Oorloghitsers in Kiev krijgen hun oorlog

De Russische inval in Oekraïne is te duiden als een beëindiging van de uitbreiding van de NAVO naar het Oosten, dat wil zeggen naar de Westgrens van de Russische Federatie.

NAVO is in 1949 opgericht om West-Europa en de Verenigde Staten militair te verenigen tegen het gevaar van communistische expansie door de Sovjet-Unie.

Nadat de voormalige vijanden van de Koude Oorlog (1949-1989) vrede hadden gesloten, Duitsland was herenigd en Oost-Europa was bevrijd, viel de Sovjet-Unie in december 1991 uiteen. Het communistische regime in Rusland was tot heil van de mensheid ten val gekomen.

Vanaf dat moment was er geen reden meer om een Amerikaans-Europees militair bondgenootschap te onderhouden, omdat de dreiging waartegen het was gericht, na het einde van de Koude Oorlog was verdwenen.

Men zegt dat je er in de strijd tegen het kwaad alert op moet blijven dat je niet datgene wordt, waar je tegen vecht. Vriendelijker gezegd: dat je geen karakteristieken van je vijand moet overnemen.

Westerse leiders weigerden om NAVO op te heffen, ook nadat ze de kat uit de boom hadden gekeken en concludeerden dat de directe communistische dreiging daadwerkelijk was verdwenen.

NAVO was zelf een expansionistische organisatie geworden. Het was na de val van het communisme alsnog het ‘imperialistische instrument’ geworden, waar het tijdens de Koude Oorlog door communistische propaganda voor was uitgemaakt.

Daardoor werd NAVO zèlf oorzaak van toekomstige polarisatie. Niet alleen continueerde het bondgenootschap zichzelf zonder noodzaak, het breidde zich vanaf 1991 in verschillende golven zelfs uit.

NATO expansion's open door policy and war or peace in the ...

Over het risico van die tendens van uitbreiding richting het democratische, nationaal-conservatieve Rusland schreef George Kennan – de auteur van het concept van ‘indamming’ van de Sovjet-Unie en als zodanig de ‘architect van de Koude Oorlog’ genoemd – in zijn artikel “A Fateful Error” in New York Times op 5 februari 1997 het volgende:

“Why, with all the hopeful possibilities engendered by the end of the Cold War, should East-West relations become centered on the question of who would be allied with whom and, by implication, against whom in some fanciful, totally unforeseeable and most improbable future military conflict?”

Hij vervolgde: “Bluntly stated…expanding NATO would be the most fateful error of American policy in the entire post-Cold War era. Such a decision may be expected to inflame the nationalistic, anti-Western and militaristic tendencies in Russian opinion; to have an adverse effect on the development of Russian democracy; to restore the atmosphere of the cold war to East-West relations, and to impel Russian foreign policy in directions decidedly not to our liking … ”

Nu de Russische Beer na 23 jaar porren in zijn buik heeft uitgehaald – de veiligheidsgaranties van de Russische Federatie ten aanzien van Oekraïne worden nu manu militari afgedwongen en Moskou heeft voor de duidelijkheid zijn kernwapens op scherp gezet – kunnen we niet anders dan concluderen dat deze diplomatieke master mind haarzuiver heeft voorspeld waartoe het nieuwe NAVO-beleid vroeg of laat onvermijdelijk zou leiden.

De laatste druppel was het voornemen van de Oekraïense regering om kernwapens te ontwikkelen die – gezien het huidige anti-Russische beleid – uiteraard op de Russische Federatie gericht zouden worden. Dat direct aan de grens en met een vliegtijd naar Moskou die het vergeldingsmechanisme en dus de nucleaire afschrikking zou ondermijnen. En dat vanuit de bakermat van het historische Rusland, Kiev Roes. Hoe verzin je dat?

In laatste instantie is de invasie van de Russische troepen in Oekraïne een preventieve militaire actie om te voorkomen dat Oekraïne kernwapens verkrijgt. Na de verklaring van het marionetten-regime in Kiev dat het kernwapens zou gaan ontwikkelen, greep Rusland dus in.

De minister van Buitenlandse zaken van de Russische Federatie, Sergej Lavrov, gaf dat ook onomwonden toe in een verklaring op dinsdag 1 maart 2022: “Ukraine still has Soviet nuclear technologies and the means of delivery of such weapons. We cannot fail to respond to this real danger.”

Tevens stelde Lavrov dat Amerikaanse kernwapens die in Europa gestationeerd zijn, zouden moeten worden teruggeplaatst in de VS [net zoals er geen Russische kernwapens staan in landen als Cuba en Venezuela].

Dit is een verstandige overweging, want op papier bestaat nu de mogelijkheid dat de VS een kernaanval lanceren vanuit een Europees land, waardoor de VS hun oorlog krijgen, terwijl dat andere land door de vergelding vanuit Rusland zal worden vernietigd.

Het is ook tijd voor grote en kleine Europese landen om de ‘protectie’ te heroverwegen die zij vanuit Amerika krijgen door middel van hun lidmaatschap van de NAVO. Want die ‘protectie’ heeft een feodaal karakter: enerzijds wordt je formeel beschermd, anderzijds moet je doen wat de feodale heer zegt.

Het buitenlandbeleid van de Europese staten is door hun lidmaatschap van de noord-atlantische verdragsorganisatie op hoofdlijnen een verlengstuk geworden van dat van de VS. Europa heeft echter een wezenlijk belang dat tegengesteld is aan het beleid van de VS, zoals dat is vastgelegd in de Wolfowitz-doctrine.

Waar de Amerikanen in werkelijkheid streven naar een constante toestand van spanning – the ‘strategy of tension’ – zodat hun defensie-industrie opdrachten blijft krijgen en in hun ogen noodzakelijk conflicten zich zo ver mogelijk van hun grondgebied afspelen – ‘peace at home, war abroad’ – heeft Europa er belang bij om de relatie tussen Duitsland en Rusland te stabiliseren.

Een stabiele en constructieve verhouding tussen Duitsland en Rusland staat garant voor vrede en stabiliteit in Europa. Nordstream 2 en de constante levering van goedkoop gas uit Rusland naar Duitsland en andere Europese landen, is een conditio sine qua non voor stabiele verhoudingen op het Europese continent.

Een van de redenen dat VS hun marionettenregime in Kiev hebben opgehitst tegen Rusland, is om de ingebruikneming van Nordstream2 te uit te stellen.

Onder de eerste 10 jaar van het mandaat van president Vladimir Poetin, van 2000 tot 2010, is de Russische economie namelijk verdubbeld en de handel tussen Rusland en Duitsland verviervoudigd. Daar werd de reeds basis gelegd voor de duurzame stabiele verhoudingen tussen Europa en Rusland. Met de komst van Nordstream2 zou dat proces tot een afsluiting komen en een tijdperk van vrede en veiligheid aanbreken in Europa.

Dat moest koste wat kost worden voorkomen en is een van de hoofdredenen dat Washington juist op dit moment zijn marionettenregime in Kiev heeft aangezet tot op de spits drijven van de toch al gespannen verhoudingen met het Russische buurland.

Dat blijkt ook uit het feit dat er in reactie op de Russische invasie een complete en totalitaire economische, diplomatieke, mediale en culturele oorlog tegen Rusland wordt afgekondigd. Tot en met het kwaadaardige wegsturen van gastdirigent van het Rotterdams Filharmonisch Orkest, Valeri Gergiev, toe omdat die weigerde om de Russische inval in Oekraïne te veroordelen.

Ook dàt is doelstelling van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Zo wordt indirect via Europese landen de kern van hun Wolfowitz-doctrine uitgevoerd, namelijk dat de VS na de val van de Sovjet-Unie geen gelijkwaardige rivaal meer moeten dulden op aarde en moeten ingrijpen, zodra een land zo welvarend en sterk wordt, dat het een soort 2e United States of Amerika kan worden, maar dan op een ander continent.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *