Послушай, сынок = Luister, mijn zoon

Послушай, что скажу тебе сынок
Единственный, родной мой в этом мире
Хочу тебе я преподать урок
Пока с тобой вдвоём в пустой квартире

Luister, wat ik je te vertellen heb,
Mijn enige en bloedeigen zoon op aarde
Ik wil je een levensles geven
Nu we in dit lege appartement zitten

Чтобы ошибок ты не совершал
Которых было у меня не мало
Чтоб настоящим человеком стал
Чтобы тебя кому то не хватало

Opdat je niet dezelfde fouten maakt,
Die ik zoal heb begaan, mijn zoon
Opdat je een vent wordt en tenminste door iemand
Gemist zult worden, als je er niet bent

Говорят правды нет, правда есть
Но порой мы за неё платим дорого
Есть бесчестье сынок, есть и честь
Есть надёжные друзья, есть и вороны

Ze zeggen dat de waarheid bestaat, of juist niet
Maar waarom betalen we er dan zo duur voor?
Er is eerloosheid, mijn zoon, en er is eer
Er zijn echte vrienden en er zijn Vlaamse gaaien

Вся жизнь моя как ветер пронеслась
Я детство растерял своё в подвалах
А юность, словно зелья напилась
В острогах как безумная скиталась

Mij hele leven is als een windvlaag vervlogen
Ik heb mijn kinderjaren verstrooid in kelders
En mijn jeugd gedronken als mede
In gevangenissen zielloos rondgezworven.

Душа рвалась на волю из груди
Ей места было мало в грешном теле
Лихое всё осталось позади
А впереди всё то, во что я верю

Mijn hart sprong zowat uit mijn borst
Paste nauwelijks in mijn zondige lichaam
Het kwaad heb ik nu achter me gelaten
En voor me ligt, waar ik in geloof

Говорят счастья нет, счастье есть
Но порой мы за него платим дорого
Есть бесчестье сынок, есть и честь
Есть надежные друзья есть и вороги

Ze zeggen dat geluk bestaat, of juist niet
Maar waarom betalen we er dan zo duur voor?
Er is eerloosheid, mijn zoon, en er is eer
Er zijn trouwe vrienden en er zijn vijanden

Шалит бродяга, ветер за окном
Как говорят зимой, собачий холод
Мороз своим не видимым пером
Рисует на стекле уснувший город

De zwerver scharrelt rond, de wind waait door het raam naar binnen
Het is winters koud, ijzig koud
De vorst tekent de slapende stad
Met onzichtbare pen op de ruit

Но наш очаг, который создал я
Нас согревает стенами своими
Приходят в гости, навестить друзья
Где всем тепло, как и отцу и сыну

Maar de haard die ik heb gebouwd
Verwarmt ons met zijn warme tegels
En onze vrienden komen ons bezoeken
Waar iedereen het warm heeft, net als vader en zoon

Говорят правды нет, правда есть
Но порой за неё мы платим дорого
Есть бесчестье сынок, есть и честь
Есть надежные друзья есть и вороны

Ze zeggen dat de waarheid bestaat, of juist niet
Maar waarom betalen we er dan zo duur voor?
Er is eerloosheid, mijn zoon, en er is eer
Er zijn echte vrienden en er zijn Vlaamse gaaien

Давай-ка, батя, выпьем водки

Давай-ка, батя, выпьем водки,
У нас ещё чуть-чуть осталось –
Пусть клён качается над нами,
А мы нальем и повторим:
Давай-ка, батя, выпьем водки
И захмелеем где-то малость,
Ну а потом спокойно сядем
И просто, батя, помолчим

Kom, pappa, laten we proosten!
Er is nog wat wodka over
Terwijl de takken van de esdoorn ruisen
Schenken we nogmaals in:
Kom, papa, laten we proosten!
Zodat we het lekker warm krijgen
En laten we dan rustig gaan zitten
Zonder iets te zeggen

Ты извини, что я так редко
Тебя с годами навещаю,
Ты извини, что наши встречи
Все время как-то на бегу
А клен твой каждый раз весною
Листвой зеленой расцветает,
Как в детстве запахи сирени,
И вишня тоже вся в цвету

Sorry pappa dat ik je zo weinig
Met je jaren heb gefeliciteerd
Sorry papa dat onze ontmoetingen
Zo kort en oppervlakkig waren
Maar die esdoor van jou bloeide
Elke lente met groen blad telkens op
Zoals toen ik klein was de seringen roken
En de kersenboom in bloei stond

Батя, вот и свиделись батя!
Извини, что так поздно –
Жаль, что раньше не смог…
Батя, вот и свиделись батя!..
А в ответ только ветер:
“Что же, здравствуй, сынок!”

Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
Sorry dat het zo lang duurde
Jammer dat het me eerder niet lukte
Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
En de wind antwoordde:
“Geeft niks, goed je te zien, mijn jongen”.

Давай-ка, батя, снова вспомним
Твоих друзей по эскадрилье,
Тех, кто однажды не вернулся,
Не дотянув чуть-чуть домой
А сколько лет той лётной куртке,
Что вместе мы с тобой носили,
Из тонкой тёмно-бурой кожи,
Ты так и не купил другой…

Weet je nog, papa, je vrienden
Van je eskader, dat op een
Dag niet naar huis terugkeerde
Die het bijna hadden gehaald
En dat pilotenjack dat jij en ik
Al die jaren bleven dragen
Tot op de vezel toe versleten
Hoe je niettemin nooit een nieuwe kocht

Давай-ка, батя, выпьем водки,
За то твое лихое время,
За то твое большое небо,
В котором ты, как птица, жил,
За жизнь нелегкую такую,
За ваше, батя, поколение,
За то, как ты горел и верил,
Надеялся и как любил

Pappa, laten we proosten op
Hoe je die kwade tijd overleefde
Op de grote wolk waarin je
Vrij als een vogel zweefde
Op het niet gemakkelijke leven
Pappa, van jouw generatie
Op hoe je hart brandde van geloof
Van verwachting en van liefde

Батя, вот и свиделись батя!
Извини, что так поздно –
Жаль, что раньше не смог…
Батя, вот и свиделись батя!..
А в ответ только ветер:
“Что же, здравствуй, сынок!”

Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
Sorry dat het zo lang duurde
Jammer dat het me eerder niet lukte
Pappa, nu zien we elkaar toch nog, papa
En de wind antwoordde:
“Geeft niks, goed je te zien, mijn jongen”.