Vladimir Boekovsky over de EU

Vladimir Boekovsky was een van de belangrijkste dissidenten van de Sovjet-Unie van na de oorlog. Met name in de jaren 1960 en 1970 toonde hij talrijke mensenrechtenschendingen van het sovjet-regime aan, waaronder misbruik van psychiatrie voor politieke doelstellingen.

De geschiedenis van de Sovjet-Unie (1922-1991) is veel te weinig bestudeerd en behandeld, en vooral te weinig begrepen, – met name wat betreft de financiële achtergronden van de eenpartijstaat en de voortdurende clandestiene steun vanuit het Westen – waardoor de grondslagen van dit systeem kunnen worden gebruikt om nieuwe superstaten te stichten onder een andere naam.

In deze video uit 2006 biedt Boekovsky een samenvatting van de overeenkomsten tussen de Sovjet-Unie en de Europese Unie. De overeenkomsten zijn in de tien jaar die sindsdien zijn verstreken niet kleiner, maar groter geworden.

Het doel van beide superstaten is hetzelfde: het vervangen van nationale staten door een multinationale superstaat met een nieuwe, transnationale identiteit. Daartoe moet eerst de soevereiniteit van de lidstaten volgens het principe van de salamitactiek – de negatieve geleidelijkheid – worden teniet gedaan.

Dat is reeds gelukt omdat sinds een decennium omstreeks 80% van de wetgeving uit Brussel komt. Een land dat zijn eigen wetten niet meer maakt, is in feite niet meer soeverein. De federale richtlijnen worden eenvoudigweg omgezet in nationale wetgeving. De nationale parlementen zijn daarmee in feite uitvoerende organen van de Europese Commissie geworden.

De tactiek van de machtsovername door de Europese Commissie is simpel: noem de dingen bij andere namen om het volk zand in de ogen te strooien: de Europese regering heet “commissie”, de ministers heten “commissarissen”, decreten heten “richtlijnen”, de eerste minister en regeringsleider heet “voorzitter” van “de commissie”, de Europese Grondwet heet “Verdrag van Lissabon”, etc. Verander tegelijkertijd de betekenis of functie van bestaande nationale instellingen, zonder de naam te veranderen. Nationale volksvertegenwoordigingen behouden hun naam, terwijl ze in feite hun kiezers in 80% van de gevallen niet meer vertegenwoordigen.

Hanteer naast elkaar namen die op elkaar lijken, maar waarachter verschillende organen schuilgaan, zodat mensen in verwarring raken, zoals “Europese Raad” (vergadering regeringsleiders van 28 lidstaten), “Raad van Europa” (de 28 lidstaten + 19 andere landen), “Raad van de Europese Unie” (vergadering van ministers lidstaten), “Raad van Ministers” (idem), “Raad” (ibidem), of “Europese Unie” en “Europese Economische Gemeenschap” (1958), “Europese Gemeenschappen” (1967) en “Europese Gemeenschap” (1993).

Snapt u het nog?

Vraag 10 collega’s op uw werk, wat het verschil is tussen
– de “Europese Raad” en de “Raad van Europa”
– tussen de “Raad van Europa” en de “Raad van de Europese Unie”
– tussen de “Raad” en de “Europese Raad”
– tussen de “Raad” en de “Raad van Europa”
– tussen “Europese Gemeenschappen” en “Europese Gemeenschap”

Zelfs 90% van de hoger opgeleiden zal dat niet weten. Waarschijnlijk weet minder dan 1% van de bevolking het antwoord op bovenstaande vier vragen die toch essentieel zijn voor een begrip van de wijze waarop de federale overheid in Brussel functioneert.

Het diabolische is echter dat er achter dat bewust opgetrokken rookgordijn een reële machtsovername gaande is, die gebaseerd is op deceptie en geleidelijkheid. Als iemand in één keer op je tenen springt, geef je hem een duw. Maar als iemand centimetertje voor centimetertje dichterbij schuifelt, wanneer duw je hem dan weg? En hoe voorkom je dat jij dan als agressor wordt aangemerkt? Je ruimte ben je dan kwijt en die krijg je niet meer zonder slag of stoot terug.

Sterker nog, als je je ruimte terug wilt, ben je “eurosceptisch”, “nationalistisch” of “extremistisch”.

Tegen de tijd dat de mensen erachter komen wat er achter het rookgordijn allemaal is besloten, is het toch al te laat voor hen om er iets aan te doen.

Boekovsky kent al die trucjes vanuit zijn verleden in de verschillende fases van de communistische dictatuur. Hij is waarschijnlijk de auteur van de term “EUSSR”, die de overeenkomsten tussen de EU en de USSR aangeeft. Voor de reden waaróm de EU zo op de SU lijkt, zie zijn interview in de Brussels Journal van 27 februari 2006.

Het laatste wapenfeit in de vernietiging van de nationale staten is het vluchtelingenbeleid van de Europese Unie. Doordat iedereen die één voet op Europese grond zet, mag blijven, worden behalve echte vluchtelingen ook vele miljoenen economische migranten binnengehaald. Die fungeren, zonder dat ze het weten, als invasiemacht die de traditionele structuren van de nationale staten onder het gewicht van hun aantal definitief moeten vertrappen.

Nadat de welvaartsstaat bezweken is onder de toestroom van de migranten en het woningbouwstelsel instort, zal er sociale onrust uitbreken, wordt de politie verrot geslagen door relschoppers, wordt de politie in reactie daarop vijandig tegen de burgers, krijgen korpsen extra bevoegdheden en extra wapens, en is de kans om het monster dat zich achter het Brussels rookgordijn verschuilt naar huis te sturen, verkeken.

Dan rest alleen nog het scenario dat Boekovsky schetst. De EU zal zich maximaal uitbreiden, totdat zij met heel veel ellende in elkaar stort.

Van Vladimir Poetin hebben we niets te vrezen

Weining staatslieden zijn meer door de media gedemoniseerd dan de Russische president Vladimir Poetin.

Vladimir Poetin
Vladimir Poetin

Enkele voorbeelden van voorpagina’s uit 2014:

“Putins power game. After invading Ukraine, what’s next for Russia?” in New Statesman

“Wladimir Grozny” (= Vladimir de Verschrikkelijke) in het Poolse tijdschrift Uwazam Rze Historia

“Imperium zla” (= Evil empire) in de Poolse editie van Newsweek

“Der Brandstifter” in Der Spiegel

“Ka apturet Putinu?” (= Wie stopt Poet af?) in het Letse tijdschrift ir.

Met foto’s van Poetin als officier van het Rode Leger (New Statesman), als Dracula (Historia), als travestiet / IJskoningin met lippenstift (het Tsjechische blad Reflex), in een dwangbuis (Newsweek polska), alsmede met Hitler-kapsel en het woord KRIM als Hitler-snorretje (ir). En ten overvloede, Poetin is de Oekraïne natuurlijk helemaal niet binnengevallen.

Dan hebben Amerikaanse critici van president Barack Obama toch meer gevoel voor humor. Trendsforecaster Gerald Celente noemt Obama “el Presdidente”, vanwege de beknotting van de burgerrechten in zijn ambtstermijn, waardoor de VS volgens Celente veel te veel op een zuid-Amerikaanse dictatuur gaat lijken. Bankiers, met wie Obama volgens hem twee handen op een buik vormt, noemt hij “banksters”, analoog aan “gangsters” en hij heeft voor regeringsgetrouwe journalisten de term “presstitutes” bedacht, een amalgaam tussen “press” en “prostitutes”.

Het punt is echter niet dat Poetin op smakeloze en schofferende wijze wordt afgebeeld, maar dat de redacties van deze en andere tijdschriften die Poetin demoniseren een ernstige inschattingsfout maken.

Want wie heeft er werkelijk de macht in Rusland?

Macht is niet dat een persoon formeel de belangrijkste bestuurlijke beslissingen neemt, maar dat wat door een persoon of groep gewild wordt, ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. De vraag is dus hoe de beslissingen die door de president van de Russische Federatie worden genomen, tot stand komen. Zijn dat besluiten die de president in zijn werkkamer in het Kremlin, gebogen over zijn bureau, na rijp beraad neemt? Of zijn dat voorstellen van adviseurs die door de president gewoontegetrouw integraal of in gewijzigde vorm worden overgenomen?

Het probleem met het in kaart brengen van de macht in Rusland is, dat er van Poetin weinig met zekerheid bekend is. Er zijn meerdere CV’s van hem in omloop. Een daarvan plaatst hem in het centrum van de macht, zeggende dat zijn vader ook KGB-officier was en zijn grootvader kok van Lenin en van Stalin. Nu is voor een dictator geen enkele functie gevoeliger dan die van kok. Een kok kan immers altijd arsenicum door het eten doen, dus er is niemand in de entourage van een dictator in wie deze meer vertrouwen moet kunnen hebben dan de kok. Dat vertrouwen moet absoluut zijn.

Als dit verhaal klopt, zou dat de familie Poetin dus reeds onder de dictarors Lenin (1917-1922) en Stalin (1928-1953) in het centrum van de macht hebben gestaan. Dan is de spontane opkomst van Poetin niet zo spontaan als doorgaans wordt verondersteld.

Maar dat verhaal is niet bevestigd. Misschien klopt het, misschien niet. Wat wel is bevestigd, is het feit dat Poetin een relatief lage rang had onder de hoge officieren van de KGB, namelijk luitenant-kolonel. De vraag blijft dus: “Waar zijn de luitenant-generaals?”

Deze vraag kunnen we niet vandaag op ons blog beantwoorden. We mogen echter wel veronderstellen dat het tenminste mogelijk is geweest dat de luitenant-generaals van de KGB Poetin in de tweede helft van de jaren ’90 naar voren hebben geschoven. En mogelijk nog steeds “adviseren”, in die zin dat zij zelf buiten beeld blijven en Poetin een zekere speelruimte krijgt om zijn patriottisme tot uitdrukking te brengen, maar op hoofdlijnen “adviezen” van zijn voormalige superieuren moet overnemen.

De Russische sociologe Olga Krysjtanovskaja heeft in haar studie Анатомия российской элиты (anatomie van de Russische elite) uit 2005 meer dan 1000 CV’s van Russische topambtenaren bestudeerd en is tot de conclusie gekomen dat 80% van hen een verleden in de KGB had.

In het licht van die bevindingen hebben critici die Rusland als “KGB-staat” aanduiden geen ongelijk. Als Rusland echter inderdaad door de harde kern van de voormalige staatsveiligheidsdienst wordt geregeerd, is het hoogst onwaarschijnlijk dat Poetin de exclusieve auteur is van alle politieke beslissingen die hij in zijn functie als president van de Russische Federatie neemt.

Dan zouden we de vraagstelling kunnen versmallen en als volgt verwoorden: “Worden de adviseurs door Poetin aangestuurd of wordt Poetin door zijn adviseurs aangestuurd?”

Zoals gezegd kunnen we deze vraag niet met zekerheid beantwoorden. Wel kunnen we veronderstellen dat Poetin zeker niet in zijn eentje alle belangrijke beslissingen neemt, al was het alleen maar omdat geen enkel modern staatshoofd daar nog toe in staat is, ook niet de president van Rusland. Daarvoor is de politieke besluitvorming veel te complex geworden.

Waar zitten die voormalige KGB-generaals?

Alexei Kondaurov is als topanalist bij Yukos steenrijk geworden en is momenteel lid van de Doema, het Russische parlement, voor de communistische partij.

Alexei Kondaurov
Alexei Kondaurov

Nikolaj Tokarev werkte met Poetin samen toen die in de DDR was gestationeerd. Wie van de twee was de superior officer?

Nikolaj Tokarev
Nikolaj Tokarev

Sergej Tsjemezov, ook KGB-collega van Poetin in diens tijd in Dresden, is momenteel directeur-generaal van het staatsexportbedrijf voor wapens, Rosoboronexport. Hij controleert volgens sommigen in zijn eentje de Russische wapenexport.

Sergej Tsjemezov
Sergej Tsjemezov

Stel nou, puur hypothetisch, dat adviseurs van het kaliber van Kondaurov, Tokarev en Tsjemezov – en dan bedoelen we met nadruk niet deze personen zelf, maar personen van hun kaliber – in de praktijk Poetin aansturen in plaats van andersom?

Dat zou zo maar kunnen, maar in werkelijkheid ligt de waarheid waarschijnlijk in het midden. Sommige beslissingen worden exclusief door Vladimir Poetin genomen, andere komen tot stand op aandringen van adviseurs. Als Poetin echter zijn voormalige superieuren consequent en over langere tijd zou negeren, zou hij zich vervreemden van 80% van zijn topambtenaren, alsmede van talrijke topzakenlui en wordt zijn positie uitgehold.

Poetin heeft dus een zekere speelruimte, waarbinnen hij inderdaad naar eigen goeddunken belangrijke beslissingen kan nemen.

Daarom verdient Poetin juist alle steun van het Westen, want aan zijn patriottisme hoeft niet getwijfeld te worden. Beslissingen die door Poetin zelf genomen worden, zullen altijd door patriottisme worden ingegeven. Door wat hij zelf ziet als het belang van Rusland in een gegeven situatie.

Van buitenaf kan dat misschien opgevat worden als Russisch nationalisme, maar met nationalisten kan altijd goed zaken gedaan worden, omdat zij overzichtelijke en concrete belangen hebben: de positie van Russische minderheden in de voormalige sovjet-republieken, herstel van de nationale trots, Rusland moet weer serieus genomen worden door de andere grootmachten, handhaving dan wel verhoging van het levensniveau van de Russische bevolking, etc.

Als het aan Poetin zelf ligt, neemt het wederopgestane Rusland zijn waardige plaats in de wereld weer in. Hij heeft er geen persoonlijk belang bij om Rusland in een mondiaal conflict met de VS te drijven.

Van de motieven van de voormalige KGB-generaals kunnen we geen hoogte krijgen. Wat we wel weten is dat voor hen het Russische volk geen doel, maar een middel vormde. Het is niet uit te sluiten dat zij, voor zover ze nog in de oude sovjet-tijd gevormd zijn, nog behoren tot de harde kern van de toenmalige ideologische en militaire internationalisten. Er is immers in Rusland na de val van de communistische dictatuur nooit een zuivering geweest van de oude nomenklatoera. Jeltsin heeft een proces gevoerd tegen de communistische partij, maar hij is daardoor zo in de problemen gekomen dat hij gedwongen was om de voormalige KGB-kolonel Poetin als premier aan te stellen, omdat hij anders zelf in de gevangenis was beland.

De Sovjet-Unie heeft altijd een aanvallende militaire doctrine gehad die gevoed werd door de interne staatsideologie en was gericht op onderwerping van het Westen, met name van Duitsland. Voor kaders die in die geest zijn gestaald, is de totale weerloosheid van West-Europa op dit moment hét buitenkansje waar ze vroeger zo van gedroomd hebben.

De geschiedenis heeft geleerd dat nationalisten veel minder gevaarlijk zijn dan internationalisten. Dus 1000 keer liever Poetin, dan een stelletje voormalige generaals van de staatsveiligheidsdienst van een communistische dictatuur.

De strategische positie van Israël

Nu de lont in het kruitvat van het Midden-Oosten is gestoken, is het de moeite waard om naar de positie van Israël te kijken.

De ligging, omvang en vorm van Israël vormen vanuit het standpunt van landsverdediging een nachtmerrie. Israël is in feite onverdedigbaar. Dat leert een enkele blik op de landkaart.

State of Israel - vector map

Als men de bezette westelijke Jordaan-oever niet meerekent, dan is het land in het midden zo smal – nog geen 20 kilometer – dat het met een geconcentreerde aanval op die “wespentaille” gemakkelijk in tweeën gespleten kan worden. Dan kunnen de noordelijke en zuidelijke helft door de vijand omsingeld en afzonderlijk verslagen worden.

Bovendien is het omgeven door potentieel vijandige staten die een coalitie zouden kunnen vormen, waardoor het land op drie fronten oorlog zou moeten voeren. Dat is zelfs in theorie niet te winnen.

Nu is de directe dreiging van het afsnijden van noord en zuid in 1967 weggenomen door de bezetting van de Westelijke Jordaanoever, maar dat is een politiek gemeleerd gebied dat samen met Gaza de Palestijnse staat vormt en waar de instabiliteit als het ware ingebouwd is. Er wonen 2,8 miljoen Palestijnen en 350.000 joodse Israeli’s en alles hangt af van de wijze waarop die op een bepaald moment met elkaar omgaan.

De politieke inrichting van de Westoever is een tijdelijke constructie. Alles aan de inrichting van Israël lijkt tijdelijk.

De ligging van Jeruzalem is strategisch gezien de grootste nachtmerrie voor de Israel Defense Forces: het ligt deels op de Westoever aan de oostgrens van het land. Het is de meest heilige stad van het land, maar is door zijn ligging aan de grens nauwelijks te verdedigen.

De enige natuurlijk bondgenoot van Israel is de Middellandse Zee, waar geen dreiging van voormalige tegenstanders te verwachten is.

In het rapport “Israels strategic doctrine” van de Rand Corporation wordt het dilemma als volgt geformuleerd: “A single defeat may destroy the state. A single Israeli victory cannot settle the conflict. Israel may face a future of endless war.”

Vergelijken we Israël met Rusland, dan heeft Rusland het voordeel dat het een groot aantal nederlagen kan incasseren, zonder dat het verslagen wordt. Dat is tijdens de Napoleontische oorlogen en in de beide wereldoorlogen ook gebeurd. De vijand drong diep in Rusland door – Napoleon heeft zelfs Moskou ingenomen – maar het Russische leger trok zich simpelweg terug, desnoods tot achter de Oeral, teneinde de vijand later met tegenoffensieven of met partizanenacties te verwoesten, dan wel te demoraliseren en geleidelijk aan te verzwakken.

Israël, echter, is zo klein en smal dat het leger geen ruimte heeft om zich terug te trekken.

De defensieve strategie van Israel is volgens het rapport van Rand dan ook gebaseerd op conventionele afschrikking, dat wil zeggen dat een reële of vermeende vijand duidelijk gemaakt wordt dat hij een hoge prijs zal betalen en snel verslagen zal worden, indien hij tot agressie tegen Israël overgaat.

Maar in feite kan men een stap verder gaan en stellen dat Israel er ongeacht de politieke koers van het land op aangewezen is, om permanent alert te zijn en te vertrouwen op preventieve oorlogsvoering.

De veiligheid van het land hangt af van het vermogen om de voorbereidingen van potentiële vijanden nauwgelet af te lezen en, als die bedreigend worden, in een preventieve oorlog de desbetreffende vijand totaal te verslaan.

Dat is geen basis voor stabiliteit in de regio.

De situatie is, waar men ook de verantwoordelijkheid voor de spanningen in het Midden-Oosten neerlegt, op den duur onhoudbaar. Het is een permanente voedingsbodem voor radicalisme, buitenlandse inmenging en spanningen tussen instabiele staten.

Het feit dat Israel intern de meest moderne en democratische staat van het Midden-Oosten is, doet daar niets aan af.

Israel is, met alle sympathie voor het patriottisme van zijn inwoners, een onmogelijke staat. Het heeft maar twee opties op lange termijn: of het wordt weggevaagd door zijn vijanden, of het breidt zich uit tot de omvang van het voormalige koninkrijk van David, zoals sommige radicale rabbijnen willen, zodat het land tenminste verdedigbaar is.

DAVID'S KINGDOM AND CONQUESTS

Beide mogelijkheden zijn anachronistisch. De tragedie van de staat Israël is dat zij op het verkeerde moment in de geschiedenis is gesticht. Vanuit het standpunt van de Arabische buurlanden te laat, omdat die het bestaan van een door het westen gesteunde joodse staat zien als een vorm van neokolonialisme. En vanuit het standpunt van de eschatologie te vroeg, want het volk van Israël zou pas terugkeren naar het Beloofde Land als de Messias was gekomen.

Holding out hope as bright as it is false – Obama creëert antecedenten WW3

De Amerikaanse president Barack Obama heeft op 30 oktober 2015 verklaard dat hij toch grondtroepen naar Syrië gaat sturen. Te beginnen met een 50-tal commando’s dat naar Noord-Syrië wordt uitgezonden.

Ze moeten daar gerichte operaties tegen ISIS uitvoeren in Syrië en Irak (voor dat laatste zit je in Noord-Syrië dan overigens helemaal niet goed) en helpen om de Irakese stad Ramadi te heroveren.

Hij deed dat ondanks 16 beloftes om dat niet te doen. Of moet je zeggen dankzij, want als een staatsman standvastig is in zijn voornemen om iets niet te doen, waarom moet hij het dan zo vaak ontkennen? Dan is één of hooguit twee of drie keer toch voldoende?

Los van de weifelachtige houding van de president in zaken van oorlog en vrede – hij heeft hier gehandeld in overleg met “militaire adviseurs”, terwijl het een puur politieke beslissing betreft – is dat een ernstige zaak. Door de enkele aanwezigheid van Amerikaanse grondtroepen, wordt er een antecedent gecreëerd voor een militaire confrontatie met de Russische strijdkrachten die het Syrische regime momenteel assisteren in zijn strijd tegen Islamitische Staat.

Of zo’n schermutseling opzettelijk of onbedoeld tot stand komt, doet er niet toe. Het gaat erom dat Obama de voorgeschiedenis van de derde wereldoorlog aan het schrijven is.

In plaats van samen te werken met Rusland door met dat land een coalitie aan te gaan om IS zo snel mogelijk te verslaan, stuurt hij grondtroepen naar een land, waar de Russische luchtmacht dagelijks bombardementen uitvoert. Hij doet dat zonder mandaat van de Verenigde Naties, terwijl Rusland tenminste formeel handelt op verzoek van de legitieme regering van Syrië, die nog steeds door de VN erkend is.

De 50 commando’s zullen gevolgd worden door nieuwe grondtroepen, waardoor de kans op incidenten toeneemt. Op een gegeven moment ontstaat een situatie, waarin het haast wel móet komen tot een “onbedoelde” confrontatie.

Obama maakt het zichzelf met zijn stuurloze koers alleen maar moeilijker, want als de troepen eenmaal in Syrië zijn, is het in de huidige situatie onmogelijk om ze zonder gezichtsverlies weer terug te trekken.

Het is overigens niet zeker dat er niet al lang “boots on the ground” aanwezig zijn in Syrië.

Volgens een artikel van de Sunday Express met titel “SAS dress as ISIS fighters in undercover war on jihadis“, zouden er deze zomer al Britse commando’s van de Special Air Service en de Special Boat Service in Syrië aanwezig zijn. Deze special forces waren aanwezig in Syrië in het kader van de Britse participatie aan de strijd tegen ISIS (“Operation Shader”).

In werkelijkheid zouden ze zich echter als ISIS-strijders verkleed hebben en tegen de troepen van de Syrische regering gevochten hebben. Als Britse commando’s met ISIS meevechten, is het niet onmogelijk dat Amerikaanse special forces dat ook reeds enige tijd doen.
Dat verklaart waarom de bloeddorstige barbaren van ISIS, met nauwelijks getrainde psychisch labiele westerse drop-outs in hun gelederen, het toch zo lang hebben uitgehouden tegen het Syrische beroepsleger.

De Russische president Vladimir Poetin kán vanuit zijn positie niet veel anders doen dan wat hij doet: de omsingeling van Rusland doorbreken en het conflict naar het Midden-Oosten exporteren. Obama verkeert echter in een sleutelpositie, want de Verenigde Staten hebben hun handen vrij. Doordat Obama echter blijft weigeren om zijn historische opdracht uit te voeren, leidt de vredespresident ons gestaag naar de derde wereldoorlog. Ook al zal die waarschijnlijk pas in de (tweede) ambtstermijn van Hillary Clinton uitbreken.

Obama is diep in zijn hart bang, dat als hij in zijn buitenlandse politiek hetzelfde idealisme aan de dag legt, als John Fitzgerald Kennedy deed in de binnenlandse politiek, hem hetzelfde lot zal wachten als zijn illustere voorganger.

Obama werd in 2008 door een sangoma (natuurgenezer) van het zoeloevolk treffend beschreven in het hiernavolgende gedicht:

An actor walks upon the floodlit stage of life
wearing a mask of an angel beneath a demon’s gown.
Pretence smiles upon the crowded hall of life
holding out hope as bright as it is false.
Son of a woman in whose veins flows the blood
of ancient Ireland and dark Africa’s plains.
You are Obama, nick-named the standing king
You are Barack, oh, son born to deceive
The suffering hoards of Africa look up to you,
See a black saviour where nought but a Judas strides.
An entrapper of nations, bringer of dismal war
Behind the robes and the nylon wings of hope
Oh, may those who look upon you, see you as you are.
May those who hope in you behold you as you be
A prince deceitful to bring down Africa’s shrines
A siren who leads Africa’s ships onto rocks of obliteration.
Your rule my lord will not be one of peace
Your reign my king will not be one of smiles
Even as we speak in caves both dark and dank
Enraged fanatics plot your dark demise
They will put around your head a bloodwet martyr’s crown.
Oh black Kennedy following the one before
May God forgive thee and thy fiery spouse
As you walk in silence from the stage of life
Barack Obama, blessed son, Oh standing king.

Barack, oh Barack… You are one of us. Put aside the Ranger, become who you were born to be…

Hillary Clinton is gevaarlijk

Hoewel de Amerikaanse presidentsverkiezingen pas in 2016 plaatsvinden, is het nu al 95% zeker dat Hillary Clinton de volgende president van de Verenigde Staten van Amerika zal worden, althans als het aan het establishment ligt.

Zij heeft immers de beste kaarten en er worden geen sterke tegenstanders tegen haar in het veld gebracht. Dat is meestal een teken dat er vanuit kringen van financiers van de verkiezingen geen, eh, uitgesproken enthousiasme is avoor andere kandidaten. En een verkiezing kost wel een dollar of tweehonderd miljoen, dus dan red je het niet. Zeker niet tegen iemand die zoveel steun in de media heeft als Hillary.

Hillary

Als je Hillary niet ziet als een persoon met een karakter en met opvattingen, maar als een doorgeefluik van belangen – en dat moet je bij de meeste Amerikaanse presidentskandidaten helaas doen – dan valt onmiddellijk een scherp contrast op: in haar binnenlandse beleid is zij relatief gematigd, maar in haar buitenlandbeleid is zij radicaal.

Binnen de VS wil ze de belastingdruk voor gezinnen verlichten, het kleinbedrijf stimuleren, 350 miljard dollar besteden om ervoor te zorgen dat studenten niet meer met een enorme studieschuld zitten als ze afgestudeerd zijn, investeren in wetenschappelijk onderzoek en in de infrastructuur, en de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt vergroten. Ze wil meer inkomensgelijkheid, de rijken meer belasten, het minimumloon verhogen en, terwijl ze door veel kiezers gezien wordt als de kandidaat van Wall Street, Wall Street – dus de hand die haar voedt – aanpakken met sterke onafhankelijke regulerende instellingen en het bestraffen van bedrijven die het te bont maken.

In haar buitenlandbeleid ziet haar “record” er heel anders uit. Hillary heeft in 1998 de Amerikaanse luchtaanval op een zogenaamde fabriek voor chemische wapens in de Soedanese hoofdstad Khartoem verdedigd. Het bleek een farmaceutische fabriek te zijn, de grootste producent van goedkope medicijnen tegen malaria en tuberculose in Soedan.

Ze verdedigde de bombardementen van de NAVO op Lybië in 2011, die hebben geleid tot het uiteenvallen van dat land en een toename van het terrorisme in Libië. En doordat de door Amerikaanse inlichtingendiensten bewapende islamitische milities vervolgens in Syrië aan het werk gingen, ook de oorzaak van de massale stroom vluchtelingen en migranten die nu Europa overspoelt.

Over de val van dictator Moeammar al-Qhadaffi zei ze: “We kwamen, we zagen en hij ging dood”. Een nogal smakeloze uitspraak. Het is immers niet erg chique om op te scheppen dat je iemand dood gemaakt hebt. En in de context van haar agressieve opvattingen over buitenlands beleid, mogelijk ook bedoeld als impliciet dreigement aan toekomstige doelwitten, zoals bijvoorbeeld president Basjir Assad van Syrië.

Ze stemde, in afwijking van haar meer gematigde partijgenoten, consequent voor interventie in Afghanistan en Irak. Ook zei ze in een interview toen ze nog senator was: “If Iran was to launch a nucleair attack against Israel, what would our response be? And I want the Iranians to know, that if I’m the president, we will attack Iran. And I want them to understand that, because it does mean that they have to look very carefully at their society, because in whatever stage of development they might be, in their nucleair weapons program, in the next ten years, during which they might foolishly consider launching an attack on Israel, we would be able to totally obliterate them. That is a terrible thing to say”, – aldus deze gestoorde bitch -, “but those people who run Iran need to understand that…”

Dit soort garanties aan een andere staat, kun je ook op een wat subtielere manier afgeven. Sterker nog, dat is gebruikelijk onder staatslieden. In de discussie over inzet van atoomwapens, moeten politici op eieren lopen. En niet taal uitslaan zoals “Als ik de president ben, zullen we Iran aanvallen” of “zouden we het totaal kunnen wegvagen”.

Zeker niet in de context dat Iran zelfs volgens zijn meest verstokte vijanden niet over atoomwapens beschikt en bovendien nog nooit een ander land heeft aangevallen.

Ze vindt ook dat de sancties die de VS en de EU Rusland hebben opgelegd vanwege de hereniging (“annexatie”) van de Krim met het Russische moederland, niet ver genoeg gaan. Ze wil de economische oorlogsvoering tegen Rusland opvoeren. Dat brengt echter het spook van een Russisch-Europese oorlog dichterbij.

In mei 2014 vergeleek Hillary, tijdens een bijeenkomst in Californië om geld in te zamelen van rijke particulieren, de vermeende steun van de Russische president Vladimir Poetin aan separatisten in Oekraïne met de wijze waarop Adolf Hitler zich aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog opwierp als beschermer van Duitse minderheden in het buitenland.

Dat is geen onschuldige vergelijking, want traditioneel vergelijken Amerikaanse bewindslieden leiders van landen die ze willen gaan aanvallen vaak met Hitler. Dat deed de Amerikaanse president Bill Clinton in 1999 ten aanzien van de Servische president Slobodan Milosevic: “What if someone had listened to Winston Churchill and stood up to Adolf Hitler earlier?” Dat deed minister van Defensie Donald Rumsfeld in 2002 met de Irakese dictator Saddam Hussein , toen hij een vergelijking trok tussen de politieke van Appeasement ten aanzien van Hitler-Duitsland en het verzet tegen de Amerikaanse plannen om Irak aan te vallen. Dat deed minister van Buitenlandse zaken John Kerry in 2013: “Assad now joins the list of Adolf Hitler and Saddam Hussein…”

In 2008 beweerde Hillary dat Poetin “geen ziel” heeft. Een totaal onnodige provocatie aan het adres van de leider van de tweede militaire mogendheid ter wereld. Je mag als politicus wel ferm zijn, maar je moet niet nodeloos andere staats- en regeringshoofden beledigen.

Begin dit jaar zei ze tegen de burgemeester van Londen Boris Johnson dat Europese leiders “te slap” zijn tegen Poetin.

Enkele weken geleden riep ze op om – in afwijking van het standpunt van de regering Obama – een “no-fly zone” af te dwingen boven Syrië. Dat zou inhouden dat de NAVO Russische vliegtuigen uit de lucht zou moeten schieten, oftewel het begin van een derde wereldoorlog. Op 23 oktober zwakte ze dat af door te zeggen dat Russische vliegtuigen niet bij de “eerste of tweede” overtreding van de Amerikaanse no-fly zone zouden worden neergehaald. Maar de suggestie bleef, dat ze dat bij de derde of vierde “schending” van de door de VS gedecreteerde no-fly zone wél neergeschoten zouden worden.

De oorlogszuchtige taal van Hillary baart niet alleen de republikeinen, maar ook een groot deel van haar partijgenoten zorgen. Men vreest met name dat Hillary de VS op de weg naar een oorlog met Rusland wil zetten.

Hillary wordt door zowel Amerikaanse als Europese media overwegend neergezet als gematigd, sympathiek en vooral als kandidaat die de “geschiedenis” aan haar kant heeft, omdat ze de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten kan worden.

De symboliek is begrijpelijk, maar misleidend, want het gaat om de inhoud, niet om de persoon.

Een presidentschap van Hillary is levensgevaarlijk, niet alleen voor Eruopa, maar ook voor de vrouwelijke Amerikaanse kiezer. Want wat is het voordeel voor Amerikaanse vrouwen als ze enerzijds een vrouwelijke president hebben, maar anderzijds New York tijdens een Russische vergeldingsaanval wordt vernietigd? Tezamen met een tiental andere Amerikaanse steden?

Wat is het voordeel van een vrouwelijk president die je naar een oorlog leidt met de tweede militaire mogendheid ter wereld, die beschikt over meer dan 7000 kernkoppen? Naar een VS met 150 miljoen inwoners?

Wiens belangen dient zij werkelijk?

Russisch revisionisme

Revisionisme heeft in de Westerse wereld helaas een pejoratieve betekenis gekregen. Oorspronkelijk betekent reviseren immers “herzien”, het aanpassen van een bestaande visie op de geschiedenis.

Revisie is dus absoluut noodzakelijk voor een gezond en waarachtig geschiedsbeeld.

Helaas heeft de term betrekking gekregen op marginale historici die de omvang van de misdaden van het nationaal-socialisme bagatelliseren. Daardoor is de indruk ontstaan dat je het geschiedbeeld van een periode niet meer mag corrigeren, dus dat het beeld van het verleden moet worden vastgelegd en vastgebeiteld.

Doe je dat wel, dan wordt je in een verdachte reuk gezet.

In het Westen heeft na de oorlog de Holocaust de plaats ingenomen van centrale misdaad in de menselijke geschiedenis. Het is een soort negatieve religie geworden. Het absolute tegendeel van waar wij in geloven. Het tegendeel van wat wij goed achten.

Elders in de wereld ligt dat vaak anders. In Japan herinnert men zich de nucleaire vernietiging van Hiroshima en Nagasaki en niet te vergeten het bombardement van Tokio. In China herinnert men zich de slachting van Nanking (1937), de Hopi Indianen herinneren zich dat Noord-Amerika voor de komst en uitbreiding van de Amerikaanse civilisatie een Indianenbevolking bezat van volgens sommige schattingen 50 miljoen zielen.

De fixatie op de Holocaust is natuurlijk zinloos, tenzij men er lessen van leert. En bij het leren van lessen heb je verschillende mensen, groeperingen, instituten en geldstromen. En motieven.

Daarom moet je de vaststelling van de historische waarheid overlaten aan de krachten van de vrije markt. Aan de vrije concurrentie van ideeën. Dan komen de beste ideeën bovendrijven. Elk verbod leidt tot een verlies van vrij onderzoek en hoewel dat op korte termijn kan worden ingezet ter bescherming van de vrijheid, zijn het uiteindelijk niet de krachten van de vrijheid die winnen bij een officiële versie van een gebeurtenis. Een officiële versie moet namelijk in de praktijk gehandhaafd worden. Dat gebeurt door vervolging van diegenen die daarvan afwijken.

Natuurlijk is er door de nationaal-socialisten een massamoord van Oudtestamentische afmetingen op de Joden gepleegd. Mijn moeder zag de joden als kind afgevoerd worden en wist dat ze niet meer terug zouden keren. Er is voldoende onderzoek naar gedaan. Er zijn zonder enige twijfel miljoenen joden vermoord. Of het er 6 of 8 of 4 zijn, is het strijdterrein van historici. Over de omvang van de massamoord valt te twisten, maar niet over het feit van de moord, en over de voorafgaande processen van isolatie en deportatie. Dat hebben onze ouders en grootouders met hun eigen ogen gezien en is in een vele honderden boeken gedocumenteerd.

De bekendste Holocaust-ontkenner in het Westen is David Irving. Irving ontkende aanvankelijk de gehele Holocaust, maar krabbelde later terug tot 2 miljoen, hoewel hij erbij bleef dat Hitler er niet van wist.

Rusland heeft zelf ook een reeks Irvings, maar het onderwerp van hun negationisme is anders. Zij ontkennen niet de misdaden van Hitler, maar die van Stalin. En het verschil is, dat men in het huidige Rusland ongestraft de meest extreme vormen van genocide-ontkenning kan bedrijven zonder dat zulks tot noemenswaardig ongemak leidt.

Zo schrijft Ekaterina Blinova op de website van sputniknews.com op 19 oktober 2015 dat de massamoord op de Oekraïense burgerbevolking in 1932-1933, die getalsmatig de judeocide evenaart, zo niet overtreft, nooit heeft plaatsgevonden.

De Holodomor – de officële term voor de hongersnood in de Oekraïne – is volgens deze gewetenloze leugenares een verzinsel van de “Westerse propaganda-machine”. Ik vraag me af wat ze van Alexander Solzjenitsyn vindt, die de slachtoffers van het sovjet-communisme op 62 miljoen had berekend.

"Westerse propaganda"
“Westerse propaganda”

Deze cynische leugenares maakt de “fout” om kritiek op het communisme te verwarren met kritiek op Rusland. De Duitsers hebben al lang geleerd dat kritiek op nazisme niet gelijk staat aan kritiek op Duitsland,zoals het vóór Hitler was, maar Blinova heeft niets begrepen.

Meer "westerse propaganda"
Meer “westerse propaganda”

Op 11 september 1932 schreef Iosif Stalin aan zijn medewerker Kaganovitsj: “De situatie in de Oekraïne is erg slecht. Als we nu geen stappen ondernemen, kunnen we de Oekraïne verliezen.” Vervolgens smeedde hij met zijn medewerkers een plan om de bevolking van de Oekraïne te decimeren door al het voedsel in beslag te nemen en op bewaakte plaatsen te bewaren, dan wel te exporteren. Oekraïne werd hermetisch afgesloten en andere maatregelen werden getroffen om te voorkomen dat de bevolking aan de geplande hongersnood kon ontsnappen. Op deze wijze werden in één winter naar schatting 7 tot 9 miljoen Oekraïense burgers uitgeroeid.

Nog meer "westerse propaganda"
Nog meer “westerse propaganda”

Kijkt u zelf naar dit fragment uit de “westerse propaganda”-documentaire Soviet Story. Excuses voor het ontbreken van ondertiteling. De mevrouw met de gele sjaal vertelt hoe de grond bewoog omdat uitgehongerde Oekraïeners gelijk met de reeds overledenen begraven werden, zodat de NKVD-ers niet terug hoefde te komen. De mijnheer daarvoor vertelt hoe niet alleen het graan, maar ook al het ingemaakte voedsel werd geconfiskeerd.

Afgezien van haar onverschilligheid tegenover het lot van de Oekraïeners, ziet Blinova op onverklaarbare wijze over het hoofd dat Stalin, die zelf overigens geen Rus was, ook miljoenen, ja zelfs tientallen miljoenen etnische Russen heeft afgeslacht.

Kennelijk identificeert zij zich meer met de Leider van het volk, dan met het volk zelf. Kennelijk dienden de Russen Stalin en niet andersom. Of, nóg perverser, omdát Stalin volgens de communistische leer het volk diende, mag hij het volk ongestraft decimeren. Zo goed heeft hij het namelijk met ons voor.

Het Russische Rijk had in 1907 in het totaal 157 miljoen inwoners. De Verenigde Staten van Amerika 87 miljoen. Anno 2015 hebben de VS 320 miljoen inwoners, tegenover Rusland 144 miljoen.

Dus nog een keer:

1907: Rusland 157 miljoen – VS 87 miljoen
2015: Rusland 144 miljoen – VS 320 miljoen

De bevolking van de VS is dus in ruim honderd jaar bijna verviervoudigd, terwijl die van Rusland is afgenomen.

Dat enorme verschil kan slechts zeer gedeeltelijk worden verklaard uit de slachtoffers die de Sovjet-Unie in beide wereldoorlogen geleden heeft. Bij een enigzins normaal sociaal-economisch systeem zou de bevolking van Rusland zich na de Eerste Wereldoorlog hersteld en verdubbeld moeten hebben, maar dat werd verhinderd door de Russische Burgeroorlog, de Boerenopstanden (samen circa 14 miljoen), de collectivisatie en de dekoelakisatie (samen goed voor 5-6 miljoen slachtoffers), de Holodomor (7 tot 9 miljoen slachtoffers) en talrijke andere grote en kleine communistische democides. Zelfs een aanzienlijk deel van de 27 miljoen slachtoffers aan sovjet-zijde tijdens de Tweede Wereldoorlog kan op het conto van Stalin geschreven worden.

Met een ook maar enigzins normaal systeem zou ondanks al die ellende de bevolking van de Sovjet-Unie zich na 1945 tenminste verdubbeld, zo niet verdriedubbeld moeten hebben en zouden er nu minstens zo veel Russen zijn, als Amerikanen.

Het is tragisch dat een Russische nieuwssite als Sputniknews.com, die in menig opzicht voortreffelijk werk levert, meedoet aan dit soort goedpraterij van een van de grootste massamoordenaars aller tijden.

Scholen nemen ouders opvoeding af – 6

Dictator van de Sovjet-Unie Jozef Stalin noemde schrijvers ‘de ingenieurs van de ziel’. In de linkse dictaturen van de 20e eeuw stonden kunst en onderwijs in dienst van het streven om een socialistische heilstaat te stichten. Daarvoor was nodig dat iedereen hetzelfde dacht en hetzelfde wilde, zodat met vereende krachten het socialisme gebouwd kon worden. Er was geen plaats voor andere opvoedkundige, politieke of levensbeschouwelijke stromingen.

Het onderwijs op lagere scholen in Nederland stevent af op een Orwelliaanse nachtmerrie. De reden is dat er in het onderwijs geen constructieve uitwisseling meer is van socialistische en liberale of conservatieve ideeën en opvattingen, maar dat de sector, nat als in socialistische dictaturen, geheel in handen van één ideologische richting is gevallen. Daar vinden we alle voordelen en nadelen van de linkse wereldbeschouwing. En dan bedoel ik niet goedmoedige sociaal-democraten, maar de hardere linkse opvattingen die vanaf de jaren ’70 de linkse beweging hebben overgenomen.

De Linkse Leerkracht, – anderen zijn er niet -, kruipt onuitgenodigd diep binnen in de ziel van het kind en slaat van binnen uit aan het beeldhouwen. Hij leert het kind hoe het moet denken en wat het moet voelen. Scholen leren kinderen om “zichzelf te zijn”, dat wil zeggen dat de leerkrachten hun eigen vooroordeel over wat kinderen zouden moeten zijn, met de meest geraffineerde middelen op het kind projecteren.

Met “jezelf zijn” wordt bedoeld dat de zieltjes gevuld moeten worden met de mooiste linkse sentimenten, de mooiste linkse reflexen en de mooiste linkse opvattingen die er maar zijn.

Daartoe moet natuurlijk eerst, – net zoals de uiterlijk moest gebeuren met de bestaande maatschappelijke orde in landen als de Sovjet-Unie, Cuba en Noord-Korea – de innerlijke wereld van het kind zo veel mogelijk worden verwoest.

De harde schijf moet eerst gewist worden voordat het ideaalbeeld van de nieuwe wereldorde erop kan worden gedownload.

We hebben eerder op dit blog voorbeelden laten zien van hoe dat in zijn werk gaat. Gaskamers, veenlijken, gruwelijke verwondingen (roken), zelfmoord (Van Gogh), euthanasie, loopgravenoorlog, moderne kunst, doggystyledancing, existentieel desoriënteren (“er is een Tweede Aarde”), pooierrappers, darwinisme (“de mens is de meest intelligente van de dieren”), verminking, travestieten & transseksuelen, collectieve raciale blanke schuld, barmhartigheidspornografie: met een waaier aan macabere beelden tracht men om kaalslag te plegen op de vruchtbare bodem van de kinderzieltjes. Tot er in plaats van een graanveld niets resteert dan een droog stoppelveld.

Nadat het onbewuste als een akker dooreen is gehusseld, kunnen de kiemen van de Nieuwe Wereldbeschouwing in de gedesoriënteerde kinderzieltjes worden geplant.

De belangrijkste instrumenten zijn Nieuwsbegrip, IPC en het Digibord. Maar er zijn talrijke overige instrumenten: het schoolreisje naar kamp Vught, vroegtijdige uitleg over menstruatie omdat er een twee jaar ouder meisje in de klas zit, humanistische vorming (het kind leren hoe het “zichzelf moet worden”, dat wil zeggen correcte linkse opvattingen moet ontwikkelen), de kids vertellen van het piemeltje en het gaatje, – en het piemeltje kan natuurlijk ook in twee andere gaatjes -, kortom, op alle mogelijke wijzen moet kinderen hun onschuld ontroofd worden.

Stelregel is dat dit overgieten met schokkende informatie steevast drie tot zes jaar te vroeg moet gebeuren, dat wil zeggen voordat de kinderen sterk en kritisch genoeg zijn om die informatie op een gezonde manier te verwerken. Het shockeren moet stelselmatig gebeuren vóórdat de kinderen dat voor hun ontwikkeling kunnen gebruiken.

Dat is overigens in heel West-Europa zo. Het plan van de Franse president Nicolas Sarkozy om alle Franse kinderen van 11 jaar oud “een kind van de Shoah” te laten “adopteren”, dat gelukkig  is verijdeld, was niet voor niets gericht op die leeftijdsgroep. De leeftijd van 11 jaar valt net vóór de pubertijd, wanneer kinderen afstand nemen van de volwassenen, zich los gaan maken van hun ouders, zich emanciperen van de autoriteiten, en gaan beseffen dat ze sociaal en emotioneel zelfstandige wezens aan het worden zijn.

Als je vlak vóór dat proces een psychische aanslag pleegt op die kinderen, door ze te dwingen om zich te identificeren met leeftijdgenootjes die als insecten zijn vergast, dan leg je een bom onder de hele verdere ontwikkeling van zo’n kind. Gelukkig dat dit diabolische plan van een maniakale anonieme pressiegroep, die kennelijk toegang had tot de hersenloze president van de republiek, nog op een restant van protest is gestoten. Anders was er een hele generatie Franse kinderen getraumatiseerd.

Het is duidelijk wat er in het Nederlandse – en West-Europese – onderwijs aan de hand is. De lichamen van de kindertjes worden gevoed en gelaafd door de ouders, maar de kinderzieltjes worden van de ouders afgepakt en toegeëigend aan de school. De school gebruikt de kinderzieltjes als bouwmateriaal voor een utopische samenleving, waarbij de samenleving het doel is, en de kinderen het middel.

Dat is een noodlottige fout, want  het enige dat daadwerkelijk een betere wereld kan scheppen – de kinderziel – wordt opgeofferd aan het waanbeeld van een perfecte samenleving.

 

36.000 NAVO-soldaten op Sicilië

De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie organiseert haar grootste militaire oefening in 13 jaar.

36.000 soldaten uit meer dan 30 landen zullen op Sicilië de oefening Trident Juncture houden om nieuwe “bedreigingen van de veiligheid” het hoofd te kunnen bieden.

De vice-secretaris-generaal van de NAVO, de Amerikaan Alexander Vershbow, verklaarde dat de geopolitieke situatie aanzienlijk instabieler was dan de laatste keer dat zulke grootschalige oefeningen werden gehouden, nog in de tijd van de Koude Oorlog. Vershbow noemde de “annexatie” van de Krim door Rusland – dwz het verzoek van de overgrote meerderheid van de bevolking van de Krim om te worden herenigd met Rusland – de Russische steun aan de Oost-Oekraïense rebellen en de Russische aanvallen op Syrische rebellen op verzoek van de door de Verenigde Naties erkende president Basjir Assad.

Kortom, de NAVO verhoogt haar presentie in de Middellandse Zee vanwege de succesvolle Russische aanvallen op Islamitische Staat.

Waarom niet gewoon de Russen hun gang laten gaan en ISIS laten liquideren, zoals zelfs Henry Kissinger deze week beweerde?

Of beter nog, met Rusland samenwerken en informatie delen?

De NAVO staat voor Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, maar dit is de Mediterranée, niet de Noord-Atlantiek. Daar heeft het bondgenootschap niets te zoeken. De enige bondgenoot die de NAVO daar heeft is Turkije, en dat wordt niet bedreigd.

De NAVO houdt deze grootschalige oefening op Sicilië omdat zij tot een verlengstuk van de Midden-Oostenpolitiek van de Verenigde Staten is geworden. Dat is een fatale fout.

Zo wordt in het Middellandse Zeegebied de kiem gelegd voor de Derde Wereldoorlog, en niemand die ziet dat het de Amerikanen zijn, die dit keer de rol spelen van de partij die op de oorlog aanstuurt.

Worden Russische journalisten door Poetin vermoord?

Journalist is een van de gevaarlijkste beroepen in Rusland. Sinds 1993 zijn er in Rusland omstreeks 200 journalisten vermoord. 93 onder president Boris Jeltsin en 107 onder presidenten Vladimir Poetin en Dmitri Medvedev.

Het ligt voor de hand om te suggereren dat de journalisten die de afgelopen 15 jaar uit de weg geruimd zijn, slachtoffer zijn geworden van een discreet hoofdknikje van Poetin op een bezorgde suggestie van een veiligheidsadviseur over de imagoschade die de desbetreffende journalist aan het veroorzaken was. En dat de stemming in het Kremlin naar beneden druppelt en twee-drie echelons lager bij een FSB-desk terechtkomt waar de liquidatie wordt georganiseerd.

Maar toch is dat, op een enkele uitzondering na, niet waarschijnlijk. De belangrijkste reden is dat er onder de goedmoedige dronkelap Jeltsin jaarlijks evenveel, strik genomen zelfs iets meer journalisten vermoord werden (13,28) dan onder Poetin en Medvedev (10,7).

En niemand zou de suggestie serieus nemen dat Jeltsin en masse journalisten zou laten ombrengen (hoogstens een of twee..).

Dan zou het een grote inconsistentie inhouden, als journalisten tussen 2000 en 2015 door de president werden omgelegd, maar in de voorafgaande jaren 1993 tot en met 1999 door iemand anders. Voor zo’n inconsistentie ontbreekt elk bewijs.

De onderliggende en onbeantwoorde vraag is natuurlijk, wie er nou werkelijke de macht heeft in Rusland. Poetin of de KGB. Toen Poetin nog via Sint Petersburg en later als premier van Jeltsin carrière maakte, zou men zich kunnen voorstellen dat hij een zetje van de KGB gekregen heeft. Een Russische vriend van mij, die later in Londen neergestreken is, vertelde mij in een van onze terugkerende gesprekken over deze vraag: “Putin was a lieutenant-colonel of the KGB. Where are the lieutenant-generals?”

Op dit moment is niet meer met zekerheid te zeggen waar de voormalige superieuren van Poetin zitten. Het is zeker het best bewaarde geheim van Rusland. Het is mogelijk dat Poetin weliswaar op voormalige KGB-officieren steunt – 80% van de hoge ambtenaren van Rusland heeft immers een KGB-verleden – maar zich in het decennium van 2000 tot 2010 heeft opgewerkt tot soeverein heerser van Rusland. Daarmee zou hij dan in de traditie van de tsaren zijn getreden.

Als we al een basis zoeken voor de continuïteit in het Russische verschijnsel van het afknallen van kritische journalisten, moeten we dat wellicht eerder bij de voormalige mecenassen van Poetin doen, dan bij de Russische president zelf.