Theresa May is finished

Aangezien de Russen de aanslag op Sergej Skripal niet gepleegd kunnen hebben, werpt de vraag zich op wie dat dan wel gedaan heeft.

Laten we, voordat we dankbaar  gebruik maken van het nieuwe criterium ‘waarschijnlijkheid’ dat de Britse regering heeft ingevoerd bij het vaststellen van schuld, eerst de geopolitieke context in beschouwing nemen.

De aanslag past naadloos in het patroon van provocaties ten aanzien van de Russische Federatie dat de NAVO-landen op instigatie van de Verenigde Staten sinds 2014 laten zien. Dat patroon maakt deel uit van een bredere Anglo-Amerikaanse strategie om Rusland in een militair conflict met Europa te verwikkelen.

Over die strategie kunnen tientallen blogs gemaakt worden, maar het volstaat om enkele symptomen te noemen: de uitbreiding van de NAVO naar het oosten, de eenzijdige terugtrekking van de VS uit het Anti Ballistic Missile-verdrag, de plaatsing van raketschilden bij de Russische grens, het loslaten van NGO’s op de Oekraïne, de sancties op de Присоединение van de Krim met Rusland, de aanval op de Olympische winterspelen in Sotsji, het omverwerpen van regimes van voormalige bondgenoten van Rusland in het Midden-Oosten, het faciliteren van IS, waardoor Rusland met zijn 40 miljoen moslims gedestabiliseerd wordt, de hysterie om de wet die het uitdragen van homoseksualiteit verbiedt op plekken waar Russische kinderen dat kunnen zien, terwijl sommige Amerikaanse deelstaten soortgelijke wetgeving hebben,etc.

Deze en dergelijke provocaties bewerkstelligen ten eerste dat Rusland politiek, militair en diplomatiek wordt omsingeld en ten tweede dat de kern van de leninistische hardliners in Rusland, die nooit is weggezuiverd, wordt versterkt.

It takes two to tango, dus dat zijn wel twee voorwaarden om tot een succesvol conflict met Rusland te komen.

Groot-Brittannië en de Verenigde Staten zijn van meet af aan bij de oprichting van de Sovjet-Unie betrokken geweest. Van Rolls Royce dat motoren leverde voor schepen van de Russische vloot tot Standard Oil dat hielp de olie-industrie opzetten. Professor Antony Sutton heeft ons in zijn uit drie delen bestaande Western Technology and Soviet Military Development overweldigend feitenmateriaal voorgelegd, waaruit blijkt dat de industrialisering van de Sovjet-Unie door een selecte groep van Britse en Amerikaanse multinationals mogelijk is gemaakt.

Voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog hebben Westerse bedrijven en banken stelselmatig technologische en financiële steun verleend aan de Sovjet-Unie, waardoor het inefficiënte systeem overeind kon blijven.

Daarmee zijn afzetmarkten gecreëerd en is voorkomen dat het zwaartepunt van de wereldhandel zou verschuiven van de periferie van de angelsaksische landen naar het Euraziatische continent, hetgeen onvermijdelijk het geval zou zijn geweest, indien Duitsland en Rusland langere tijd in vrede zouden leven, handel zouden drijven en technologie zouden uitwisselen.

De Koude Oorlog was een continuering van de Britse politiek van Balance of Power. Daarmee konden Europa en de wereld worden opgedeeld, de touwtjes intern worden aangehaald en werd voorkomen dat de Duits-Russische handelsbetrekkingen floreerden.

De val van het communistische blok werd met enorme leningen van Westerse financiële instellingen 10 jaar uitgesteld en toen die begin jaren ’90 uiteindelijk plaatsvond, hadden de Centraal- en Oost-Europese landen schulden, waardoor Westerse bedrijven voor een habbekrats voormalige staatsbedrijven konden opkopen.

Rusland zonk na de val van de sovjet-staat weg in de bestuurlijke en economische chaos van de jaren ’90, waardoor enerzijds de economie leeggeplunderd kon worden en anderzijds het liberalisme in diskrediet gebracht werd, vergelijkbaar met de negatieve manier waarop de democratie in Duitsland tijdens de Weimar-republiek werd geïntroduceerd.

Toen Poetin in 2000 het roer overnam, kwam er weer orde in het land en vond er een mini-Wirtschaftswunder plaats. Dat is de reden dat de Russen hun president Poetin op handen dragen.

Vladimir Poetin

De wederopstanding van Rusland was onvermijdelijk. De wijze waaróp die plaatsvindt, echter niet. Het wederopgestane Rusland kan vreedzaam handel drijven met Duitsland, hetgeen het geval zal zijn als de ‘tsaristische’ stroming van Poetin tot heil van de mensheid zegeviert. Of  het zal, tot op het bot getergd, tot een aanval op Duitsland geprovoceerd worden op een moment dat niemand het verwacht.

Rusland kan niet anders, want het heeft niet het economische draagvlak om een langdurige oorlog vol te houden. Als het tot de overtuiging komt dat oorlog onvermijdelijk is, móet het wel het initiatief nemen om een kans op de overwinning te hebben.

Dat brengt Groot-Brittannië en de VS in dezelfde positie als bij de twee eerdere wereldoorlogen: ze zullen niet bezet worden, schakelen rustig over op oorlogseconomie en hebben de handen vrij om van buitenaf te interveniëren, de strijd te beslissen en de wederopbouw te bepalen.

Terug naar Theresa May en haar diplomatieke veldtocht tegen Rusland. Theresa May is in deze context de ideale pion. Ze is een van de slechtste naoorlogse Britse premiers, zit klem tussen Brexit en EU, heeft met haar partij sombere vooruitzichten bij de lokale verkiezingen in op 8 mei en onderhoudt nauwe banden met de Security Service (MI-5), waar ze als minister van Binnenlandse zaken tussen 2010 en 2016 verantwoordelijk voor was.

Theresa May

Sinds de benoeming van het ‘oorlogskabinet’ van Donald Trump, met  CIA-directeur Mike Pompeo op Buitenlandse zaken en John – ‘To stop Iran’s bomb, bomb Iran’ – Bolton als nationale veiligheidsadviseur, lijken de oorlogsvoorbereidingen in een versnelling gekomen te zijn.

De reden is dat de Brits-Amerikaanse legertop waarschijnlijk tot de conclusie is gekomen dat Rusland nú aangevallen moet worden, voordat het over 5 jaar even sterk zal zijn als de VS.

Daarom worden er door het netwerk van de ‘War Party’ in de NAVO-landen steeds meer risico’s genomen.

Vorige maand nog leidde de versnelde oorlogspropaganda tot het aftreden van de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Halbe Zijlstra, die had gelogen dat hij Poetin op zijn datsja had horen zeggen dat hij de voormalige sovjet-republieken wilde heroveren, waaronder de EU-lidstaten Estland, Letland en Litouwen. Toen bleek dat HZ er niet eens geweest was, jokte hij dat hij het verhaal ‘geleend’ had van Shell-topman Jeroen van der Veer en toen die dat ontkende, viel de constructie in elkaar.

Halbe Zijlstra

De bedoeling van de fabel was om aan Rusland een grotere dreiging voor EU, NAVO en NL toe te schrijven, dan daadwerkelijk het geval was en daarmee  extra pressie van NL op Rusland te  rechtvaardigen. De rechtvaardiging was verzonnen, maar de pressie was reëel en daarmee zou Halbe zijn steentje hebben bijgedragen aan de verwezenlijking van de Brits-Amerikaanse strategie van uitlokking van een Europees-Russisch conflict.

Je zou bijna denken dat Halbe voor Theresa May werkt.

Nu HZ door de mand is gevallen en Nederland even niks kan ten opzichte van Rusland, valt de affaire Skripal als een geschenk uit de hemel in de handen van de geplaagde Britse premier.

Als we toch het criterium van waarschijnlijkheid hanteren bij het speculeren over de daders van de vergiftiging van Skripal, dan ligt de optie veel meer voor de hand dat er sprake is van een deceptie-operatie van een van de Britse inlichtingendiensten  en dan waarschijnlijk Secret Intelligence Service (MI-6).

Kijk je naar de knulligheid van de uitvoering, dan kan MI-6 die uitbesteed hebben aan een bevriende dienst of aan contractors. De MI-6 werkt op dat gebied normaliter veel samen met Israëli’s. In elk geval aan een partij die weinig ervaring heeft met dit specifieke zenuwgas en een fout met betrekking tot de dosering gemaakt heeft. Of nog knulliger, een deel van het voor Sergej Skripal bedoelde zenuwgas op zijn dochter Julia Skripal heeft doen terechtkomen.

Dat verklaart dat Theresa May geen enkel bewijs heeft overlegd van enige Russische betrokkenheid bij  de aanslag, noch van het gebruik van Novichok, overigens. Ze kan moeilijk met een MI-6 dossier gaan wapperen of even Tel Aviv bellen.

Het verklaart tevens dat ze  geen internationaal onderzoek toestaat, zoals dat vereist is bij een aanval met een chemisch wapen, hoewel een dergelijk onderzoek de Britse positie alleen maar zou kunnen versterken, indien het bevestigt dat de Russen er achter zaten.

Theresa May speelt hoog spel met haar Skripal-bluf. Het is erop of eronder.

God zij Dank gaat het Russische ministerie van Buitenlandse zaken eindelijk tot de tegenaanval over. Het moet nu alle zeilen bijzetten om een oorlog, althans een situatie waarin een oorlog niet meer te vermijden is, te voorkomen.

Woordvoerder Maria Zacharova onthulde in het programma ’60 minuten’, waar zij maandag 26 maart live te gast was om de uitwijzing van Russische diplomaten toe te lichten, dat er vlakbij Salisbury, waar Skripal woonde en vergiftigd werd, een militaire onderzoeksfaciliteit gevestigd is die zich bezig houdt met chemische oorlogsvoering. En suggereerde dat het daar wel eens vandaan zou kunnen komen.

Het lijkt erop alsof Maria opnieuw gelijk heeft gekregen.

Theresa May heeft haar hand overspeeld. Net als Halbe Zijlstra zal zij binnenkort van het politieke toneel verdwijnen.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *