net op tijd herinnerd wie ze zijn en waar hun land voor staat. “Home of the brave, land of the free.”

Nu is het aan Donald Trump, om de betrekkingen met Rusland te herstellen, de situatie rond Syrië te stabiliseren, IS te elimineren, de handelsbalans te saneren, de regelgeving te verminderen en de banen terug te halen naar de VS.

Hillary Clinton en Jacques Monasch

Hoewel beide gebeurtenissen geografisch en causaal mijlenver van elkaar lijken te liggen, is er een overeenkomst tussen het verloop van de Amerikaanse verkiezingsstrijd tussen Donald Trump en Hillary Clinton en de verbanning van Jacques Monasch uit de Partij van de Arbeid.

hillary-clinton

Zowel Trump als Monasch wil een revolutie. Beiden willen hun land teruggeven aan het volk. Trump verzet zich tegen de geleidelijke opheffing van de VS door de uitbreiding van de Noord-Amerikaanse Vrijhandelszone (NAFTA), tegen het verdwijnen van miljoenen banen naar goedkope-lonen-landen ten gunste van de winsten van grote bedrijven (“corporations”) die de verkiezingscampagne van Hillary spekken en tegen de op hegemonie gerichte buitenlandse politiek die Amerikaanse regeringen onder Bush senior, Bill Clinton, Bush junior en Barak Obama hebben gevoerd.

jacques-monasch

Monasch wil de PvdA teruggeven aan de leden, teruggeven aan het electoraat. Hij heeft de kandidatuur van establishment-kandidaten als Diederik Samson en Lodewijk Asscher ter discussie gesteld en een oproep gedaan om kandidaten als Ahmed Aboutaleb en Van der Laan als lijstrekker te overwegen, die daadwerkelijk geliefd zijn bij het electoraat.

Toen daar geen gehoor aan werd gegeven, heeft hij zichzelf kandidaat gesteld voor het partijleiderschap, maar met de voorwaarde dat hij, indien hij gekozen zou worden en de verkiezingsuitslag gunstig zou verlopen, Aboutaleb of Eberhard Van der Laan zou vragen om premier te worden.

Tevens wil Monasch van de PvdA een open partij maken, onder andere doordat niet-leden mee moeten kunnen beslissen wie er partijleider wordt. Hij meent, zeer terecht, dat de uitslag van het Oekraïne-referendum door de regering gerespecteerd moet worden.

Terwijl in de VS de FBI bekend maakte dat ze het onderzoek naar de emails van Clinton, dat ze heropend hadden uit vrees voor sancties als Trump zou winnen, alsnog met een ongeloofwaardig smoesje af hadden gesloten en terwijl het corrupte Amerikaanse staatsapparaat, de partijdige media en de manipulerende opiniepeilers er alles aan deden om Clinton – die in werkelijkheid ver achter staat op Trump – alsnog aan een overwinning te helpen, op dat moment werd Monasch door de kiescommissie van de PvdA buiten de deur gezet.

De commissie stelde zulke ongunstige voorwaarden dat Monasch daar niets mee kon. Ze nam daarmee willens en wetens het risico dat Monasch uit de fractie zou stappen.

Dat is ook gebeurd. Monasch gaat verder als onafhankelijk Kamerlid, waardoor de regering haar meerderheid in het parlement verliest.

In feite is de regering daarmee ten val gebracht.

Welk belang is zo groot dat de elite van de PcdA liever de regering ten val brengt, dan dat ze riskeert dat Monasch gekozen wordt en de partij teruggeeft aan het volk?

Het antwoord ligt in de invloed van de VS op het politieke bestel in Nederland. Niet alleen is onze buitenlandse politiek non-existent en voeren wij een onderdeel van de Amerikaanse buitenlandpolitiek uit, de invloed van de Amerikaanse overheid op onze regering en onze elite gaat veel verder dan het publiek beseft.

In de VS wordt er momenteel alles aan gedaan om een oorlogskabinet te vormen onder leiding van de marjonet “Killary” Clinton. Via de door en door corrupte “Hitlery” kan het militair-industrieel-congressioneel complex, waar president Dwight D. Eisenhower in zijn afscheidsrede voor gewaarschuwd heeft, een oorlog met Rusland en China provoceren, teneinde af te rekenen met de laatste twee concurrenten in de internationale politieke arena.

Wat is nu het verband tussen de Amerikaanse verkiezingen en de Verbanning van Monasch?

Jacques Monasch maakt geen deel uit van een netwerk. Hij wil de partij teruggeven aan het volk en hij wil dat de partij weer maatregelen gaat steunen die door het eigen electoraat gewenst worden.

En dat wil, net zoals de rest van het Nederlandse volk, helemaal geen oorlog met Rusland en China.

Op het moment dat in de VS een anti-establishment revolutie aan de gang is in de vorm van overweldigende steun voor Trump, wil via de persoon van Monasch in Nederland een revolutie doorbreken tegen het establishment binnen de PvdA.

Dat is wat de kiescommissie wil voorkomen.

Bij ons is de rol van oorlogspresident toebedacht aan Lodewijk Asscher, de kleinzoon van de voorzitter van de collaborerende Joodse Raad, die allerlei anti-joodse maatregelen faciliteerde voordat de leiding zelf naar het kamp werd afgevoerd.

lodewijk-asscher

Asscher zou ervoor moeten gaan zorgen dat links Nederland het Amerikaanse oorlogsbeleid blijft steunen.

En met een partijrevolutie van Monasch, is het niet alleen onzeker, maar zelfs onwaarschijnlijk dat de PvdA blindelings beleid gaat steunen, dat ons door een buitenlandse mogendheid wordt voorgeschreven en dat ons stapje voor stapje in een steeds meer gespannen verhouding tot Rusland brengt, totdat oorlog onvermijdelijk wordt.

Blijkbaar is Monasch de enige integere socialist in Nederland, die oog heeft voor wat het electoraat wil.

Vandaar dat de elite van de PvdA liever de eigen regering ten val brengt, dan dat ze riskeert dat de leden en de kiezers het voor het zeggen krijgen binnen de partij.

Laat Trump in Godsnaam winnen!

Dit artikel werd afgewezen door de redacties van NRC Handelsblad en Reformatorisch Dagblad

Het Amerikaanse electoraat neemt vandaag een beslissing van historisch belang, namelijk of het de ambitieuze superondernemer Donald Trum verkiest tot regeringsleider en opperbevelhebber van de strijdkrachten, dan wel de ervaren politica Hillary Clinton.

In eerste instantie lijkt het te gaan om een “normale” presidentsverkiezing. Wat het binnenlandse beleid betreft, kunnen we immers een traditioneel onderscheid herkennen tussen Democraten (progressief) en Republikeinen (conservatief).

Clinton wil de rijken meer belasten, het minimumloon verhogen, meer inkomensgelijkheid bewerkstelligen, de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt vergroten, alsmede rechten voor transgenders, racismebestrijding en gratis studiefinanciering.

Trump wil de belastingdruk juist verlagen, geeft de voorkeur aan belastingkortingen boven toeslagen en subsidies, benadrukt criminaliteitsbestrijding en wil armoede verminderen door particuliere initiatieven. In zijn publieke optredens legt hij de nadruk op het creëren van “25 miljoen” banen voor de arbeiders- en middenklasse, het inperken van de immigratie vanuit Mexico en het sluiten van goede handelsovereenkomsten, met name met China.

Maar het beeld van “normale” verkiezingen verandert abrupt als we de buitenlandspolitieke agenda van beide kandidaten in beschouwing nemen.

Waar Clinton relatief gematigd is op binnenlands vlak, is ze in haar buitenlandbeleid uitgesproken radicaal. Ze gebruikt dan net zulke grove taal als Trump doet met betrekking tot Mexicaanse of islamitische immigranten. Ze heeft gezegd dat de Russische president Vladimir Poetin “geen ziel heeft” en hem op een bijeenkomst voor particuliere financiers de “nieuwe Hitler” genoemd.

Het is niet alleen onnodig om het staatshoofd van de tweede militaire mogendheid ter wereld derwijze te schofferen, het is ook zorgwekkend, omdat in het verleden landen, waarvan de leiders door Amerikaanse regeringsleden met Hitler werden vergeleken, later door de VS werden aangevallen, zoals het Servië van Slobodan Milosevic, het Irak van Saddam Hussein en het Syrië van Basjar Assad.

Trump, daarentegen, ziet niets in een verdere escalatie van de verhouding met Rusland. Hij is een zakenman die geen belangen heeft in de machtige defensie-industrie en ook geen campagnebijdragen uit die sector nodig heeft. “The Donald” wil het desastreuze handelstekort van 800 miljard dollar saneren en een stevig robbertje gaan onderhandelen met China over de kunstmatig lage koers van de Yuan, waarmee Chinese bedrijven Amerikaanse bedrijven in zijn ogen op oneerlijke wijze wegconcurreren.

Hij heeft zich zelfs in respectvolle bewoordingen uitgesproken over Poetin en wil samen met Rusland Islamitische Staat bestrijden. Poetin heeft die uitgestoken hand aangenomen en verhult zijn steun voor Trump niet.

Dat heeft Clinton aangezet om de Russische regering zonder bewijs te beschuldigen van inmenging in de Amerikaanse verkiezingen door het hacken van de servers van de Democratische voorverkiezingen. Opnieuw een nodeloze provocatie.

Clinton’s staat van dienst in de buitenlandse politiek is bovendien zorgwekkend. Ze heeft in 1998 de Amerikaanse luchtaanval op een zogenaamde fabriek voor chemische wapens in de Soedanese hoofdstad Khartoem verdedigd. Dat bleek een farmaceutische fabriek te zijn, de grootste producent van goedkope medicijnen tegen malaria en tuberculose in Soedan.

Ze verdedigde als minister van Buitenlandse zaken de bombardementen van de NAVO op Libië in 2011, die hebben geleid tot een situatie van diarchie en tot een toename van geweld en terrorisme in dat land. En doordat de door Amerikaanse inlichtingendiensten bewapende islamitische milities hun strijd vervolgens naar Syrië verlegden, is zij mede verantwoordelijk voor de massale toestroom vluchtelingen en migranten naar Europa.

Over de val van dictator Moeammar al-Qhadaffi zei ze: “We kwamen, we zagen en hij ging dood”. Het is niet erg chique om op te scheppen dat je bijgedragen hebt aan iemands dood.

Ze stemde, in afwijking van haar meer gematigde partijgenoten, consequent voor interventie in Afghanistan en Irak. Toen ze nog senator was riep ze het beeld op van een Iraanse kernaanval op Israël en stelde dat de VS daarop Iran zouden “aanvallen” en “geheel wegvagen”. Dit soort garanties aan een bevriende staat als Israël kun je ook op een subtielere manier afgeven. En niet taal uitslaan zoals “Iran aanvallen” of “wegvagen”. Zeker niet in de context dat Iran zelfs volgens zijn meest verstokte vijanden niet over atoomwapens beschikt en nog nooit een ander land heeft aangevallen.

Ze vindt ook dat de sancties die de VS en de EU aan Rusland hebben opgelegd vanwege de hereniging (“annexatie”) van de Krim met het Russische moederland, niet ver genoeg gaan. Ze wil de economische oorlogsvoering tegen Rusland opvoeren. Dat gebeurt op een moment dat Rusland zich reeds “omsingeld” voelt door het Westen.

Maar het ergste is dat ze met haar oproep om een “no-fly-zone” in te stellen boven Syrië een lont in het kruitvat van het Midden-Oosten steekt. Zo’n no-fly-zone kan immers alleen gehandhaafd worden door Russische toestellen neer te schieten als die de Syrische regering blijven bijstaan in haar strijd tegen de rebellen en IS. Daarmee ontketent ze in feite een oorlog met Rusland die, doordat de VS lid zijn van de NAVO, vanzelf tot een Europees-Russische oorlog zou worden die miljoenen slachtoffers kan maken.

Een oorlog waarin Rusland dit keer niet alleen tegenover Duitsland, maar ook tegenover Groot-Brittannië en Frankrijk zou komen te staan. En tegenover Polen en Turkije. Omdat Rusland demografisch sterk in het nadeel is, – met 144 miljoen inwoners tegenover meer dan 400 miljoen in de Europese Unie -, zal het om toch een kans op de overwinning te hebben zich moeten verzekeren van de steun van China, waardoor Azië bij het conflict betrokken raakt en er een wereldoorlog ontstaat. In dat geval is er sprake van tientallen miljoenen slachtoffers.

Rusland zou zo’n oorlog kunnen winnen, maar ook verliezen. Indien het Russische leger in Europa vast zou komen te zitten en dus “conventioneel” de oorlog zou verliezen, zou het land op zijn kernwapenarsenaal kunnen terugvallen en zullen er in enkele uren meer slachtoffers vallen dan in beide voorafgaande wereldoorlogen samen.

Hoe sympathiek “Hillary” ook is en hoe antipathiek Trump ook moge zijn, de Amerikaanse kiezers moeten wakker worden en voor het kleinere kwaad kiezen.

Een stem op Hillary is een stem op de Derde Wereldoorlog.