Hoofd van kliniek in Douma ontkent chemische aanval

De Britse onderzoeksjournalist Robert Fisk is in Douma geweest op de plek waar het filmpje gemaakt is van de kinderen die met water worden afgespoeld.

Robert Fisk Reports Head of Douma Clinic Denies Chemical Weapons Attack

Hij interviewde een Engels sprekende arts van het ziekenhuis waar het filmpje was opgenomen.

Zie het geluidsdocument op de website van de voormalige Britse ambassadeur in Oezbekistan en rector van de Universiteit van Dundee Craig Murray, die zich meermaals kritisch heeft uitgelaten over de militaire interventie door VS, Groot-Brittannië en Frankrijk.

De arts vertelde dat het filmpje echt is, maar dat de kinderen niet door een chemische aanval waren getroffen.

Zij werden afgespoeld met water, omdat ze vrijgelaten waren uit de ondergrondse tunnels, waar zij opgesloten hadden gezeten.

Er is dus volgens het hoofd van het ‘getroffen’ ziekenhuis helemaal geen chemische aanval geweest.

De beelden van de uitgeputte kindertjes zijn door jihadistische propagandisten uit de context gehaald om het gebruik van chemische wapens te suggereren.

De Britse krant The Independent is zo sportief geweest om dat bericht online te publiceren.

De opmerking van de Amerikaanse president Donald Trump over de Syrische president Bashar al Assad als ‘gas killing animal’ is dus misplaatst. De aanval van VS, Groot-Brittannië en Frankrijk op doelen in Damascus op 14 april is een tragische vergissing ten gevolge van jihadistische propaganda.

De aanval had twee doelen: vergelding voor het feit dat de Syrische regering  begin april chemische wapens tegen de burgerbevolking had ingezet en voorkomen dat zij het in de toekomst weer zou doen.

Dat was dus zinloos, want de regering heeft dus helemaal geen chemische wapens ingezet. Dat geldt ook voor eerdere aantijgingen, althans sinds er begin oktober 2013 met de vernietiging van de chemische wapens begonnen is.

Syrië heeft zijn complete voorraad chemische wapens immers met ingang van  2013 onder toezicht van inspecteurs van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens  van de VN vernietigd.

De Amerikaanse minister van Defensie James Mattis heeft op 2 februari 2018 tegenover journalisten verklaard dat zijn regering geen bewijs had dat de regering van Assad tijdens de Syrische oorlog sarin had gebruikt.

De rebellen hebben echter volgens verschillende bronnen, waaronder nota bene het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse zaken wel chemische wapens gebruikt. Dat gaf het ministerie toe in de publicatie van zijn (negatieve) reisadvies voor Syrië d.d. 18 oktober 2017.

Er is geen enkele bewijs dat de Syrische strijdkrachten nog over chemische wapens beschikken. De ‘opslagplaatsen voor chemische wapens’ die op 14 april door de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk gebombardeerd zijn, waren naar alle waarschijnlijkheid leeg.

De tragische vergissing van het Witte Huis kan ten goede gekeerd worden. Nu de waarheid over de ‘chemische aanval’ naar buiten is gekomen, kunnen de parlementen van de VS en Groot-Brittannië, die niet gekend zijn in de aanval, hun controlerende en corrigerende rol hervatten.

De blunder van Trump kan het begin worden van een constructieve rol van het Westen in het Midden-Oosten.

De betrokken Westerse mogendheden zouden eerst samen met Assad en Rusland Islamitische Staat (IS) moeten verslaan en  de ‘gematigde’ rebellen, waarvan inmiddels is gebleken dat die in de praktijk niets goeds in de zin hebben met Syrië, van de onderhandelingstafel moeten uitsluiten. Als de rebellen de kans zouden krijgen om hun jihadistische standpunten aan het land op te leggen, zal de positie van de Syrische vrouwen en die van de christenen in Syrië aanmerkelijk verslechteren. En dat is gelijk de meerderheid van de Syrische bevolking.

Als IS en de jihadistische rebellen verslagen zijn, kunnen de Westerse regeringen president Assad dwingen tot democratisering van Syrië.

Omdat het land de facto praktisch uit elkaar gevallen is, zou men naar het Zwitserse model moeten kijken, waarbij verschillende taalgroepen en etnische of religieuze gemeenschappen regionale autonomie verkrijgen en dus geen reden meer hebben om zich af te scheiden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *