Recensie van Richard Cottrell’s “Gladio” – 1

De voormalige Britse europarlementariër Richard Cottrell heeft vorig jaar het buitengewoon interessante “Gladio – Nato’s dagger at the heart of Europe” uitgebracht. Het is een bijgewerkte versie van zijn eerder verschenen boek met dezelfde titel.

Het boek combineert drie zaken: ten eerste een overzicht van de activiteiten van het geheime partizanenleger dat de Britten reeds tijdens de Tweede Wereldoorlog onder de naam ‘Special Operations Executive” (SOE) in Europa hadden opgezet. Na de oorlog werd SOE gehandhaafd als “stay behind network”, dat wil zeggen een geheim leger dat na een mogelijke bezetting door de Sovjet-Unie contact moest opnemen met het hoofdkwartier en op het juiste moment sabotagedaden moest verrichten. Daartoe werden wapenvoorraden en communicatie-apparatuur op geheime locaties begraven.

Dit geheime leger werd uitgebreid naar meer dan vijftien landen, waaronder Groot-Brittannië, Nederland, België, Frankrijk, Duitsland en Italië. De geheime legers hadden in elk land codenamen, maar het geheel van de organisatie werd genoemd naar de Italiaanse afdeling die Gladio heette, naar het korte tweesnijdende zwaard van de gladiatoren.

Het Gladio-netwerk dwaalde af van zijn oorspronkelijke nobele en dappere doelstellingen – een beetje zoals de maffia, die begon als verzetsnetwerk tegen de centrale bezettingsautoriteiten op Sicilië, maar eindigde in drugshandel en andere georganiseerde criminaliteit – en nam gaandeweg het karakter aan van een privéleger van de elites, met name van het militair-industrieel complex.

Naast de taak van organiseren van verzet in geval van bezetting van West-Europa door de legers van het Warschaupact, kreeg Gladio de taak erbij om interne ondermijning van de staat tegen te gaan.

Deze taakomschrijving werd door criminele elementen in westerse regeringen, strijdkrachten, inlichtingendiensten en elitaire genootschappen zodanig opgerekt dat zij de rechtvaardiging vormde voor een serie bloedige aanslagen op burgerdoelen in Duitsland, België en Italië. Deze aanslagen werden vervolgens toegeschreven aan extremistische linkse en rechtse groeperingen.

Sterker nog, Gladio, dwz westerse militaire en civiele inlichtingendiensten, infiltreerden in extreem-linkse en extreem-rechtse groeperingen om die, indien dat nodig was, te radicaliseren en tot geweld aan te zetten.

Het doel was om de macht van het politieke centrum te verharden, en de opkomst van alternatieven, bijvoorbeeld de Italiaanse communistische partij, te verijdelen. Dat laatste is in strijd met de beginselen van een liberale maatschappij, want als de Italianen inderdaad “zo gek” waren geweest om via de stembus het eurocommunisme aan de macht te brengen, hadden zij zelf het recht moeten hebben om de gevolgen daarvan aan den lijven te ervaren. Elk mens heeft het recht op een foutje en elk volk heeft het recht op zijn eigen desillusie.

De bomaanslag op het station van Bologna op 2 augustus 1980 werd direct na de aanslag door de “christen-democratische” premier Francesco Cossiga toegeschreven aan de Italiaanse Rode Brigades. Al snel bleek echter dat de bomaanslag, – die aan 85 burgers het leven had gekost, waaronder vrouwen en kinderen -, door Gladio-officieren van de Italiaanse inlichtingendienst was georganiseerd en door de extreem-rechtse Nuclei Armatie Revoluzionari was gepleegd. De Italianen begrepen toen dat ze geregeerd werden door een “staat binnen een staat”.

De redactie heeft echter aanwijzingen dat deze neofascistische groepering mogelijk functioneerde als dekmantel voor de eigenlijke uitvoerder van de bomaanslag, die door de Nederlandse militaire inlichtingendienst zou zijn aangestuurd. Gezien de officiële geheimhouding rondom de militaire inlichtingendienst en de angst die zelfs vandaag de dag nog heerst onder voormalige agenten van Gladio, is het echter niet mogelijk om deze aanwijzingen te onderbouwen en zijn we aangewezen op de verklaring die een voormalige agent van Gladio in januari 2015 in een interview aan onze redactie heeft gedaan.

Gezien het feit dat bomaanslagen op burgers gelden als oorlogsmisdaad, dan wel als terroristische aanslag en dat die zaken niet verjaren, hebben wij de geluidsopname van het interview bij de Amsterdamse politie ingeleverd, met het voorspelbare resultaat dat die daar niets mee gedaan heeft. Het Amsterdamse corps is een van de slechtste van West-Europa en bestaat, naast een kern van voortreffelijke rechercheurs, uit een meerderheid van lakse risicomijders die een doortastende aanpak afdoen als oncollegiaal.

Toen de redactie op 27 januari jl de straat inreed, waar de Gladio-veteraan woonde, werd onze Suzuki Swift hard geramd door een wit bestelbusje dat de rijbaan versperde, achteruit raasde en de andere weghelft op draaide precies op het moment dat onze Swift een inhaalmanoeuvre inzette, met een schade van 3000 euro tot gevolg.

Dat zal ongetwijfeld toeval zijn, maar als je het in een thriller zou lezen, zou je denken dat het een waarschuwing was om niet meer met deze Gladio-veteraan te gaan praten.

De Gladio-agent zelf is op zijn vingers getikt en ziet ondanks herhaaldelijke verzoeken onzerzijds af van verdere interviews. Het betreft een door en door immoreel persoon die bekend heeft vrouwen en kinderen te hebben vermoord, maar er prat op gaat daar geen spijt van te hebben, die vanaf zijn balkon kindertjes filmde, zodat hij gesommeerd werd om de webcam te verwijderen en die merkwaardig genoeg in 2006 voorkwam op de ledenlijst van een bekende Amsterdamse vrijmetselaarsloge. Kortom, een psychopaat met mogelijk een sadistische persoonlijkheidsstoornis, die zijn best doet om zich te vermommen als een fatsoenlijke burger.

Het is bekend dat bepaalde Westerse inlichtingendiensten in de jaren ’60 en ’70 doelbewust psychopaten hebben opgeleid. Dat is begrijpelijk. Om een reguliere terrorist te doden, heb je een gemotiveerde soldaat nodig, maar om een groep burgers op te blazen in het kader van een “strategy of tension” door geheime diensten van NAVO-landen, heb je een volslagen gestoorde psychopaat nodig.

Dat wordt geïllustreerd door het bezoek van Eisenhower, Bradley en Patton aan het concentratiekamp Ohrdruf nabij Buchenwald. Daar lagen doodgehongerde lijken opgestapeld in kamers. Patton, die opschepte dat hij bij zijn veldslagen meer Duitse soldaten over de kling joeg dan menig andere generaal, weigerde om daar naar binnen te gaan, omdat hij dan zeker zou moeten overgeven.

De soldatenmoraal verdraagt geen zinloze wreedheden tegen burgers in vredestijd. Daarvoor moet je psychopaten in dienst nemen.

Het standaardwerk over Gladio, NATO’s Secret Armies: Operation Gladio and Terrorism in Western Europe (London 2004), is overigens geschreven door de de Zwitserse historicus Daniele Ganse, die later ook een kritische analyse heeft geschreven van het officiële rapport over 9/11.

De toegevoegde waarde van het werk van Cottrell is dat dit het fenomeen Gladio – de meest vergaande aantasting van de rechtstaat in West-Europa sinds de Tweede Wereldoorlog – combineert met onderzoek naar de aanslagen in Londen, Madrid en Parijs (januari en november 2015) die in de 21e eeuw zijn gebeurd.

De reden dat het onderwerp Gladio nog steeds zo gevoelig ligt, dat onderzoekshandelingen anno 2016 nog manu militari worden ontregeld, is dat het hoofdstuk Gladio geen afgesloten historisch onderwerp vormt, maar dat er naar alle waarschijnlijkheid een continuïteit tussen de activiteiten van het netwerk in de jaren 1970 en 1980 is, en de actualiteit van 2001 tot 2016.

Gladio ís waarschijnlijk nog helemaal geen geschiedenis, maar onderdeel van de actualiteit en probeert de maatschappij opnieuw te destabiliseren door in scène gezette terroristische aanslagen, die dit keer aan islamitische terroristen worden toegeschreven.

Dát is de verdienste van het boek van Cottrell. De auteur trekt enkele overtuigende parallellen tussen de Gladio-aanslagen tijdens de Koude Oorlog en die in de “nieuwe” koude oorlog tegen radicale islamitische terroristische organisaties als Al Qaeda en Islamitische Staat.

Een derde zaak waardoor het boek van Cottrell opvalt, naast het historische overzicht van Gladio en de verbinding die hij legt met de huidige maatschappij, die opnieuw in angst voor aanslagen leeft en opnieuw kritiekloos allerlei burgerlijke vrijheden inlevert, is zijn centimeters dikke linkse bril.

Zoals elk onderzoek kritisch bekeken moet worden, juist als het waardevolle nieuwe elementen aandraagt, zo valt hier op dat linkse terroristen geen terroristen, maar “Marxist urban guerilla’s” genoemd worden; dat bij de grote tirannen van de 20e eeuw wel Franco en Salazar worden genoemd, maar linkse mmassamoordenaars als Stalin en Mao, die Hitler met een factoor 3 hebben overtroffen, niet; dat Cottrell beweert dat de Russische dreiging tijdens de Koude Oorlog niet bestond en op bluf berustte, terwijl het Warschaupact in de jaren ’80 beschikte over het astronomische aantal van 60.000 tanks, dat hij Ronald Reagan neerzet als een van de grootste rampen die het Westen overkomen is, terwijl we aan deze president de val het communisme te danken hebben, dat bij linkse politici ondanks de massamoorden nog op te veel sympathie kon rekenen; dat de held van de Hongaarse Opstand Imre Nagy een “agent van de CIA” wordt genoemd; dat de CIA verregaand invloed heeft uitgeoefend op het maatschappelijke leven, maar de KGB kennelijk niet; dat linkse scheldwoorden als “Viktator” voor de keurige Hongaarse premier Viktor Orbán zelfs in de namenindex zijn opgenomen (!), etc. Zodanig dat je bijna gaat denken dat Cottrell het jammer vindt dat het communisme gevallen is. Het blijft vreemd voor een man die officieel te boek staat als “conservatief”.

Dat gezegd hebbende, blijft het een absolute must read voor een ieder die het verschil wil leren kennen tussen échte islamistische aanslagen en daadwerkelijke islamitisch gevaar enerzijds, en de mate waarin anderzijds de islamitische dreiging gebruikt, versterkt en zelfs gecreëerd wordt door de westerse elites, met name het militair-industrieel complex.

Desinformeren en vernietigen

De nieuwsoverzichtjes van digitale kiosken als Blendle blijven symptomatisch voor de rol die de media spelen in de verwoesting van de westerse cultuur.

De selectie van Blendle van hedenochtend is geen uitzondering. De redactie selecteerde de volgende koppen:

1 – Waarschuwing: door dit stuk verlies je je hoop in een Europese oplossing voor het vluchtelingenprobleem (Vrij Nederland)
2 – Sharleyne (8) leed een verrot kinderleven, met een dramatisch einde (Dagblad van het Noorden)
3 – Zo gaat het er achter de schermen aan toe bij de best bekeken late night show van Nederland (VARA gids)
4 – ‘Sinds de Russen in Syrië zijn gaan bombarderen, is alle hoop vervlogen’ (Volkskrant)
5 – Deze ouders lieten hun ongeboren baby screenen, maar een verkeerde uitslag (‘niet levensvatbaar’) volgde (Algemeen Dagblad)
6 – Hoe staatssecretaris Dekker zich pijnlijk verslikte in de nieuwe mediawet (Volkskrant)
7 – De vis op je bord komt straks gewoon uit een fabriekshal (Trouw)
8 – Zo trekken criminelen jouw rekening leeg (en ja, daar ben je echt zelf bij) (Parool)
9 – Geen baan in de campagne van Clinton voor ex-Kamerlid Hachchi, wel vrijwillig folderen (mét 6.800 euro wachtgeld per maand) (Telegraaf)
10 – Een bijzonder, ontroerend verhaal over ziekte, lijden en besluiten niet verder te willen (Leeuwardercourant)
11 – Dit is de man die ‘Jij hebt seks met ezels’ bedacht (Volkskrant)
12 – ‘Mijn zoon schoot 13 mensen dood op de Columbine High School’ (Humo)

Wat moet de lezer daar nou mee?

De mens is in de eerste plaats een individu. Hij staat in de wereld. Hij leeft in gemeenschap. Hij wil succes hebben en later uit eigen kracht een deel van zijn rijkdom wegschenken aan de behoeftigen. Dan is zijn leven volmaakt. Hij heeft verschillende rollen: tegenover de overheid is hij burger, tegenover de regering kiezer, bij de dokter is hij patiënt, op zijn werk is hij werknemer of werkgever, als hij voor de televisie zit is hij kijker en als hij een krant leest is hij lezer.

Wat voor wereld is het, die Blendle aan de lezer toont?

Een collage van macabere fragmenten.

Als een Nederlander een krant leest, doet hij dat om zich te informeren over wat er in zijn streek, zijn land, in Europa en in de wereld gebeurt.

Als hij dan Blendle leest, wat voor “informatie” krijgt hij dan?

Hij krijgt twee zaken:
Ten eerste – Géén informatie, maar wel desinformatie over wat er werkelijk in Nederland en de rest van de wereld gebeurt.
Ten tweede – Een niet-aflatende stroom van verwarrende, melige en verdorven “items”.

In één overzicht van 12 artikelen, komen de volgende flarden “informatie” voorbij:
waarschuwing, verlies van hoop, verrot kinderleven, dramatisch einde, alle hoop verloren, ongeboren baby screenen, verkeerde uitslag, niet-levensvatbaar, pijnlijk verslikken, een vis uit een fabriekshal, criminelen die je rekening leegtrekken, (terwijl je er zelf bij bent), ontroerd zijn door zelfmoord, de suggestie van seks met ezels, je zoon die een bloedbad aanricht.

Radeloosheid (2x), verderf, rot, noodlottige fout, pijn, synthetisch voedsel, rovers, machteloosheid, zelfdoding, bestialiteit, slachtpartij.

Het lijkt wel een schilderij van Jeroen Bosch! En bij Bosch was het tenminste nog satire, dat wil zeggen een vermaning aan het volk om zijn leven te beteren.

Jheronimus_Bosch_Tuin der Lusten
Jeroen Bosch _ Tuin der Lusten

Als het individu in zijn rol als lezer zich over de wereld wil informeren, krijgt hij bij Blendle en in door Blendle geciteerde bladen een enorme hoop drek over zich heen gestort. En dat iedere ochtend opnieuw.

Wat is daarvan het logische gevolg? Dat het individu zich afkeert, dat is immers een natuurlijke afweerreactie. Dat het individu zich in toenemende mate en in toenemende aantallen afkeert van de samenleving, zich minder verbonden gaat voelen met zijn streek, zijn land, kortom zijn medemensen.

Het is een weg naar de atomisering van de maatschappij, op dezelfde wijze als door Vladimir Lenin en zijn bolsjewieken is uitgevoerd tussen 1918 en 1921 in Rusland. Met dat verschil dat het niet versneld gebeurt, maar in slowmotion. En niet met bruut geweld, maar, om met Blendle van vanochtend te spreken, terwijl we er zelf bij zijn.

De wereld van Blendle

Een digitale kiosk is een prima idee. Via de digitale kiosk Blendle kan de lezer op zijn tablet door de meeste kranten bladeren en voor enkele dubbeltjes een artikel lezen dat hem interesseert.

Blendle stuurt ook dagelijks een selectie van aanbevolen artikelen. Uit die selectie blijkt echter een opmerkelijk wereldbeeld.

Zorgen de landelijke dagbladen er al voor, dat Nederland rustig voortsukkelt richting een Russisch-Amerikaans conflict dat in Europa uitgevochten gaat worden, Blendle toont werkelijk geen schijn van besef van het interne en externe gevaar, waar Europa aan blootgesteld is.

De redactie kreeg het voor elkaar om de Telegraaf het enige relevante artikel te laten leveren voor het dagelijks overzicht. Die krant laat de hoofdeconoom van de Rabobank aan het woord, die toegeeft dat de recessie-angst terecht is. Dat is een goede keuze, maar helaas tegelijk de enige.

Terwijl onafhankelijke waarnemers, zoals trendforecaster Gerald Celente, immers al jaren geleden hebben geconcludeerd dat de echte crisis nog moet komen en oplossingen vooruit geschoven worden, omdat de oorzaken niet zijn weggenomen, is de Nederlandse bevolking telkens weer in slaap gesust om de consumptie op korte termijn te stimuleren en om te voorkomen dat extremistische partijen zouden profiteren van politieke onrust.

Als werkelijk bekend zou raken hoe de wereldeconomie ervoor staat, zou het sentiment van “eigen volk eerst” veel sterker zijn.

Elke middelbare scholier kan immers begrijpen dat je met “kwantitatieve maatregelen” de productiviteit niet kunt verhogen. De belangrijkste economische statistiek van de afgelopen decennia, wordt in het hele economische debat stelselmatig verzwegen:
Het bruto binnenlands product van Europa bedroeg in 1980 nog 30% van het “world GDP”, maar is sindsdien gedaald tot 17%!

De productiviteit in Europa is sinds het begin van de crisis in 2008 niet gestegen. Europa wordt links en rechts ingehaald door andere continenten, brengt zichzelf schade toe door onnodige sancties tegen de Slavische broeders in Rusland en staat toe dat Turkije het in conflict brengt met een superieure militaire mogendheid.

En in die omstandigheden worden miljoenen migranten toegelaten, die weder vluchtelingenstatus krijgen, noch uitgezet worden. Geen wonder dat Europa door onafhankelijke waarnemers een “Titanic” wordt genoemd.

Als de ware macro-economische gegevens bekend gemaakt zouden worden aan het Nederlandse publiek, zou het verzet tegen de ongebreidelde immigratiestroom zo sterk worden, dat de grenzen tijdelijk dicht zouden gaan.

Dus vandaag doet de Telegraaf een keer iets goed, maar de rest van het Blendle-overzicht is schrijnend irrelevant: topics als hoe gezond of ongezond melk wel niet is, de nieuwe serie die Martin Scorsese en Mick Jagger voornemens zijn te maken, of de Nederlandse muziekwereld wit is of niet, de opmars van de powernap op de werkvloer etc.

Dus geen woord over de geheime Turkse en openlijke Saoedische plannen voor een invasie in Syrië, geen woord over de steun van Qatar aan Islamitische Staat, geen woord over de poging van de regering Merkel om de internetactivisten van Anonymous het zwijgen op te leggen, geen weerlegging van oorlogspropaganda dat een Russische rebel triomfantelijk een knuffelbeest van een slachtoffer van de MH17 omhoog houdt, terwijl hij die in werkelijkheid juist toont uit medelijden, zoals blijkt uit het vervolg van het filmpje als hij zijn muts afzet en een kruisje slaat voor het omgekomen kindje, geen woord over de leugen van Timmermans in de Verenigde Naties dat de Russische rebellen trouwringen van slachtoffers plunderen terwijl in datzelfde filmpje te zien is dat dit niet het geval is, etc.

Terwijl Nederland en de rest van Europa op een financiële, economische en militaire catastrofe afstevenen, die zeker en stellig voorkomen zou kunnen worden, indien het publiek goed geïnformeerd zou worden, gaan Blendle en de landelijke dagbladen gewoon verder met irrelevante berichtgeving die suggereert dat er niets aan de hand is.

Het lijkt wel Orwelliaans, maar dat is het niet. Want het is allemaal vrijwillig, precies zoals de onafhankelijke econoom en politiek commentator Thomas Sowell gisteren op dit blog zo helder uiteen gezet heeft.

No comment

Thomas Sowell

“Individual ad hoc filtering of what gets through the media to the public can readily add up to as complete a distortion of reality as if there were a conscious coordination by a heavy-handed censorship or propaganda – if those individual journalists and editors who do the filtering share the same general vision of what is and what ought to be. What seems plausible to those who share that vision can become the criterion of both believability and newsworthiness. Plausiblitiy, however, is the most treacherous of all criteria, for what will seem plausible in a particular case depends on what one already believes in general.”

Markante gebouwen – 4

Ons vierde object in de serie Markante Gebouwen is het hoekhuis op de Sintpieternieuwstraat 24 in Ronse, dezelfde gemeente waar de eerste drie objecten zich bevinden.

Weer zo’n typisch Belgisch huis, waar om een of andere reden altijd een muur in moet zitten zonder ramen.

Dat geeft toch een licht opgesloten gevoel.

Het is toch merkwaardig dat de dappere Belgen dit al decennia zo klakkeloos accepteren.

SintPieterNieuwstraat 24-26

Het huis staat momenteel leeg, heeft vochtproblemen en is eigendom van de gemeente. Vroeger zat er een thuiskapper die frivool het haar van welwillende slachtoffers knipte. En die behendig omsprong met personen met een knip-angst.

Er heeft wellicht ook een zwarte slager gezeten, maar dat verhaal is niet bevestigd.

Het object ligt om de hoek bij de villa van dokter Veyt uit Markante Gebouwen 2 en op loopafstand van de St. Hermeskerk, die onder andere bekend staat om zijn mysterieuze crypte.

De kerk is indrukwekkend. Zodra men binnentreedt, klinkt er plechtige muziek. Slaat men na de ingang linksaf, dan ontwaart men een standbeeld in het duister van “Z. Broeder Isidoor”.

St Hermes church Ronse _ enter – left

Het standbeeld jaagt schrik aan en men kan zich haast niet voorstellen dat dat niet de bedoeling is.

Broeder Isodoor_2

Er zijn immers katholieke kerken waar men zich verheven voelt, zuiver door er te zijn, en anderen die streng en intimiderend op de bezoeker werken. Zoals de katholieke kerk zelf een deels religieuze, deels politieke instelling is, en dus niet alleen wil vrijmaken, maar ook macht wil uitoefenen, dus wil onderwerpen.

Broeder Isodoor gezicht

Het is een kruising tussen graaf Dracula en een Gestapo-officier. Het lijkt niet echt op de echte broeder Isidoor, die op onderstaande postkaart merkwaardig genoeg in zwarte kledij tegen een rode achtergrond wordt afgebeeld.

Broeder Isidoor - de echte

De gelaatstrekken komen overeen, maar het karakter lijkt anders. Net alsof er iemand anders model heeft gestaan voor het standbeeld.

De hoofdpersoon van onze thriller, voor wiens personage de redactie op die dag onderzoek deed, kreeg medelijden met de “Ondode” en prevelde spontaan enkele regels uit het Dies Irae.

Brother Isodoor _ mass Dies Irae

Verderop treffen we een houten deur, waarop een merkwaardig reliëf is uitgesneden.

Stn door _ 2

Boven deze deur naar de onderwereld hangt een schilderij van Christus aan het Kruis, die echter zó laag hangt dat zijn armen een soort V vormen. De symboliek van het Kruis – evenwicht tussen de materiële (horizontale) en geestelijke (verticale) wereld – gaat daardoor een beetje verloren.

Stn door _ 3

Maar goed, het staat in een katholieke kerk, waar men kennis heeft van de menselijke zwakheden.