Categorie archief: Art

Послушай, сынок = Luister, mijn zoon

Послушай, что скажу тебе сынок
Единственный, родной мой в этом мире
Хочу тебе я преподать урок
Пока с тобой вдвоём в пустой квартире

Luister, wat ik je te vertellen heb,
Mijn enige en bloedeigen zoon op aarde
Ik wil je een levensles geven
Nu we in dit lege appartement zitten

Чтобы ошибок ты не совершал
Которых было у меня не мало
Чтоб настоящим человеком стал
Чтобы тебя кому то не хватало

Opdat je niet dezelfde fouten maakt,
Die ik zoal heb begaan, mijn zoon
Opdat je een vent wordt en tenminste door iemand
Gemist zult worden, als je er niet bent

Говорят правды нет, правда есть
Но порой мы за неё платим дорого
Есть бесчестье сынок, есть и честь
Есть надёжные друзья, есть и вороны

Ze zeggen dat de waarheid bestaat, of juist niet
Maar waarom betalen we er dan zo duur voor?
Er is eerloosheid, mijn zoon, en er is eer
Er zijn echte vrienden en er zijn Vlaamse gaaien

Вся жизнь моя как ветер пронеслась
Я детство растерял своё в подвалах
А юность, словно зелья напилась
В острогах как безумная скиталась

Mij hele leven is als een windvlaag vervlogen
Ik heb mijn kinderjaren verstrooid in kelders
En mijn jeugd gedronken als mede
In gevangenissen zielloos rondgezworven.

Душа рвалась на волю из груди
Ей места было мало в грешном теле
Лихое всё осталось позади
А впереди всё то, во что я верю

Mijn hart sprong zowat uit mijn borst
Paste nauwelijks in mijn zondige lichaam
Het kwaad heb ik nu achter me gelaten
En voor me ligt, waar ik in geloof

Говорят счастья нет, счастье есть
Но порой мы за него платим дорого
Есть бесчестье сынок, есть и честь
Есть надежные друзья есть и вороги

Ze zeggen dat geluk bestaat, of juist niet
Maar waarom betalen we er dan zo duur voor?
Er is eerloosheid, mijn zoon, en er is eer
Er zijn trouwe vrienden en er zijn vijanden

Шалит бродяга, ветер за окном
Как говорят зимой, собачий холод
Мороз своим не видимым пером
Рисует на стекле уснувший город

De zwerver scharrelt rond, de wind waait door het raam naar binnen
Het is winters koud, ijzig koud
De vorst tekent de slapende stad
Met onzichtbare pen op de ruit

Но наш очаг, который создал я
Нас согревает стенами своими
Приходят в гости, навестить друзья
Где всем тепло, как и отцу и сыну

Maar de haard die ik heb gebouwd
Verwarmt ons met zijn warme tegels
En onze vrienden komen ons bezoeken
Waar iedereen het warm heeft, net als vader en zoon

Говорят правды нет, правда есть
Но порой за неё мы платим дорого
Есть бесчестье сынок, есть и честь
Есть надежные друзья есть и вороны

Ze zeggen dat de waarheid bestaat, of juist niet
Maar waarom betalen we er dan zo duur voor?
Er is eerloosheid, mijn zoon, en er is eer
Er zijn echte vrienden en er zijn Vlaamse gaaien

No comment

Christoph Eschenbach werd geboren in de Duitse stad Breslau (het huidige Wrocław in Polen). Zijn ouders, Margarethe en Heribert Ringmann, overleden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn moeder overleed tijdens de bevalling en zijn vader was een politieke tegenstander van de nationaal-socialisten die wegens zijn kritiek in een strafbataljon naar het oostfront gestuurd werd, waar hij omkwam.

Ten gevolge van dat trauma sprak Eschenbach een jaar lang niet, totdat totdat hem gevraagd werd of hij een muziekinstrument wilde spelen. In 1946 werd hij geadopteerd door Wallydore Eschenbach, een nicht van zijn moeder, die hem leerde piano spelen.

Markante gebouwen – 4

Ons vierde object in de serie Markante Gebouwen is het hoekhuis op de Sintpieternieuwstraat 24 in Ronse, dezelfde gemeente waar de eerste drie objecten zich bevinden.

Weer zo’n typisch Belgisch huis, waar om een of andere reden altijd een muur in moet zitten zonder ramen.

Dat geeft toch een licht opgesloten gevoel.

Het is toch merkwaardig dat de dappere Belgen dit al decennia zo klakkeloos accepteren.

SintPieterNieuwstraat 24-26

Het huis staat momenteel leeg, heeft vochtproblemen en is eigendom van de gemeente. Vroeger zat er een thuiskapper die frivool het haar van welwillende slachtoffers knipte. En die behendig omsprong met personen met een knip-angst.

Er heeft wellicht ook een zwarte slager gezeten, maar dat verhaal is niet bevestigd.

Het object ligt om de hoek bij de villa van dokter Veyt uit Markante Gebouwen 2 en op loopafstand van de St. Hermeskerk, die onder andere bekend staat om zijn mysterieuze crypte.

De kerk is indrukwekkend. Zodra men binnentreedt, klinkt er plechtige muziek. Slaat men na de ingang linksaf, dan ontwaart men een standbeeld in het duister van “Z. Broeder Isidoor”.

St Hermes church Ronse _ enter – left

Het standbeeld jaagt schrik aan en men kan zich haast niet voorstellen dat dat niet de bedoeling is.

Broeder Isodoor_2

Er zijn immers katholieke kerken waar men zich verheven voelt, zuiver door er te zijn, en anderen die streng en intimiderend op de bezoeker werken. Zoals de katholieke kerk zelf een deels religieuze, deels politieke instelling is, en dus niet alleen wil vrijmaken, maar ook macht wil uitoefenen, dus wil onderwerpen.

Broeder Isodoor gezicht

Het is een kruising tussen graaf Dracula en een Gestapo-officier. Het lijkt niet echt op de echte broeder Isidoor, die op onderstaande postkaart merkwaardig genoeg in zwarte kledij tegen een rode achtergrond wordt afgebeeld.

Broeder Isidoor - de echte

De gelaatstrekken komen overeen, maar het karakter lijkt anders. Net alsof er iemand anders model heeft gestaan voor het standbeeld.

De hoofdpersoon van onze thriller, voor wiens personage de redactie op die dag onderzoek deed, kreeg medelijden met de “Ondode” en prevelde spontaan enkele regels uit het Dies Irae.

Brother Isodoor _ mass Dies Irae

Verderop treffen we een houten deur, waarop een merkwaardig reliëf is uitgesneden.

Stn door _ 2

Boven deze deur naar de onderwereld hangt een schilderij van Christus aan het Kruis, die echter zó laag hangt dat zijn armen een soort V vormen. De symboliek van het Kruis – evenwicht tussen de materiële (horizontale) en geestelijke (verticale) wereld – gaat daardoor een beetje verloren.

Stn door _ 3

Maar goed, het staat in een katholieke kerk, waar men kennis heeft van de menselijke zwakheden.

David Bowie – zoeken naar de zwarte graal

Nu de Britse popster David Bowie overgegaan is naar de andere wereld, kan zijn biografie in zijn geheel in beschouwing genomen worden.

Je kunt Bowie zien als fenomeen en als persoon.

Wij zien hem als beide. Carrièrre en persoon verkeren in een voortdurende wisselwerking, zonder dat er sprake is van innerlijke ontwikkeling. De persoon gaat steeds opnieuw op in het fenomeen. Daarbij treedt er geen kwalitatieve verbetering op, maar worden steeds nieuwe stukjes van de persoonlijkheid geofferd aan het fenomeen.

Het is diep tragisch.

De carrière van Bowie is een voorbeeld van de kunst van het uitbuiten van de eigen innerlijke leegte. Wat dat betreft past zijn carrière bij die van popsterren als Madonna en Lady Gaga.

Door de endemische innerlijke leegte zijn ze gedwongen om zichzelf voortdurend “opnieuw uit te vinden”.

In plaats van een gestage groei van de persoonlijkheid, is er sprake van een afwisseling en opeenvolging van verschillende personae, verschillende maskers voor de eigen innerlijke leegte.

Je zou er met enige goedwillendheid nog een Faustiaanse thematiek in kunnen zien, maar dat is te veel eer. Want Faust leert wel degelijk van zijn wedervalligheden. Hij leert van zijn uiteenzetting met de duivel en wordt, nadat hij een oprechte liefde heeft opgevat voor Magdalena, uiteindelijk verlost.

Je zou binnen dezelfde metafoor de muziekindustrie de rol van Mefisto kunnen toeschrijven, maar ook dat is te veel eer. Er is geen sprake van zoekende zielen die door de duivel worden verleid, maar van defecte persoonlijkheden die door de muziekindustrie worden overgenomen en opgevroten, zoals noodlijdende bedrijven worden opgekocht, leeggeplunderd en weggeworpen.

Wouw, het hoge woord is er uit. David, als je luistert, hoop ik dat dit je goed doet.

Artiesten als Bowie en Madonna zetten in feite het voorbeeld neer van een meervoudige persoonlijkheid. Dus niet van een persoonlijkheid met meerdere facetten, – want die kan door trial and error leren en een ontwikkeling meemaken – maar van een langzame en spectaculaire uiteenspatting van de “ster”.

Dat voelen de sterren soms zelf wel aan. Iemand als Madonna wil aan het einde van haar carrière ineens kinderboeken gaan schrijven, alsof ze op zoek gaat naar haar onschuld, maar dat is te laat, want die heeft ze nou juist opgeofferd om rijk en succesvol te worden.

Hetzelfde voor haar flirt met Kaballa, de instantversie van de joodse mystiek. Wijsheid kun je niet kopen.

Er zijn artiesten die eruit willen stappen, maar dat loopt niet altijd goed af. Een verrassend voorbeeld is Michael Jackson. Toen hij besefte wat de muziekindustrie met hem en zijn leven gedaan had keerde hij zich tegen Sony.

Hij noemde de president van Sony, Tommy Mottola, “de duivel”. Niet veel later kreeg hij van zijn arts een overdosis, hetgeen op internet aanleiding heeft gegeven tot allerlei samenzweringstheorieën. Als je het symbolisch wilt zien, heeft hij met die heldendaad en zelfopoffering zijn ziel gered. Dus Michael Jackson’s loopbaan valt wel binnen de Faustiaanse tragiek van de moderne Westerse mens.

Het laatste album van Bowie heet niet voor niets “Black Star”, naar de gelijknamige titelsong. Bowie sluit zijn carrière symbolisch af met een lied over de “zwarte ster”, wat vroeger in de wetenschap een “zwart gat” werd genoemd.

Schermafbeelding 2016-01-26 om 09.49.16

Something happened on the day he died
Spirit rose a metre and stepped aside
Somebody else took his place, and bravely cried
(I’m a blackstar, I’m a blackstar)

Hier beschrijft Bowie het proces van verlies van de eigen ziel en overname door een externe entiteit. Het gaat niet over zijn aanstaande dood, maar over de tragiek dat zijn individualiteit niet in zijn versplinterde en meedogenloos geëxploiteerde persoonlijkheid heeft kunnen incarneren.

Hij beschrijft een leven dat commercieel geslaagd, maar moreel mislukt is.

Laten we hopen dat de engelen de brokstukken van zijn persoonlijkheid weer aan elkaar kunnen naaien. En dat hij de volgende keer als eenvoudige kleermaker moge reïncarneren.

Barneveld en het Alziende Ei

Het Gelderse stadje Barneveld staat bekend als een sterk protestantse gemeente. Dat zie je ook terug in de samenstelling van het gemeentebestuur: De burgemeester is een christen-democraat en van de vier wethouders is er een staatkundig gereformeerd, een van de Christen-Unie, de derde christen-democraat en de laatste liberaal.

Wie schetst dan ook de verbazing van de redactie, toen zij bij een werkbezoek aan Barneveld op vrijdag 6 november een spectaculair goudkleurig Alziend Oog voor het gemeentehuis zag staan? Immers een symbool dat men bij uitstek in vrijmetselaarstempels en op een enkele jezuïtische kerk terugvindt?

Alziend Oog voor gemeentehuis Barneveld
Alziend Oog voor gemeentehuis Barneveld

Waarom werd van de honderden mogelijke vormen juist deze gekozen? Waren er geen andere concepten voorhanden?

Barneveld maakt wat dit merkwaardige fenomeen betreft deel uit van een opvallende trend in talrijke Nederlandse gemeenten. Waar kunstenaars doorgaans streven naar steeds nieuwe vormen om zichzelf uit te drukken, zien we bij de selectie van kunstwerken voor de openbare ruimte die pluriformiteit niet terug. In tegendeel, daar zijn bepaalde terugkerende vormen disproportioneel oververtegenwoordigd. Met name populaire maçonnieke thema’s als driehoekjes, alziende ogen en obelisken.

De Nederlandse Bible Belt is geen uitzondering, getuige het Alziende Oog voor het gemeentehuis in Barneveld.

Nu, zult u zeggen, wellicht lopen wij te hard van stapel. Het kunstwerk heet “Ei 2013” en het is dus geen oog, maar een ei. En een ei is geen maçonniek thema, dus het is allemaal toeval.

Dat zou kunnen, maar laten we dan eens kijken naar de herkomst van het kunstwerk, de betekenis die eraan wordt toegekend en de wijze waarop de burgemeester het presenteert.

Te beginnen met de kunstenaar, Guido Geelen. Hij wordt op zijn website in een reeks even ludieke, als precieze toespelingen terloops als broeder in de vrijmetselarij afgeschilderd: Guide Geelen “weet van passen en meten”, “schept orde” en “geeft betekenis”. De kunstenaar en de “bouwmeester” van het Heelal “lijken wel een beetje op elkaar”, etc.

Dan de burgemeester van Barneveld. Burgemeester Asje van Dijk (CDA) is buitengewoon in zijn nopjes met het occulte kunstwerk. In een bevlogen toespraak, die bol staat van de maçonnieke symboliek, stelt hij dat het Oog, pardon, het Ei, mensen “telkens andere perspectieven biedt”, oftewel ruimdenkender maakt, geestelijk veelzijdiger maakt en helpt om een vollediger mens te worden. Mag de redactie stellen dat dit precies is wat er in een vrijmetselaarsloge wordt nagestreefd?

“Dat je soms geneigd bent om op een traditionele manier naar een ei te kijken, maar dat je er ook anders naar kunt kijken en dan nieuwe vormen ontdekt”, aldus de burgemeester. Is dit een verkapte progressieve oproep aan het traditioneel protestantse Barneveld?

“Dat is een ontdekkingsreis”, vaart de burgervader verder. “Wie dat goed doet, staat ook vol van innovaties in het leven”. Het Ei als inwijdingsweg naar zakelijk succes.

Het Ei, aldus de grootmeester, pardon, burgemeester, zegt ook iets over de toekomst van Barneveld. Het “heeft iets futuristisch”, en “dat tekent Barneveld ook.”

Merkwaardig, om bij uitstek een gemeenschap, die tot de meest behoudende en behoudzuchtige van Nederland behoort, een karakteristiek als futurisme toe te dichten.

Futurisme staat niet in de Schrift, die in Barneveld ook nog eens veel letterlijker wordt geïnterpreteerd dan in meer vrijzinnige protestantse gemeenschappen. Tenzij de burgemeester de Openbaringen van Johannes bedoelt, maar dat is waarschijnlijk niet het geval.

Het lijkt meer op wishful thinking van de kant van de burgervader, dan een verlangen dat op de lippen van elk van de gereformeerde inwoners van Barneveld ongeduldig ligt te wachten om te worden uitgesproken. De verstokte calvinisten van Barneveld krijgen, zonder het te beseffen, een weg voorgespiegeld naar het einddoel van de vrijmetselarij, het Universele Bewustzijn zoals dat wordt gesymboliseerd in het “Alziende” oog.

Dat is echter niet een ideaal dat de de gemeente Barneveld kenmerkt, maar een dat de burgervader Barneveld van harte toewenst.

Er is in principe niets mis met die weg en met dat verheven einddoel. Er is ook in het algemeen niets mis met de edele doelstellingen van de vrijmetselarij, voor zover die betreffen het verlangen om elk individueel mens naar het Licht te leiden, dus in de ware zin Vrij te maken.

Wat er verwerpelijk is aan dit specifieke geval, en dat is ook de strekking is van dit blog, is dat dit gebeurt zonder dat de toehoorders het beseffen.

Er wordt in feite subtiel, maar gericht op het onderbewuste van de brave christenen ingewerkt. Dat gebeurt op een wijze die voor ingewijden zonneklaar is, maar voor buitenstaanders klinkt als een taal die zij niet spreken en die ook ten allen tijden ontkend kan worden.

Het probleem zit dus niet in de maçonnieke inhouden die hier worden voorgespiegeld, maar in de wijze waarop daarmee wordt omgegaan.

Net zoals reclamespotjes doorgaans gericht zijn op het onderbewuste van de consument, omdat dat effectiever is dan om het cognitieve deel van de kijker aan te spreken, op dezelfde wijze bewerken deze vrijmetselaars het onbewuste van de inwoners met de bedoeling hen naar een progressieve en vrije toekomst te leiden.

Je kunt echter mensen niet manipuleren om vrij te zijn. Dat is een contradictio in terminis. Het resultaat van deze omgang met de hogere kennis is juist, vooral als dat op grote schaal gebeurt, dat een kleine groep van ingewijden een grote groep mensen suggestief kan leiden.

Daarom zegt Christus de Verlosser in het Heilige Evangelie dat men zijn Licht niet onder de Korenmaat moet zetten. Je moet hogere kennis niet achterhouden, maar delen met degenen die daar open voor staan.

De burgemeester van Barneveld zou juist trots moeten zijn op zijn kennis van en voorliefde voor maçonnieke zaken. Als hij lid is van een vrijmetselaarsloge, zou hij dat openlijk moeten uitdragen. Het is immers niets om je voor te schamen en zijn burgers hebben het recht om dat te vernemen.

Na het bouwstuk, pardon, de rede van de burgemeester, sluit de gereformeerde wethouder zich aan bij de “voortreffelijke” beschrijving van het Oog door de burgemeester.

Zou hij nou niet beter weten, of zit hij zelf ook in een loge?

De bevolking van Barneveld wordt hier immers bij de neus genomen. Er wordt vanuit de loge een occult kunstwerk ontworpen met als thema het Alziende Oog. Vervolgens wordt het Oog aan de burgers verkocht als “Ei”. Daarna wordt de aandacht van de aanwezigen via de analogie met het Ei onbewust op het Alziende Oog gericht, zoals u kunt zien in het filmpje. Aandacht is macht en die arme protestanten zijn dus, als het ware, per ongeluk bezig om een maçonniek symbool te aanbidden.

Het is de zoveelste variatie op het thema van het Alziende Oog dat men allerwegen aantreft, waar hogegraads broeders verhoudingsgewijs sterk vertegenwoordigd zijn. Van de achterkant van het dollarbiljet tot aan het logo van de Europese Raad, tot talrijke grote en succesvolle bedrijven in verschillende sectoren.

Achterzijde dollarbiljet
Achterzijde dollarbiljet
Europese Raad
Europese Raad

CSB Television Stations

Alziend Oog Barneveld - 2

Het is in zekere zin de prijs die de bijbelvaste gereformeerden betalen voor hun keuze voor een letterlijke interpretatie van de Schrift, dat occulte genootschappen als de vrijmetselarij invloed kunnen uit te oefenen door middel van het gebruik van symbolen. Vrijmetselaars kunnen eindeloos variëren op een beperkte groep thema’s, juist omdat zij niet gebonden zijn aan een letterlijke beschrijving van de hogere werkelijkheid. Hun taal is die der symbolen, dus zo lang zij hun alziende ogen, driehoeksvormen en obelisken kunnen neerzetten, zijn zij flexibel in de bewoordingen waarmee dat gebeurt.

Maar het is niet meer van deze tijd om dat stiekem te doen.