Scholen nemen ouders opvoeding af – 3

Nieuwsbegrip is het softe westerse equivalent van de politieke indoctrinatie in communistische landen als Hongarije, Polen en de DDR in hun communistische periode van de tweede helft van de 20e eeuw.

Nederland in het bijzonder en de Europese Unie in zijn geheel zijn op weg om geleidelijk aan een softe versie van de DDR te worden. Een soort “DDR light”.

Hoewel in Nederland in politiek en economisch opzicht formeel pluralisme bestaat, zijn er enkele maatschappelijke sectoren die een totalitair karakter hebben gekregen. Waar geen liberale, christen-democratische en socialistische standpunten en personen zijn, maar alleen nog maar politiek-correcte en ideologisch bevlogen “progressieven”.

Het beste voorbeeld is natuurlijk de media, waar de verhouding links-rechts zoals onlangs genoemd in de buurt ligt van 78% op 1%. Dat zijn ware DDR-verhoudingen.

De belangrijkste totalitaire sector is echter momenteel het onderwijs: daar moet je een liberaal met een vergrootglas zoeken. Niet-linkse opvattingen en personen worden al in de opleidingsfase geëlimineerd. De jeugd wordt daar gezien als bouwmateriaal voor een sociaal rechtvaardige, multiraciale en milieuvriendelijke toekomst. Leraren zien kinderen als klei en zichzelf als kunstenaars. Onder het mom van “worden wie je bent” worden kinderen op steeds jongere leeftijd geïndoctrineerd met alle elementen van het linkse wereldbeeld.

Enkele summiere voorbeelden: “Orkaan Hagupit raast over Filippijnen” met foto van verwoeste huizen (Nieuwsbegrip, week 50, 8 december 2014 – tekst niveau A). “Meer dan veertig mensen hebben het leven al verloren. Dat kwam door verdrinking of door ontwortelde bomen. De orkaan trekt nu verder.” Vervolgens moeten kinderen bij opdracht 2 de orkanen Hagupit en Haiyan middels twee infantiele overlappende cirkels met elkaar vergelijken. De een woei 195 km per uur, de ander? Etc.
Verder een artikel over cacao (week 49), waarin wordt beweerd dat er een tekort ontstaat aan chocola doordat de cacao-boeren te weinig geld krijgen voor hun bonen. “Maar boeren worden ook slecht betaald voor hun cacao. Ook daarom stoppen ze vaak met cacao telen.” Dit is kennelijk bedoeld om in een vroeg stadium de werking van de vrije markt in diskrediet te brengen. Als er een tekort aan cacaobonen ontstaat, moet normaliter de prijs van de cacaobonen omhoog gaan en krijgt de boer juist meer geld voor zijn waar. Dat is de wet van vraag en aanbod. Daar gaat de tekst echter niet op in.

Bij het cacao-leerstuk zie ik een oefening in het kader van “verwijswoorden begrijpen”. “Verwijswoorden”is een debiele categorie die linkse onderwijsfanatici hebben ingevoerd om het onderscheid tussen persoonlijke voornaamwoorden, lidwoorden, betrekkelijke voornaamwoorden en dergelijke te vervagen en daarmee het onderscheidend vermogen van het opgroeiende kind te ondermijnen. Het is maar een kleine geste, maar alle beetjes helpen bij het creëren van een nieuwe generatie volgzame schapen.

Vervolgens (week 35) een bericht over een nare ziekte. “ALS is een ongeneeslijke ziekte. Daarbij vallen je spieren één voor één uit”. Vervolgens een foto van de actie met koud water over je heen en de bizarre vraag: “Probeer het je eens voor te stellen: je krijgt een emmer ijswater over je heen. Wat voel je allemaal?” Wat zitten die linkse fanatici daar allemaal te roeren in de zieltjes van onze kinderen? Wat is dit weer voor debiele vraag? Wat heeft dat met onderwijs te maken? En dan in de klas (8-jarigen) als uitsmijter de vraag: “Wat vind je van mensen die weigeren om mee te doen met de actie?”, waarbij het enige juiste antwoord is, dat die asociaal zijn. Zo wordt verzet tegen massamobilisatie ontmoedigd, conformisme aangeleerd en subtiel opgehitst tegen andersdenkenden. Mooie elementen voor een softe linkse dictatuur.

Dan week 39 (22 september 2014): “Grootste uitbraak van ebola ooit” met foto van creperende Afrikaan en man met wit pak ernaast. Een citaat (let ook op de infantiele korte zinnen en op zinnen die beginnen met een voegwoord): “Elk jaar sterven er mensen aan ebola. Vooral in Afrika. Maar nu is het wel heel erg. De ziekte verspreidt zich heel snel. Het begon in maart, in Guinee. Een jongetje van twee en zijn moeder kregen de ziekte, Ze stierven… Er zijn nu al ongeveer 2700 doden”, etc.

Dit volgt op een korte uitleg over virussen (let opnieuw op de infantiliserende staccato): “Ebola is een virus. Virussen zijn superklein. Je kunt ze niet zien. Buiten je lijf kunnen niets doen. Maar als ze in je lichaam komen, dan wel. Ze maken je ziek, Soms zelfs heel ziek. Je kunt daar niet zoveel aan doen”, zo ratelt de linkse onderbuik verder.

Dan hebben we in week 42 (13 oktober 2014) het artikel over Malala Yousafzai die de Nobelprijs voor de vrede heeft gewonnen voor haar inspanningen voor meer gelijke rechten voor vrouwen in Pakistan. Een zwaar gepolitiseerde prijs overigens, sinds hij is uitgereikt aan president Obama, regeringsleider en opperbevelhebber van een land dat strikt genomen betrokken is bij 134 oorlogen. Malala werd door neergeschoten, zo verhaalt de tekst, omdat “niet iedereen het ermee eens was” dat meisjes ook naar school moesten kunnen (het feit dat Pakistan een islamitische staat is, wordt heel correct niet genoemd in de tekst).

In andere nieuwsbegriplessen is aandacht voor de moord in koelen bloede op redactiemedewerkers van Charlie Hebdo, voor tsunamis, voor de afschuwelijke aandoeningen die je van roken kunt krijgen (de leerkracht zoekt er een foto bij en toont die op het digitale schoolbord), aardbevingen in Groningen, tornados in Amerika, Eurovisie songfestival (met de vrouw met de baard?), de herdenking van 9/11, etc.

Het is natuurlijk schokkend dat de linkse taliban van het onderwijs kinderhoofdjes volstoppen met zo veel schokkende, verontrustende, afschuwelijke en walgelijke informatie en beelden.

Ze mogen dat ook helemaal niet doen, want die beslissing behoort tot de levenssfeer van het gezin, tot de bevoegdheid van de ouders.

Hoewel uiteindelijk bedoeld om gedesoriênteerde en manipuleerbare schapen te kweken voor de komende Orwelliaanse samenleving, zijn er op lager niveau leerkrachten die oprecht denken dat ze met dit hersenspoelingsprogramma een betere, linksere wereld creëren. Maar ze vergissen zich, want het enige dat daadwerkelijk bij de kinderen wordt bereikt op het gebied van maatschappelijke betrokkenheid, is dat er verzadiging optreedt. Door de overkill aan barmhartigheidspornografie sluiten kinderen zich af. Er treedt een gezond en natuurlijk overlevingsmechanisme in werking dat ervoor zorgt dat de kinderen oppervlakkiger met het leed van hun medemensen omgaan, want ze kunnen het niet meer verwerken. Veel kinderen krijgen nachtmerries van de nieuwsbegrip-pornografie. Dat werkt dus juist de onverschilligheid en desinteresse in de medemens in de hand.

Dat is al gaande door de funeste invloed van bepaalde films of videospelletjes, door indringende videoclips en door uitgekiende reclames, waaraan kinderen zijn blootgesteld. Alsmede door de goededoelenpornorafie die je in steden op straat tegenkomt in de vorm van foto’s van inmiddels overleden mensen die jong en oud vanaf hun poster aanstaren (omdat ze op het moment van de foto terminaal ziek waren), mannen met borsten en een baby eraan (van een feministische stichting die wil dat mannen zich meer bemoeien met de opvoeding) of een reusachtig condoom dat van de Munttoren in Amsterdam wordt afgerold (in het kader van de wereldwijde strijd tegen Aids).

Kortom, de linkse onderwijstaliban schieten zichzelf met deze vorm van hersenspoeling in de voet: in plaats van kinderen die meer betrokken raken bij allerlei binnen- en buitenlandse maatschappelijke wantoestanden, creëren ze een generatie die wegvlucht in oppervlakkigheid en onverschilligheid.

Scholen nemen ouders opvoeding af – 2

De ideologische indoctrinatie van leerlingen in het basisonderwijs is de laatste jaren in een stroomversnelling terechtgekomen.

Het valt het meest op door een drietal ontwikkelingen: het verplicht stellen van het vakonderdeel “Nieuwsbegrip”, de installatie van digitale schoolborden in de klas en de invoering van het “continu-rooster” in het kader van de “permanente educatie”.

Onder de fanatieke linkse ambtenaren op het departement van onderwijs in Den Haag is consensus ontstaan over de noodzaak om de Nederlandse jeugd bloot te stellen aan alle ellende in de wereld. Die keuze wordt de ouders door het verplichte karakter van het vakonderdeel ontnomen.

Je mag dus nu niet meer zelf bepalen wanneer of hoe je schokkende gebeurtenissen op de wereld, of de duistere kant van de mensheid aan je kind wilt mededelen.
Je kunt ook niet meer doseren. Dat aspect van de ontwikkeling van het kind wordt ouders uit handen genomen.

Het is een publiek geheim dat de journalistiek in Nederland al sinds de jaren ’70 in linkse handen is. Volgens het onderzoek van Mark Deuze, dat is vastgelegd in zijn scriptie “Journalists in the Netherlands” (2002), beschouwt 78% van de Nederlandse journalisten zichzelf als “een beetje links” tot “zeer links”. En 1% als “rechts”.

Dat is over het hele spectrum, hetgeen verklaart waarom er op een christelijke basisschool bij mij inde buurt aan kinderen van 8 jaar al seksuele voorlichting gegeven wordt en een meisje dat zich eindelijk verweert tegen haar pestkop die haar in het oog prikt, van de juf op haar kop krijgt omdat ze “geen kanjer” is (terwijl het agressieve knulletje niet gestraft wordt).
Daarin herkennen wij de trend van “Frühseksualisierung” die via momenteel vanuit de Groenen in Europa geïntroduceerd wordt, alsmede de afkeer van zelfverdediging die sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw door linkse rechtsgeleerden, officieren van justitie en dagbladen is uitgedragen.

Er is geen reden om aan te nemen dat die DDR-verhoudingen in de media anno 2015 radicaal veranderd zijn, anders hadden wij dat wel gemerkt. Er is evenmin reden om aan te nemen dat het in de journalistiek voor de jeugd anders is.

In het onderwijs is die politieke vooringenomenheid niet anders. Bij de laatst gehouden kamerverkiezingen kwam de radicale Socialistische Partij als grootste uit de bus bij een peiling onder onderwijzend personeel.

Nieuwsbegrip is in de praktijk een vorm van politieke indoctrinatie, waarbij zowel bij de productie, als de selectie en de presentatie van de onderwerpen het linkse wereldbeeld wordt uitgedragen. Gebeurt dat niet expliciet, dan gebeurt het per suggestie. Een anekdotische greep van wat ik de afgelopen twee jaar (2012-2014) voorbij heb zien komen laat zich lezen als een lijst van absurditeiten uit het linkse wereldbeeld:
– “Michiel De Ruyter was de eerste Nederlander die een zwarte vriend had”. Dat verhaal gaat terug op een interpretatie van een schilderij van De Ruyter, waar een zwarte man op staat. In werkelijkheid was het midden 17e eeuw korte tijd mode om Afrikanen toe te voegen aan schilderijen, waarschijnlijk om de blankheid van de andere figuren te benadrukken, en heeft De Ruyter noch slaven, noch zwarte vrienden gehad. Het is bovendien een gemiste kans, want Rembrandt heeft een prachtig schilderij gemaakt van twee negers (“Twee moren”) waarin hij, in een tijd dat er in Europa nog gediscussieerd werd of negers nou mensen of dieren waren, de volle menselijkheid van zijn zwarte medemensen in hun gelaatstrekken tot zijn recht doet komen.

Rembrandt _ Twee moren

– “De blanken pakken in Afrika de beste stukjes land in”. Tja, dat is sinds lange tijd niet meer het geval. Eerder andersom: In Zimbabwe zijn honderden blanke boeren met stilzwijgende goedkeuring van de overheid vermoord en verjaagd en zijn hun boerderijen ingepikt door zwarte boeren.De blanke bevolking is er afgenomen van 300.000 in 1975 tot minder dan 50.000 in 2005.

Op weg naar blanke boeren

– Bij kunstonderwijs wordt Vincent van Gogh gepresenteerd, maar nauwelijks zijn de zonnebloemen voorbij gekomen, of er wordt aan de arme kindjes verteld dat de man die die prachtige schilderijen gemaakt heeft, zelfmoord gepleegd heeft, gevolgd door de linkse verklaring van het fenomeen dat ie dat gedaan had omdat hij het zo moeilijk had.

Daar klopt niets van: zelfmoord komt het meest voor in landen waar relatief weinig ontberingen zijn. De top vijf bestaat – opvallend genoeg – uit voormalige communistische landen (Litouwen, Wit-Rusland, Rusland, Kazachstan en Hongarije). In de top 50 staat verder een grote meerderheid van westerse landen.

Onder aan de lijst staan landen als Jordanië, Honduras, Egypte, Peru en de Philippijnen. Zelfmoord komt dus juist meer voor in rijke landen met hun welvaart en sociale vangnetten, dan in landen met armoede, ziektes, onrecht, corruptie, burgeroorlogen, etc.

Dat is natuurlijk onzin: zelfmoord komt vaak door depressies of andere geestelijke aandoeningen en die hebben vaak een fysiologische oorzaak. Of door een verwrongen eergevoel. Als zelfmoord door fysiek of financieel leed zou komen, zouden evenveel mannen als vrouwen zelfmoord moeten plegen, maar in bijna elk land waar statistieken daarover worden bijgehouden, blijkt dat er 4 maal minder vrouwen zelfmoord plegen dan mannen. Hebben vrouwen over de hele wereld het dan makkelijker dan mannen?
Nee, natuurlijk niet.

Door van zo’n schokkend sociaal fenomeen aan opgroeiende kinderen een valse verklaring aan te bieden, zet de Linksmensch onbedoeld een voorbeeld neer: als het te moeilijk wordt, kun je er altijd nog uitstappen. Het is indirect reclame voor zelfmoord. Er wordt gesuggereerd dat perfect geestelijk gezonde mensen het doen en dat de oorzaken buiten hen liggen in de maatschappij of in ongunstige persoonlijke omstandigheden. Leuk, om kinders dat zo vlak voor de pubertijd te suggereren.

wordt vervolgd

Scholen nemen ouders opvoeding af – 1

“Les enseignants instruisent et les parents éduquent” – Scholen onderwijzen, ouders voeden op – luidt het parool van een website van Franse ouders die zich verzetten tegen de toenemende bemoeienis van scholen in hun land met de opvoeding van de kinderen.

Niet alleen in Frankrijk, maar ook in de rest van Europa valt een trend waar te nemen, waarbij scholen sinds enkele jaren in toenemende mate ouders steeds meer elementen van de opvoeding uit handen nemen. Eigenlijk is hier sprake van een gefaseerde en geleidelijke centralisering van de opvoeding van kinderen in handen van de staat, parallel aan punt 10 van de aanbevelingen van het Communistisch Manifest van Karl Marx en Friedrich Engels voor de Westerse wereld: “Openbare en kosteloze opvoeding van de kinderen”, in combinatie met de aanbeveling tot “Opheffing van het gezin”. Het verschil is dat de opvoeding niet direct door staatsscholen wordt overgenomen, maar door scholen die afhankelijk zijn van overheidsfinanciering en in ruil daarvoor moeten voldoen aan de eisen van het ministerie van Onderwijs.

Voorbeelden van pogingen om de ouderlijke macht te ondermijnen zult u niet in het NRC Handelsblad of De Volkskrant vinden, maar u kunt ze gemakkelijk waarnemen in de alledaagse werkelijkheid van het basisonderwijs in Nederland anno 2015.

Kijk ik alleen maar naar de informatie die ik uit eigen ervaring heb verkregen in 2015, dan kan ik gemakkelijk enkele tientallen voorbeelden geven waar scholen onderdelen van de opvoeding overnemen van de ouders en hun boekje te buiten gaan.

Dan gaat het over thema’s als moord (het meisje van Yde), zelfmoord (Vincent van Gogh), massamoord (Holocaust), oorlog (Eerste en Tweede Wereldoorlog), verminking (Malala Yousafzai), terreur (aanslagen in Parijs), verliefdheid (meester in stoel met juffen die doen alsof ze verliefd op hem zijn), seksualiteit (plastische voorlichting), evolutie (“mens stamt af van de aap”), milieu (“plastic eiland”), deportaties (Joden), gaskamers, religie , grafschennis, slavenhandel, dierenmishandeling, voeding (“fruitdagen”), muziek (rap), kunst (Mondriaan), scholen bemoeien zich met werkelijk alles. Dat zijn allemaal zaken waarvan de ouders willen bepalen óf en wanneer en hóe ze die aan hun kinderen vertellen. Op een vriendelijke en zachte manier, nemen scholen een totalitair karakter aan, waarbij ze steeds vaker ver over de grenzen van het privéleven van de kinderen en de grens tussen gezin en maatschappij heen gaan.

De belangrijkste instrumenten waarmee scholen de aanval op het gezin uitvoeren zijn het vakonderdeel “Nieuwsbegrip”, nieuwe vakken als “International Primary Curriculum” (een amalgaam van geschiedenis, kunsthistorie en maatschappijleer) en seizoensgebonden thema’s (cursus “Lentekriebels”, etc.). Daarnaast is ook het taalonderwijs reeds lang gecontamineerd met allerlei politieke en levensbeschouwelijke opvattingen die expliciet of impliciet in de leerstof worden verwerkt.

Neem het “onderwijs” in verliefdheid. Bij uitstek een zaak van de ouders. In het kader van bovengenoemde cursus “Lentekriebels” kregen kinderen van klas 4 (groep 5 en 6) van een openbare school in Utrechtse Heuvelrug op de volgende wijze opdracht om verliefdheid met elkaar te oefenen. Elk kind werd aan een ander kind gekoppeld, bij voorkeur een jongetje aan een meisje. Het ene kind moest het andere kind in de ogen kijken en een strofe van het hiernavolgende gedicht voorlezen. Het andere kind las dan de volgende strofe, het eerste kind het derde en tenslotte het ander het vierde en laatste. De taalfouten zijn uit het door de juf uitgedeelde origineel, de cursiveringen van mij:

“In jou ogen
zie ik dingen die ik normaal niet zou zien
zie ik dingen die ik normaal niet zou geloven
zie ik dingen die ik normaal misschien
zie ik dingen die ik normaal niet zal beloven

In jou hart
zie ik een plaats
zie ik een plek
zie ik een bovenaards
zie ik een rode vlek

In mijn ogen
zie ik dingen die jou willen
zie ik dingen die jou bewonderen
zie ik dingen die verschillen
zie ik dingen die komen van onderen

In mijn hart
zie ik een maatje
zie ik iemand die ik vertrouw
zie ik een kameraadje
zie ik jou, de lieverd waar ik zo van hou.”

Hier hebben we dus een voorbeeld van een lesprogramma dat kinderen dwingt tot een intiem rollenspel, waarbij zij de meest intieme gevoelens, die normaal spontaan en op latere leeftijd ontstaan (“dingen die komen van onderen”), in zichzelf moeten oproepen en een liefdesbekentenis jegens elkaar moeten afleggen.

Hoewel het ludiek aangekleed is in de vorm van een gedicht en gepresenteerd werd op een roze achtergrond, gaat het ver over de grens van de persoonlijke levenssfeer van kinderen van die leeftijd (9 en 10) en doet het ernstige inbreuk op de sfeer van de verantwoordelijkheid van de ouders, wiens taak en recht het is om te bepalen of, hoe en wanneer ze hun kinderen voorlichten over zaken als verliefdheid.

wordt vervolgd

Militaire wederopstanding van Rusland

Op 4 september 2014 publiceerde NRC Handelsblad een omineus opinieartikel van mijn hand over het spectaculaire militaire overwicht dat Rusland op Europa heeft verkregen. Sindsdien is de situatie nauwelijks verbeterd. De NAVO-flitsmacht en Amerikaanse tanks in Estland zijn windowdressing, waarachter de kwetsbaarheid van Europa onverminderd voortduurt.

Nucleaire bommenwerpers die het luchtruim van Nederland en Groot-Brittannië schenden, de annexatie van de Krim en de aanwezigheid van Russische soldaten in Oost-Oekraïne – het zijn verontrustende ontwikkelingen.

Vanuit Russisch perspectief zijn die acties echter legitiem. De provocaties van de nucleaire bommenwerpers kan gelezen worden als een reactie op het antiballistische systeem dat NAVO aan de oostgrens van Europa aan het opzetten is, dat de nucleaire afschrikking opheft. Gorbatsjov en Reagan hadden bovendien expliciet afgesproken dat Moskou de controle over Oost-Europa en Oost-Duitsland zou opgeven, indien de NAVO zich niet naar het oosten zou uitbreiden. Dat is niet gebeurd.

De Krim behoort historisch tot het Russische Rijk en het merendeel van de inwoners heeft zich uitgesproken voor onafhankelijkheid. Oekraïne bestaat voor de bijna de helft uit etnische Russen. En dan zijn er nog geopolitieke belangen. In Oekraïne worden Russische SS-20 kruisraketten gefabriceerd. Er loopt een oliepijplijn door Oekraïne naar het Westen.

En zouden de VS het accepteren als Rusland een afscheidingsbeweging van Texas zou steunen?

Hoogstens 5% van de Russen heeft begrip voor de standpunten van de NAVO en de Westerse media. De rest ziet de ontwikkelingen als een omsingeling van Rusland door de NAVO, die een instrument is van de Verenigde Staten.

Beelden spreken luider dan woorden. Bekijk hoe Russische nationalisten de wederopstanding van de Russische strijdkrachten verwelkomen. Ze zijn bereid om te sterven voor hun vaderland en hebben geen enkele angst voor een kernoorlog. De video had in 2014 reeds 3 miljoen views op youtube.