België als pilot voor de moderne politiestaat

In België wordt een cynisch scenario uitgerold. Er wordt een proef gedaan met de invoering van een moderne politiestaat. Omwille van onbewezen, niet-gepubliceerde en niet gecontroleerde terreurdreigingen worden allerlei onnodige, schadelijke en vernederende dwangmaatregelen genomen die het Belgische volk klakkeloos slikt.

Waarom in België? België is het meest gespleten land van West-Europa, met de meest verdeelde, dus de minst weerbare bevolking. Het is als het ware het Oekraïne van West-Europa. Beide landen hebben twee bevolkingsgroepen met twee verschillende talen en verschillende oriëntaties. Zoals de Oost-Oekraïners Russischtalig en meer op Rusland gericht zijn, zijn de Walen Franstalig en meer op Frankrijk gericht. De West-Oekraïners zijn meer op Europa en Amerika gericht, en spreken Oekraïens in plaats van Russisch, zoals de Vlamingen Nederlandstalig zijn en misschien iets meer op Nederland gericht zijn, althans een sterke culturele verwantschap voelen met Nederland.

Het verschil is dat Oekraïne op een kunstmatige manier uit elkaar getrokken is, doordat één van de twee geprobeerd heeft om zijn model op te leggen aan het andere deel, terwijl België van begin af aan een kunstmatige staat is geweest.

België is een Tsjecho-Slowakije avant la lettre. Hoewel de Belgische opstand door oprechte sentimenten veroorzaakt werd, was het eigenlijk niet de bedoeling om een onafhankelijke staat op te richten. België is min of meer per ongeluk opgericht. Boze tongen beweren dat Londen daar de hand in gehad heeft, omdat het behoefte had aan een “onafhankelijk”, dat wil instabiel en beïnvloedbaar gebied tussen Nederland en Frankrijk. Volgens deze visie zou Londen precies op het juiste moment een zetje in de goede richting gegeven hebben, waardoor de opstand doorschoot naar de oprichting van een nieuwe staat. Dit in het kader van de traditionele Britse politiek van Balance of Power.

Kunstmatige staten kunnen uiteindelijk alleen als dictatuur bijeen gehouden worden. Bekende voorbeelden zijn behalve Tsjecho-Slowakije (1918-1992), Joegoslavië (1918-2003), de Sovjet-Unie (1922-1991) en waarom niet, Irak en Syrië. Dat soort landen wordt, bij ontbreken van een natuurlijk gevoel van samenhorigheid, bijeengehouden door een kunstmatig bindmiddel. Dat kan zijn een religie (islam), een ideologie (communisme, Baath) of een normale dictatuur.

Op een gegeven moment neemt de vraag naar meer democratie en vrijheid toe, en dan valt zo’n land op vreedzame (Tsjecho-Slowakije) of gewelddadige wijze (Joegoslavië) uit elkaar. Maar uit elkaar valt het.

België – dat wil zeggen Vlaanderen en Wallonië – werd samengebonden door een monarchie, die op een moment in de Europese geschiedenis werd geïnstalleerd dat de monarchieën eigenlijk al op de terugtocht waren.

De Belgen gingen na de opstand actief op zoek naar een monarch en hadden een shortlist gemaakt van drie koningen, waaronder nota bene de Nederlandse kroonprins Willem II der Nederlanden. Op plek twee stond de stiefzoon van Napoleon, Eugène de Beauharnais, maar het werd uiteindelijk Leopold van Saksen-Coburg en Gotha, die als weduwnaar aan het Britse hof leefde, waarmee de Britse invloed gegarandeerd werd. Dat gebeurde op voorspraak van de vrijmetselaar Joseph Lebeau, die later premier zou worden.

Dat is geen basis voor een stabiel land.

De rest is bekend. België was opgezet als Franstalig land, omdat de adel Franstalig was. Aanvankelijk lag de industrie in Wallonië, dus was dat geen groot probleem, maar toen het industriële zwaartepunt in de jaren 1960 verschoof naar Vlaanderen, wilden de Vlamingen gelijke rechten, met name op taalgebied. De Walen wilden hun bevoorrechte positie echter niet opgeven en sindsdien is het hommeles.

Momenteel hebben de Vlamingen het gevoel dat zij als meest productieve deelstaat de corrupte en luie Franstaligen van Wallonië overeind moeten houden.

De instabiliteit van België is nooit overwonnen, omdat zij in de structuur van de staat is ingebouwd. Na de parlementsverkiezingen van juni 2010 – 180 jaar na oprichting van het land – had België 541 (!) dagen nodig om een regering tussen Walen en Vlamingen te formeren.

België is als staat in feite mislukt. Het wordt bijeengehouden door de monarchie en door corruptie.

Daar zijn talrijke voorbeelden van, maar de zaak Dutroux volstaat.

Mark Dutroux werd in 1989 veroordeeld tot een gevangenisstraf van 13 jaar wegens verkrachting van vijf minderjarige meisjes. Drie jaar later echter, werd hij door de toenmalige minister van Justitie, de eerbiedwaardige Melchior Wathenet, op basis van de Wet-Lejeune vervroegd vrijgelaten. De Wet-Lejeune stamt uit 1888 en geeft de minister van Justitie de mogelijkheid om gedetineerden die zich goed gedragen en die zich op een geslaagde manier zouden kunnen reïntegreren, vervroegd vrij te laten. Het geeft hem ook de mogelijkheid om het niet te doen.

Melchior Wathenet
Melchior Wathenet

Waarom de Wet-Lejeune toepassen op een pedofiele serieverkrachter?

Het heeft Wathenet in België echter geen windeieren gelegd. Zij carrière ging constant omhoog. In 2009 werd hij minister van Staat en van 1995 tot 2003 was hij zelfs rechter in het Europees Hof van Justitie.

Daartoe door Wathenet in staat gesteld, ging Dutroux echter verder met ontvoering, verkrachting, opsluiting, foltering en vermoording van kinderen.

In augustus 1996 werd Dutroux gearresteerd nadat de politie een zes dagen daarvoor ontvoerd meisje in een kerker in zijn huis had aangetroffen, samen met een meisje dat er al drie maanden zat. Het waren de laatste twee in een lange serie van vermiste meisjes.

De politie verzamelde geen DNA-sporen op in de kerker van Dutroux. Dat DNA-spoor had kunnen uitwijzen hoeveel en welke daders er waren.

Toen de ouders van een van de vier opgegraven meisjes hun dochter voor de laatste keer wilden zien, werd dat door de Belgische justitie geweigerd, omdat dat volgens de Belgische wet niet mogelijk zou zijn.

De ouders vernamen dat de Belgische politie Dutroux al langere tijd had geobserveerd, maar niets had gedaan om hun kinderen te redden.

Hoewel getuigen tien dagen na de ontvoering van het later vermoorde meisje Melissa Russo reeds aan de politie hadden verklaard dat Dutroux het gedaan had, ging de politie niet direct in het huis van Dutroux kijken, waar zij werd vastgehouden.

Onder observatie van een speciale politie-eenheid ging Dutroux gewoon verder met ontvoeringen en moorden.

Dutroux werd tenslotte gearresteerd op last van onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte die een nationale held werd. Door zijn doortastend optreden werd niet alleen Dutroux gearresteerd, maar werden ook de twee meisjes gered van het lot van de vier anderen.

Jean-Marc Connerotte
Jean-Marc Connerotte

Connerotte liet echter ook trawanten van Dutroux arresteren en zelfs van medeplichtigheid verdachte politiemensen. Hij liet in totaal 29 arrestaties verrichten, deed een publieke oproep aan getuigen om zich te melden en ging actief op zoek naar het netwerk van Dutroux. Dat was niet de bedoeling.

Hij richtte de focus van zijn onderzoek op zakenman Michel Nihoul, waarvan hij vermoedde dat hij de spil was achter het netwerk rondom Dutroux. Nihoul bleek talrijke invloedrijke vrienden te hebben. Volgens latere getuigen organiseerde Nihoul seksfeestjes waar onder andere pedofiele politici, zakenlui en magistraten kwamen.

Nihoul was samen met Dutroux gezien op de plek van de laatste ontvoering, hij had op de dag van de ontvoering voortdurend telefonisch contact gehad met Dutroux en na de ontvoering kreeg Dutroux van Nihoul een partij drugs met een waarde van 10.000 Britse pond (bron: BBC), die gezien werd als betaling voor het meisje. Een getuige had bovendien verklaard dat Nihoul een meisje besteld had bij Dutroux.

Jean-Marc Connerotte werd vervolgens uitgenodigd op een diner waar tussen talrijke gasten ook twee slachtoffers aanwezig waren. Hij werd door het Hof van Cassatie vervolgens terstond van de zaak gehaald, omdat hij zijn onafhankelijkheid op het spel gezet zou hebben. Hij werd vervangen door Jacques Langlois, een onervaren magistraat die voor het eerst optrad als onderzoeksrechter en dat bij uitstek in het proces van de eeuw. Langlois gaf geen prioriteit aan het onderzoek naar Nihoul, niettegenstaande zijn voorganger Connerotte meende dat Nihoul de tussenpersoon was tussen de ontvoerde meisjes en de prominente “klanten” en het feit dat Dutroux beweerde slechts een radertje te zijn in een grote machine.

Na het ontslag van Connerotte, brak er een volksopstand uit in België. De Belgen verloren hun vertrouwen in de rechterlijke macht en beschuldigden de rechtbank ervan onder een hoedje te spelen met het netwerk van pedofielen en mensenhandelaars. Ze trokken op naar de rechtbank en scandeerden: “Assassins! Assassins! Assassins!”

De stemming in België was pre-revolutionair. Arbeiders gingen in staking en brandweermannen richten hun spuiten op officiële gebouwen. De Belgen wilden voor eens en altijd afrekenen met de door en door verrotte pedo-elite die het land bestuurt. De Belgen toonden zich voor het eerst één volk.

Op 20 oktober 1996 trokken 300.000 Belgen door de straten van Brussel om de verdwenen en vermoorde kinderen te herdenken en te protesteren tegen de gebrekkige werking van politie en gerecht. Zij vreesden dat na het ontslag van Connerotte het onderzoek in de doofpot zou worden gestopt.

Woede en wanhoop voor het gebouw van de rechtbank
Woede en wanhoop voor het gebouw van de rechtbank

De regering moest iets doen om een volksopstand en een revolutie van het bestel te voorkomen. Er kwam een parlementaire enquête die lang genoeg duurde om de volkswoede te laten bedaren en vervolgens concludeerde dat de politie weliswaar incompetent, maar niet corrupt was. Van corrupte rechters en politici werd al helemaal niet gerept.

Er stond één zinnetje in dat bij veel Belgen bleef hangen, namelijk dat er zoveel fouten waren begaan door politie en justitie, dat het eigenlijk geen fouten konden zijn.

Over een aantal van die “fouten’ heeft Olenka Frenkiel van de BBC een voortreffelijke documentaire gemaakt, die in drie delen op Youtube te zien is. Daaruit krijg je al een goed beeld van de talrijke aberraties in de zaak.

In een naar Wikileaks gelekt dossier van de zaak Dutroux wordt bij de opsomming van bewijsmiddelen melding gemaakt van een foto waar Nihoul op te zien is met “personalités politiques”, oftewel met politici die dermate bekend en prominent waren dat de rechercheurs hen direct visueel konden herkennen. Hoeveel politici zal de gemiddelde rechercheur van gezicht kennen? De premier, ministers, partijleiders en een enkele staatssecretaris? Zegt u het maar.

De verbalisant noteerde echter niet wie die politici waren, laat staan dat de politieke vriendjes van Nihoul werden gehoord over waarom zij op een foto stonden met de man die verdacht was van betrokkenheid bij ontvoeringen en verkrachting van minderjarigen. En hoe hun relatie tot hem was. Waarschijnlijk waren zij veel te belangrijk.

De zaak Dutroux kwam uiteindelijk pas ruim 7 jaar later voor de rechtbank. Veel te lang indien hij daadwerkelijk de enige dader was geweest, merkte de moeder van een van de slachtoffers op. Maar lang genoeg om het nodige bewijsmateriaal kwijt te raken en het eigen netwerk uit de wind te houden.

In 2004 werd Dutroux door de rechtbank schuldig bevonden aan de dood van vier meisjes en aan ontvoering en verkrachting van zes meisjes en tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld. Het netwerk van hoge politici, puissant rijke zakenlui en personen binnen de rechtelijke macht waar Nihoul kinderen aan geleverd zou hebben, was niet verder onderzocht. De Belgische rechtbank veroordeelde Nihoul dan ook alleen voor drugsdelicten. Niet voor medeplichtigheid aan ontvoering, verkrachting en moorden op minderjarigen. Hij kreeg 5 jaar gevangenisstraf en kwam in 2006 vrij.

In de 7 jaar tussen aanklacht en inhoudelijke behandeling kwamen 30 (!) getuigen die in de zaak Dutroux konden of wilden getuigen vroegtijdig aan hun einde. De Belgische onderzoeksjournalist Douglas De Coninck schreef hierover een boekje boekje met de titel “Dode getuigen“. De getuigen kwamen om door verkeersongelukken, kogelwonden of zelfmoord of werden uit een kanaal gevist. Meestal vlak voordat zijn door de politie zouden worden verhoord of vlak nadat zij bij de politie een klacht hadden ingediend wegens doodsbedreigingen.

Hoewel de statistische kans dat je een aap voor een typemachine zet en dat ie dan King Lear van Shakespeare typt groter is dan dat deze mini-genocide onder getuigen tegen Dutroux toeval was, zag de Belgische justitie geen verband tussen de dertig doden en de zaak-Durtoux.

Geleidelijk aan werd het verzet van de Belgische natie gebroken. Dat ging zo ver dat de Belgische media op een gegeven moment ongestraft de ouders van de vermoorde kinderen belachelijk konden gaan maken.

De dappere Belgen waren gebroken.

Het Belgische volk is tussen 1996 en 2004 collectief door zijn elite verkracht en heeft zich daar nooit meer van hersteld. Het heeft zich massaal teruggetrokken achter de Suske en Wiske-hekjes en is weer in de kookboeken gedoken. Het is meer verdeeld dan ooit en lijkt niet in staat zich tegen de huidige oefening voor de toekomstige politiestaat te verzetten.

De regering is de facto vervangen door een junta van politie, veiligheidsdiensten en een handvol minister – de Nationale Veiligheidsraad – die uittest hoe ver zij het Belgische volk kan onderwerpen.

Jaak Raes van de civiele Dienst voor de Veiligheid van de Staat
Jaak Raes van de civiele Dienst voor de Veiligheid van de Staat
Eddy Testelmans van de militaire Algemene Dienst Inlichting en Veiligheid
Eddy Testelmans van de militaire Algemene Dienst Inlichting en Veiligheid
André van Doorn van het "Orgaan voor de Coördinatie en de Analyse van de Dreiging"
André van Doorn van het “Orgaan voor de Coördinatie en de Analyse van de Dreiging”
Didier Reijnders -minister van Buitenlandse zaken
Didier Reijnders -minister van Buitenlandse zaken

Heel Brussel wordt stilgelegd, de metro is gesloten omdat er zogenaamd niet genoeg personeel is om hem te beveiligen, overal zijn huiszoekingen bij onschuldige burgers, straten worden afgesloten, agenten vragen voorbijgangers om het verloop van de politieacties niet op de sociale media te zetten, scholen en universiteiten blijven gesloten, winkels en restaurants zijn dicht. De economische schade die de junta aanricht is enorm.

Afgezien van het feit dat deze vier koppen zo in een Francis Ford Coppola film kunnen meespelen, is de vraag aan de Belgen natuurlijk: “Willen jullie op deze wijze geregeerd worden? Blijven jullie ervan uitgaan dat dit soort mensen het goed met jullie voor heeft?”

In het murw geslagen land wordt nu de basis gelegd voor een Orwelliaanse nachtmerrie. De politieke, wettelijke en massapsychologische basis voor de aanstaande Europese politiestaat wordt gelegd.

Het zou verstandig zijn als andere volkeren van West-Europa, die niet zo door de mangel zijn gehaald als de Belgen en misschien nog iets meer weerstand hebben, zich nu alvast achter de oren zouden krabben en zich zouden afvragen of zij het Belgische model willen overnemen.

Want wat er in België gebeurt is een pilot voor de rest van Europa.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *