A sign of strength..

Het militaire conflict tussen Rusland en Oekraïne heeft een duidelijke oorzaak, maar een onduidelijk verloop. Het is duidelijk dat de NAVO-uitbreiding vroeg of laat wel tot een Russische reactie moest leiden. Wat we niet wisten, is wanneer die reactie zou plaatsvinden en wat de reikwijdte daarvan zou zijn.

De datum is nu bekend: 24 februari 2022. De reikwijdte begint zich ook af te tekenen. Het gaat om Noord-Oost-, Oost- en Zuid-Oekraïne.

Het aantal Russische troepen bedraagt volgens blogger Michail Onoefrenko circa 250.000 man.

Het is moeilijk om betrouwbare informatie over het verloop van het conflict te vinden. Het verloop van de frontlinie’s in Noord-, Oost- en Zuid-Oost-Oekraïne is goed te volgen op het blog van Joeri Podoljaka. Met 2,5 miljoen subscribers heeft Podoljaka een uitgebreide following en ondertussen wordt zijn blog zelfs geciteerd in Russische actualiteiten-programma’s als ’60 minuten’ op Russia 1 TV.

Joeri Podoljaka

Podoljaka beschikt over een uitgebreid netwerk van followers binnen Oekraïne die hem allerlei actuele informatie sturen, op basis waarvan hij dagelijks kaartjes publiceert van de verschillende fronten. Hij is pro-Russisch – en heeft een bord voor zijn kop als het gaat om oorlogsmisdaden van het Rode Leger tijdens de Tweede Wereldoorlog – maar hij is eerlijk.

Dat geldt niet voor Oekraïense bloggers als Aleksej Arestovitsj, adviseur van het kabinet van de Oekraïense president Volodimir Zelenski. Arestovitsj vertelt sprookjes die bedoeld zijn om het beeld te scheppen van heldhaftig en succesvol verzet van Oekraïense troepen tegen de Russsische strijdkrachten en de milities van DNR & LNR. Dit beeld wordt geëxporteerd naar het Westen en dient de bereidheid van Westerse regeringen te voeden om Oekraïne te steunen met steeds meer geld en wapens.

Arestovitsj kwam enkele dagen geleden met een Oekraïens tegenoffensief aanzetten dat zich bij nader inzien vooral op papier bleek af te spelen. Hij heeft alle reden om te ‘jokken’, omdat de vooruitzichten van de Oekraïense strijdkrachten in werkelijkheid hopeloos zijn. Ze staan tegenover een beter georganiseerd, beter bewapend en beter gemotiveerd Russisch leger dat de strijd binnen twee maanden onvermijdelijk zal winnen.

De enige reden, waarom de Russische opmars vertraging oploopt, is het stelselmatig gebruik van burgers als menselijk schild door de Oekraïense troepen in omsingelde steden, als Mariupol. De Oekraïense strijdkrachten begaan stelselmatig oorlogsmisdaden. Ze blijven in Donbas nog steeds woonwijken beschieten en het gebruik van burgers als menselijk schild geldt natuurlijk als een oorlogsmisdaad. Dat doen ze dagelijks.

Op onderstaande video vragen bewoners van Charkov aan ‘militairen’ van de Oekraïense strijdkrachten of zij hun kanonnen weg willen halen uit de bebouwde kom aldaar. Er staan nota bene 2 scholen vlak bij. De ‘soldaten’ ontkennen eerst dat zij daar kanonnen hebben staan en vragen daarna verontwaardigd of de dames de ‘posities’ van het Oekraïense leger aan de vijand gaan doorgeven…


Is dit een teken van kracht?

Kanonnen tussen burgers in woonwijken, dat zijn natuurlijk geen ‘posities’ of ‘stellingen’! Dat zijn oorlogsmisdaden en als deze oorlog voorbij is, moeten al deze ‘soldaten’ van het Oekraïense leger voor een oorlogstribunaal verschijnen.

Herstel van de situatie van 1917-1918

Als we ervan uitgaan dat het de Oekraïense regering en hun Amerikaanse beschermheren niet lukt om van dit territoriale conflict een wereldoorlog te maken, dus als het een lokaal conflict blijft, dan tekent zich een realpolitieke oplossing af, die tenminste voor een jaar of 10 voor stabiliteit in de regio zou kunnen zorgen.

Rusland zal namelijk in de bevrijde provincies in Noord-Oost-Zuid-Oekraïne – waar de meerderheid Russischtalig is – referenda kunnen organiseren die leiden tot onafhankelijk volksrepublieken naar voorbeeld van DNR & LNR.

Dat zou neerkomen op gedeeltelijk herstel van de situatie tijdens de Russische Revolutie van 1917. Om aan de macht te komen, had de revolutionaire leider Vladimir Iljitsj Lenin in april 1917 een vijftal concessies geformuleerd, die hem verzekerden van de actieve, dan wel passieve steun van een aantal bevolkingsgroepen voor zijn aanstaande machtsgreep. Deze zogeheten ‘April-thesen’ luidden:

  1. Grond voor de boeren
  2. Vrede voor de soldaten
  3. De macht over de fabrieken voor de arbeiders
  4. Politieke besluitvorming voortaan via de raden of sovjets
  5. Onafhankelijkheid voor de etnische minderheden in het Russische Rijk

Deze 5 punten waren allemaal strijdig met het langetermijnprogramma van de bolsjewieken en dienden er alleen toe om zonder al te veel verzet de macht te kunnen grijpen en consolideren. Zodra de bolsjewieken de macht eenmaal stevig in handen hadden, maakten zij alle 5 beloftes ongedaan.


Uit die tactische concessies is Oekraïne als onafhankelijke staat ontstaan. Uit punt 5 volgde in 1917 de oprichting van de Oekraïense Volks-Republiek.

4 republieken in Oekraïne in 1917-1918

Zoals U ziet, besloeg het grondgebied van die staat – op bovenstaande kaart ‘УНР’ – slechts de helft van het huidige Oekraïne. Rechts ziet U de ‘ДКР’ oftewel de Republiek Donetsk-Krivorozj, links daarvan een aparte Republiek Odessa en onderaan de Republiek Tavrietsj die bestond uit de Krim en enkele provincies op het vasteland.

Er ontstonden tijdens de Eerste Wereldoorlog dus 4 republieken op het terrein van het huidige Oekraïne. De Oekraïense nationalisten begonnen toen te zeuren bij Lenin dat zij de oosterse en zuidelijke republieken erbij wilden hebben, omdat die tenminste een industriële basis hadden. Zonder die gebieden zou de Oekraïense Volksrepubliek immers een louter agrarisch karakter hebben, terwijl een volksrepubliek toch ook fabrieksarbeiders moest hebben.

Lenin ging door de knieën en de Oekraïense nationalisten kregen hun zin. Toen de bolsjewieken de Russische burgeroorlog gewonnen en hun macht geconsolideerd hadden, werd de staatkundige onafhankelijkheid van Oekraïne echter weer ongedaan gemaakt, doordat het een deelrepubliek werd van de nieuw opgerichte en centralistisch bestuurde Sovjet-Unie, waar in werkelijkheid niet de raden / sovjets het voor het zeggen hadden, maar de hiërarchie van de communistische partij.

Waarom deze terugblik op de situatie in 1917-18?

Omdat het wel eens een antecedent zou kunnen blijken te zijn van een nieuwe staatkundige situatie die uit het conflict van 2022 zou kunnen ontstaan.

Een militaire overwinning van de Russische strijdkrachten en de milities van DNR & LNR is bij de huidige voortgang van het conflict onvermijdelijk en zal binnen 2 maanden plaatsvinden.

Als er voor die tijd geen diplomatieke oplossing komt, zal Rusland het bevrijde gebied in Noord-, Oost- en Zuid-Oekraïne niet zomaar teruggeven. Het heeft er immers voor moeten betalen met enkele duizenden soldatenlevens. Rusland zal ervoor zorgen dat dit offer niet voor niets is geweest.

De bevrijde gebieden – vanuit Oekraïne gezien uiteraard de verloren gebieden – zijn etnisch grotendeels Russisch en qua oriëntatie pro-Rusland. Na een referendum zullen ze er zeker voor kiezen om zich af te scheiden van de moderne pro-Amerikaanse Oekraïense staat, die sinds 2014 in hun ogen fel nationalistisch is geworden. Naast de reeds bestaande volksrepublieken in de provincies Donetsk en Loegansk, zouden er dan 2 of 3 nieuwe republieken kunnen ontstaan op het gebied van de historische volksrepublieken Odessa, Tavrietsj en Donetsk-Krivorozj.

Dit is ook in overeenstemming met het tactische verloop van de strijd op dit moment. Noord-, Zuid- en Oost-Oekraïne zijn voor Kiev verloren. Binnenkort valt Mariupol en de vrijgekomen troepencapaciteit zal dan door Rusland gebruikt worden om een doorbraak aan het zuidelijke front te forceren.

Het is een kwestie van tijd voordat de Oekraïense troepen in de ‘Ketel van Donbas’ volledig ‘eingekesseld’ zullen worden en zich zullen moeten overgeven, dan wel vernietigd worden.

Rusland zal dan bijstandsverdragen sluiten met de nieuwe volksrepublieken en op die manier zijn veiligheidsgaranties bereiken: geen Amerikaanse raketten aan de grens met Rusland en Oekraïne niet in de NAVO. Oost-Oekraïne wordt buffer en West-Oekraïne wordt neutraal gebied. Dat zal ook het gewelddadige einde zijn voor de extremistische ideologie van het Oekraïense nationalisme.

Het was beter geweest als de Oekraïners zelf de tijd en gelegenheid hadden gehad om dit nationalisme te overwinnen, zoals de meer fortuinlijke landen van West-Europa dat hebben kunnen doen, maar die gelegenheid heeft Oekraïne van de geschiedenis niet gehad. In 2019 zag het er eventjes veelbelovend uit, toen je uit de keuze voor een jonge president van joodse afkomst en met Russisch als moedertaal de wil van de Oekraïense kiezers kon opmaken om weer een normaal, multicultureel land te worden met respect voor andere talen en etnische, dan wel religieuze achtergronden.

Dat bleek echter een fata morgana. Zelenski maakte zijn belofte om het land te verenigen en de corruptie aan te pakken niet waar. Hij viel terug op zijn rol als marionet van de oligarchen en sletje van de Amerikaanse financiers van zijn politieke elite. Hij omarmde het extreme nationalisme dat hij beloofd had te laten vallen. De federale staat die hij had moeten oprichten door zich aan de vredesakkoorden van Minsk te houden, zal nu door militaire interventie van buitenaf alsnog ontstaan, maar dan in de vorm van 4 of 5 geheel onafhankelijke republieken op het grondgebied van de voormalige maffiastaat Oekraïne.

En NIEMAND kan dat tegenhouden.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *